Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2015

Είμαστε οι επιλογές μας!

Γράφει ο φοιτητής ΜΗΝΑΣ ΣΤΡΑΒΟΠΟΔΗΣ
Σειρήνες πολέμου με ξυπνούν από τον ύπνο του συμβιβασμού. Τι είμαι; Άνθρωπος. Πού ζω; Στον κόσμο. Γιατί; Γιατί έτσι το επέλεξαν. Ποιοί; Δεν έχει σημασία, μην ρωτάς.
Αν μπορούσε να περιγραφεί η εικόνα του κόσμου σήμερα, τότε μια παρτίδα σκάκι θα ήταν αρκετή για να την περιγράψει. Εμείς, οι απλοί πολίτες, είμαστε τα στρατιωτάκια, τα οποία πάντα θυσιάζονται, για να εξυπηρετήσουν στρατηγικές που πολλές φορές ξεπερνούν τα όρια της ανθρώπινης σκέψης. Εσύ θυσιάζεσαι, για να ανοίξει ο δρόμος και να «σκοτώσει» κάποιος άλλος το άλογο, εγώ θυσιάζομαι, για να «σκοτώσει» κάποιος τον αξιωματικό, αυτός είναι ο ρόλος μας. Είμαστε τα εξιλαστήρια θύματα των «τεράστιων» πολιτικών σκοπιμοτήτων. Έτσι δεν είναι, άνθρωπε; Σου αρέσει να έχεις τον ρόλο του θύματος, σου αρέσει η ιδέα της ύπαρξης ενός «γιγάντιου παιχνιδιού», στο οποίο εγώ και εσύ είμαστε απλοί κομπάρσοι. Σου αρέσει, γιατί έτσι δικαιολογείς την αδράνεια και την οκνηρία σου, ε, άνθρωπε; Φτιάξε κι άλλα τέτοια «παιχνίδια» στο μυαλό σου, για να περνάς την ώρα σου σαν κακομοίρης, έως ότου η Γη ελαφρώσει απ’ το αβάσταχτο βάρος σου, καθώς μόνο αυτό θα είσαι, ένα βάρος πάνω στη Γη, τίποτα άλλο.
Συνεχίζοντας την παρτίδα σκάκι, οι δρόμοι ανοίχτηκαν, τα εξιλαστήρια θύματα έκαναν την δουλειά τους, τώρα ο αξιωματικός «σκοτώνει» το άλογο και η βασίλισσα τον αξιωματικό, ο βασιλιάς την βασίλισσα και ο άλλος βασιλιάς, τον βασιλιά. Τώρα φαίνεται πως και ο αξιωματικός, εξιλαστήριο θύμα ήταν και η βασίλισσα, ακόμη και ο βασιλιάς που έχασε. Όλοι αυτοί βοήθησαν στην εκπλήρωση της νίκης του «βασιλιά-νικητή». Βαφτίστε τον όπως θέλετε, σημασία έχει ότι νίκησε πατώντας επί πτωμάτων, έφτασε στην κορυφή, μα δεν υπάρχει πλέον κάποιος να του το αναγνωρίσει. Γυρνά από τη μια μεριά, μετά απ’ την άλλη, κανείς! Είναι νικητής μιας ομάδας πτωμάτων. Είναι ο νικητής των ηττημένων, ούτε όμως οι ηττημένοι δεν μπορούν να δουν τη νίκη του. Σπουδαία νίκη! Εγκλωβισμένος ο «βασιλιάς-νικητής» στην ίδια του τη νίκη, αποτελεί τον μεγαλύτερο ηττημένο της παρτίδας, είναι το θύμα του ίδιου του εαυτού του.
Κανείς δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς τον άλλον, μα και κανείς δεν σε εμποδίζει να γίνεις όποιος ρόλος θες εσύ. Δεν έχει σημασία, αν την παρούσα χρονική στιγμή βρίσκεσαι σε υποδεέστερη θέση από κάποιον άλλον. Σημασία έχει πως αυτό, εσύ, και μόνο εσύ, μπορείς να το ανατρέψεις και την επόμενη στιγμή να είσαι εσύ αυτός που θα βρίσκεται σε θέση ισχύος. Μην ξεχνάς όμως πως η ισχύς τροφοδοτείται και αν κάνεις κατάχρηση της ισχύος σου, χάνουν όλοι πολλά, εσύ μάλιστα είσαι αυτός που χάνει τα περισσότερα. Έτσι, αμέσως, οι θέσεις αλλάζουν πάλι και βρίσκεσαι τελευταίος. Αυτή η τελευταία θέση είναι απόρροια της ισχύος σου. Δεν σου βγήκε σε καλό, ε, άνθρωπε; Μήπως η απληστία σου, η αλαζονεία σου ή οι ιμπεριαλιστικές τάσεις σου, σε οδήγησαν στον πάτο του βαρελιού (είσαι τυχερός, άλλα βαρέλια δεν έχουν ούτε πάτο), να κάνεις παρέα με όλους τους αρνητές της ευθύνης που βρίσκονται εκεί; Έχετε όμως κάτι κοινό, είστε και οι δύο βουτηγμένοι μέσα στη ουτοπία που έχει φτιάξει το μυαλό σας. Ο μεν στην ουτοπία του «γιγάντιου παιχνιδιού», που νομίζει πως πάντα κάποιος άλλος κινεί τα νήματα. Ο δε στην ουτοπία της κατάκτησης της Γης ολόκληρης, ακόμη και της τελευταίας πέτρας.
Να ποιο είναι το ανθρώπινο γένος, μέσα σε μια ουτοπία γαλουχημένο, αρνούμενο να τραβήξει το πέπλο από το πρόσωπό του και να αντικρίσει με τα δικά του μάτια, όχι με τα μάτια που άλλοι του τοποθέτησαν και τα νομίζει δικά του, τον κόσμο.
-Να ορίστε! Σου τραβάω το πέπλο για να δεις, τι βλέπεις;
-Αντικρίζω τον ήλιο, τα πουλιά, την θάλασσα, τα κτήρια, τους ανθρώπους, τα σκουπίδια, ανθρώπους να ψάχνουν σε αυτά, νεκρούς ανθρώπους, νεκρά παιδιά. Τι κατάλαβα που τα είδα; Πιο ευχάριστη ήταν η ουτοπία μου.
-Ναι, άνθρωπε, η ουτοπία είναι πάντα πιο ευχάριστη, αυτό όμως δεν σημαίνει πως η πραγματικότητα παύει να υπάρχει. Τα νεκρά παιδιά, οι νεκροί άνθρωποι, όλα αυτά, υπάρχουν χρόνια ολόκληρα στον κόσμο τούτο και ξέρεις γιατί; Γιατί κανείς δεν τα έχει παρατηρήσει. Σκέψου μια κοινωνία, στην οποία ο καθένας ζει στον δικό του κόσμο και στην πόρτα του καθενός βρίσκεται ένα παιδί που πεθαίνει και η πόρτα αυτή ανοίγει συνεχώς, μα όλοι περνούν από πάνω του.
Για αυτό, λοιπόν, σου τραβάω το πέπλο για να δεις. Να δεις, να νοιώσεις και να καταλάβεις, άνθρωπε. Γιατί αν καταλάβεις, μπορείς να το αλλάξεις. Ξεκίνα λοιπόν. Μην στέκεσαι. Ξεκίνα να τραβάς τα πέπλα από τα πρόσωπα των ανθρώπων. Ξεκίνα. Να! Πάρε και αυτά, πινέλα και μπογιές, όπως είχε πει και ο Καζαντζάκης. Μοίραζέ τα σε αυτούς, από τους οποίους τραβάς τα πέπλα. Ξεκινήστε όλοι μαζί, έρχομαι και εγώ. Πάμε να φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο. Και πρόσεξε, μόλις ανοίξεις την πόρτα, σήκωσε το παιδί που βρίσκεται κάτω, και αν το προλάβεις ζωντανό, δώσ’ του λίγο ψωμί και νερό και αν ύστερα το δεις να στέκεται στα πόδια του, δώσε και σε αυτό πινέλο και μπογιές. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ανοικοδόμηση του κόσμου. Ας μην χάνουμε καιρό, ας ξεκινήσουμε! Ξεκινήσαμε! Επιλέξαμε τον ρόλο μας στον κόσμο τούτο!

Δεν υπάρχουν σχόλια: