e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2018

Η Χειροτονία του νέου Μητροπολίτου Σικάγου κ. Ναθαναήλ (πλήρες video) | The Ordination of Metropolitan-Elect Nathanael of Chicag












Orthros, Divine Liturgy, and the Ordination of His Grace Metropolitan-elect of Chicago Nathanael Symeonides by His Eminence Archbishop Demetrios Geron of America, presiding at the services; concelebrating members of the Holy Eparchial Synod, and other Hierarchs from around the world on Saturday, March 17, 2018, at the Archdiocesan Cathedral of the Holy Trinity (319 E 74th Street, NYC)

ΧΕΙΡΟΤΟΝΗΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ

Ἐκφωνηθείς κατά τήν Χειροτονίαν τοῦ Μητροπολίτου Σικάγου Ναθαναήλ
εἰς τόν Ἱερόν Καθεδρικόν Ναόν τῆς Ἁγίας Τριάδος Νέας Ὑόρκης
τήν 17ην Μαρτίου 2018


Σεβασμιώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Γέροντα Ἀμερικῆς κ. Δημήτριε,
Σεβασμιώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Τίμιον πρεσβυτέριον καί ἐν Χριστῷ Διακονία,
Ὁσιώτατοι μοναχοί καί μοναχές,
Ἐντιμότατε κύριε Κωνσταντῖνε Κούτρα, Γενικέ Πρόξενε τῆς Ἑλλάδος ἐν Νέᾳ Ὑόρκῃ, καί λοιπά ἀξιότιμα μέλη τοῦ Διπλωματικοῦ Σώματος,
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας,
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδεφλοί καί φίλοι,

Πρίν ἀπό εἴκοσι περίπου χρόνια, ἕνας νέος μαθητής τοῦ Λυκείου, βλέποντας τόν πατέρα του νά ὑποφέρει ἀπό τήν ἐπάρατη νόσο τοῦ καρκίνου καί τελικῶς νά νικιέται ἀπ᾽ αὐτήν, ἦλθε ἀντιμέτωπος, γιά πρώτη φορά ἴσως, μέ τό ὑπαρξιακό ἐρώτημα: «ποια εἶναι ἡ θέση μου στόν κόσμο χωρίς τήν παρουσία τοῦ πατέρα;». Ὁ νέος αὐτός σφραγίστηκε ἀπό τήν τελευταία πράξη τοῦ δράματος τοῦ ἀγαπημένου του προσώπου, πού ἦταν ἡ ἐπιθανάτιος ἐξομολόγηση καί ἡ Θεία Κοινωνία, συλλογιζόμενος ὅτι, ἐάν αὐτός ἦταν ὁ εὐλογημένος τρόπος μέ τόν ὁποῖο ὁ πατέρας του ἔφυγε ἀπό αὐτή τή ζωή, τότε αὐτός θά ἔπρεπε νά εἶναι καί ἐκεῖνος μέ τόν ὁποῖο ὁ ἴδιος θά συνέχιζε τήν δική του πορεία γιά τήν ὑπόλοιπή του ζωή.

Κάπως ἔτσι γνώρισε τό Χριστό. Ἡ ἐπιτυχία τῆς ζωῆς του ἦταν ὅτι, μέσα ἀπό τή θλίψη καί τόν πόνο, στράφηκε πρός τό Χριστό καί συνειδητοποίησε ὅτι μόνο Αὐτός  μπορεῖ νά τοῦ δώσει τήν ἀγάπη πού τοῦ λείπει. Αὐτή ἡ βαθιά καί προσωπική σχέση πού δημιουργήθηκε μέ τό Θεό, μέσα ἀπό τόν πόνο καί τή δοκιμασία, ἀπεδείχθη ὅτι ἦταν τελικά ἕνα κάλεσμα. Ἡ κλήση γιά τήν Ἱερωσύνη.

Ὅταν ὁ νέος αὐτός εἰσήχθη στό Κολλέγιο καί κατόπιν στή Θεολογική Σχολή, ἡ κλήση αὐτή θέρμαινε καί φώτιζε τήν καρδιά του σάν μιά ἥρεμη καί εἰρηνική φλόγα. Σταδιακά ἡ φλόγα αὐτή τῆς ἱερωσύνης ἐπαυξήθηκε και ἁπλώθηκε σέ ὅλο του τό «εἶναι», μέ τή βοήθεια ἀρκετῶν ἀνθρώπων, πού ὁ καλός Θεός ἔστειλε στήν πορεία του καί πού ὁ καθένας ἀπό αὐτούς, μέ τό δικό του τρόπο, βοήθησε στήν ὡρίμαση αὐτῆς τῆς ἱερῆς κλήσεως. Ὁ νέος αὐτός, πού κάποτε ὁραματιζόταν τόν τρόπο νά «εἰσέλθῃ εἰς τάς αὐλάς τοῦ Κυρίου», σήμερα εὑρίσκεται ἐνώπιόν σας καί κλίνει τά γόνατα καί τόν αὐχένα, γιά νά λάβει τό χάρισμα τῆς ἀρχιερωσύνης, ἀναφωνώντας γεμάτος ἐσωτερική πληρότητα: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία».

Αὐτή τήν ἱερή στιγμή φέρνω στή σκέψη μου ὅλους ἐκείνους πού κάποτε μέ βοήθησαν, καί πού σήμερα εὑρίσκονται στήν αἰωνιότητα. Πρῶτο μνημονεύω τό μακαριστό πατέρα μου Βασίλειο, τοῦ ὁποίου ὁ θάνατος καί ἡ ἀλλαγή πού ἀκολούθησε στή ζωή τῆς οἰκογένειάς μας ἐπηρέασαν μακροχρόνια τήν πορεία μου. Εἶμαι σίγουρος ὅτι σήμερα εὑρίσκεται νοερῶς ἀνάμεσά μας καί χαίρεται μέ τή χαρά τῆς ἀρχιερατικῆς μου χειροτονίας.

Φέρω στή σκέψη μου ἀκόμη τίς πολλές πνευματικές δωρεές καί εὐλογίες πού ἔλαβα ἀπό τούς πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Γεωργίου Ἐπανωσήφη, τῆς Μονῆς τῆς μετανοίας μου, καί ἐκφράζω ἄπειρες εὐχαριστίες στόν ἀγαπητό μας Καθηγούμενο Βαρθολομαῖο καί σέ ὅλους τούς πατέρες, ἐνῶ μνημονεύω τούς τελευταίους Ἀρχιερεῖς τῆς Μονῆς μας, τούς ὁποίους ἀξιώθηκα νά γνωρίσω: τόν Ἁγίου Φραγκίσκου Ἀντώνιο, τόν Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Κύριλλο, τόν Πέτρας καί Χερρονήσου Νεκτάριο, τόν Ἱεραπύτνης καί Σητείας Εὐγένιο καί τόν Ὀλύμπου Ἄνθιμο. Μνημονεύοντας τούς κεκοιμημένους αὐτούς Ἱεράρχες, δέν μπορῶ νά μήν ἀναφερθῶ στόν μακαριστό Ἀμερικῆς Ἰάκωβο, ὁ ὁποῖος ἐνέπνευσε ὅλη τήν νεωτέρα Ἱεραρχία τῆς Ἀμερικῆς καί διηκόνησε τήν τοπική μας Ἐκκλησία μέ ὅραμα καί αὐτοθυσία, στόν Μητροπολίτη Μελόης Φιλόθεο, τόν Ἱεράρχη πού, ὡς γνήσιος πνευματικός πατέρας, χαιρόταν μέ τήν πρόοδο καί τήν προαγωγή τῶν νέων κληρικῶν, καί, βεβαίως, στόν μακαριστό προκάτοχό μου Μητροπολίτη Σικάγου Ἰάκωβο, τόν εὐαίσθητο καί ἀριστοκράτη Ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος ἐργάστηκε θυσιαστικῶς γιά πολλά χρόνια, ἀφήνοντας σέ μᾶς τούς νεωτέρους μία Μητρόπολη ἀρτίως ὀργανωμένη καί συγκροτημένη, μέ ἀρκετές κοινότητες καί πεπαιδευμένους κληρικούς. Ἐπικαλούμενος τίς προσευχές καὶ τίς πρεσβεῖες πρός τόν Κύριό μας ὅλων αὐτῶν τῶν  κεκοιμημένων πατέρων καί ἀδελφῶν  γιά τήν ἀπαρχή τῆς νέας μου πορείας, ἀναφωνῶ: Εἴη ἡ μνήμη αὐτῶν αἰωνία!

Εὐγνωμόνως ἐνθυμοῦμαι, ἐπίσης, τήν κ. Γεωργία Νίκολας καί τόν σύζυγό της Δημήτριο, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται σήμερα κοντά μας. Αὐτοί, ὄχι μόνο ἀνέλαβαν προθύμως τό οἰκονομικό βάρος τῶν σπουδῶν μου στή Θεολογική Σχολή ἀλλά καί συνεχῶς μοῦ ὑπενθύμιζαν τήν ἀνάγκη νά ὑπηρετοῦμε τήν Ἐκκλησία μέ ἀξιοπρέπεια καί γνησιότητα.

Θεωρῶ, ὅμως, ἐπιτακτική και βαθέως καρδιακή τήν ἀνάγκη νά ἀναφερθῶ καί σέ ὅλους αὐτούς πού σήμερα εὑρίσκονται ἀνάμεσά μας, σ᾽ αὐτούς οἱ ὁποῖοι προσευχήθηκαν γιά μένα καί μέ βοήθησαν νά φτάσω στήν εὐλογημένη στιγμή τῆς σημερινῆς προσωπικῆς μου Πεντηκοστῆς.

Πρωτίστως καί μέ ἄπειρη εὐγνωμοσύνη εὐχαριστῶ τούς Ἀρχιερεῖς τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου, οἱ ὁποῖοι μέ ἐμπιστεύθηκαν καί μέ τίμησαν μέ τήν ἀρχιερατική τους ἀγάπη, ἀναδεικνύοντάς με διά τῆς τιμίας ψήφου τους Μητροπολίτη μιᾶς νευραλγικῆς Μητροπόλεως τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς, ἐνῶ ἐκφράζω καί τήν καρδιακή μου εὐχαριστία πρός τούς ψηφίσαντάς με γιά τό τριπρόσωπο ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐπαρχιακῆς μας Συνόδου. Εἶναι ἀνεξιχνίαστες οἱ βουλές τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ πού φαίνεται ὅτι ὅλα εἶναι ἀποτέλεσμα ἀνθρωπίνων διεργασιῶν, τελικῶς ὅλοι ἐκπλησσόμεθα, διότι διαπιστώνουμε ὅτι ὁ Θεός κατευθύνει τήν Ἐκκλησία Του καί ὅτι Αὐτός ἔχει τόν πρῶτο καί τόν τελευταῖο λόγο. Γιά μένα ἀνοίγει σήμερα μιά νέα σελίδα, στήν ὁποία ἀναγνωρίζω ὅτι θά πρέπει νά δώσω προσοχή, μεταξύ τῶν ἄλλων, καί στήν ἰδιότητά μου ὡς Συνοδικοῦ Συμπαρέδρου στήν Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδο τῆς Ἀμερικῆς. Ἐπιθυμῶ νά διαβεβαιώσω τούς Ἀρχιερεῖς μας ὅτι θά ἐργαστῶ μόνο γιά τήν ἑνότητα καί τήν εἰρήνη τῆς Ἐκκλησίας μας καί ὅτι θά σέβομαι τήν πεῖρα τῶν παλαιοτέρων καί θά ἐμπνέομαι ἀπό τό ἐκκλησιαστικό παράδειγμά τους.

Ἰδιαιτέρως ἐπιθυμῶ νά εὐχαριστήσω τόν Σεβ. Μητροπολίτη Βοστώνης κ. Μεθόδιο, ὑπό τήν πατρική προστασία τοῦ ὁποίου ὑπηρέτησα γιά τρία χρόνια ὡς διάκονος, ἀποκτώντας ἀπό τό παράδειγμά του τήν χαρά τῆς λειτουργικῆς ζωῆς. Παράλληλα, εὐχαριστῶ ἐγκαρδίως καί ὅλους τούς ἁγίους Ἀρχιερεῖς τῆς Συνελεύσεως τῶν Κανονικῶν Ἐπισκόπων ἐν ΗΠΑ γιά τήν ἄριστη συνεργασία πού εἴχαμε κατά τό διάστημα τῆς διακονίας μου στή Γραμματεία τοῦ Σεβ. Προέδρου, ἐνῶ ξεχωριστά καί ἰδιαίτερα εὐχαριστῶ τούς Ἱεράρχες πού ἔσπευσαν νά συμμετάσχουν σήμερα στήν ἀρχιερατική μου χειροτονία καί νά μοιραστοῦν τή χαρά μου.

Σεβασμιώτατε καί σεπτέ Γέροντα Ἀμερικῆς κ. Δημήτριε,

Μέ πολύ σεβασμό καί ἄπειρη εὐγνωμοσύνη σᾶς εὐχαριστῶ γιά τίς πολλές εὐκαιρίες πού μου δώσατε νά διακονήσω τήν Ἐκκλησία μας μέσα ἀπό ἐπιτελικές θέσεις, οἱ ὁποῖες μέ ἀνέδειξαν καί μοῦ χάρισαν ἐκκλησιαστική πεῖρα. Εἶμαι ἰδιαιτέρως εὐγνώμων πού μέ χειροτονήσατε διάκονο καί πρεσβύτερο καί πού σήμερα θά λάβω τήν χάρη τῆς ἀρχιερωσύνης ἀπό τά τίμια χέρια σας. Προσβλέπω στήν ἀγαθή συνεργασία μας, ἡ ὁποία θά ἀποβλέπει, ἀσφαλῶς, στήν προαγωγή τῶν συμφερόντων τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας, καί στήν ἀγάπη σας, ἡ ὁποία ἐμπράκτως θά καθοδηγεῖ τίς ἀποφάσεις μας, γιά τό καλό καί τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Θεωρῶ μάλιστα ὅτι πολλά θά διδαχθῶ ἀκόμη ἀπό ἐσᾶς, κατά τό ὑπόλοιπο τῆς συνεργασία μας μέ τή νέα μου ἰδιότητα. Σᾶς εὐχαριστῶ γιά μία ἀκόμη φορά γιά ὅλα, εὐχόμενος ὁ Θεός νά σᾶς χαρίζει «κατά τήν καρδίαν σας καί τά πρός σωτηρίαν αἰτήματα», ἐνῶ στό πρόσωπό σας εὐχαριστῶ ὅλους τούς κληρικούς καί μοναχούς τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς καθώς καί τό προσωπικό, γιά τή συνεργασία κατά τό διάστημα τῆς ἐδῶ διακονίας μου.

Εὐχαριστῶ τήν ἀγαπημένη μου μητέρα Εἰρήνη, τῆς ὁποίας ὁ συνεχής καί ἀφοσιωμένος ἀγώνας γιά τήν ἀνατροφή μας βασιζόταν στήν πίστη της στό Χριστό καί στήν ἀγάπη της πρός τήν Ἐκκλησία. Μαζί μέ τή μητέρα μου εὐχαριστῶ τίς ἀδελφές μου Ἀναστασία καί Κωνσταντῖνα, καθώς καί τίς οἰκογένειές τους, διότι στάθηκαν δίπλα μου σέ ὅλες τίς ἀποφάσεις τῆς ζωῆς μου. Εὐχαριστῶ, παράλληλα, καί ὅλους τούς κατά σάρκα καί πνεῦμα συγγενεῖς μου, τούς διδασκάλους μου καθ᾽ ὅλα τά χρόνια τῶν σπουδῶν μου, τούς ἀνθρώπους καί τούς ἱερεῖς τῆς ἐνορίας Ζωοδόχου Πηγῆς Bronx, ὅπου μεγάλωσα, τούς φίλους καί μαθητές μου καί ὅλους τούς σήμερον παριστάμενους καί προσευχομένους γιά τήν ἐλαχιστότητά μου, κυρίως αὐτούς πού ταξίδεψαν ἀπό τό Σικάγο, ἀφήνοντας τίς πολλές τους ὑποχρεώσεις, γιά νά δώσουν σήμερα ἕνα δυναμικό καί εὐλογημένο «παρών».

Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης μᾶς διδάσκει ὅτι κάθε ἄτομο πρέπει νά ἐπιλέγει προσεκτικά τόν πνευματικό του πατέρα, ὅπως ἀκριβῶς ἐπιλέγει τόν καλύτερο ἰατρό. Εἶμαι εὐγνώμων στό Θεό, διότι ὁδήγησε τά βήματά μου στόν καλό πνευματικό μου πατέρα, τόν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Μακάριο. Ὁ Θεοφιλέστατος μέ καθοδήγησε πνευματικά, ὄχι τόσο μέ τά λόγια του, ὅσο μέ τήν ἄνευ ὅρων ἀγάπη του, τήν ἀπαράμιλλη εὐγένειά του καί τό ζωνταντό παράδειγμά του. Βοήθησε τήν πνευματική καί ἐκκλησιαστική μου ζωή, διότι καθηύθυνε μέ τό δικό του τρόπο τή μέριμνα τῆς καρδιᾶς μου στήν καθημερινή ἀναζήτηση τοῦ Χριστοῦ. Υἱϊκῶς τόν εὐχαριστῶ γιά ὅλα καί γιά τήν ἐδῶ ἐπιστηρικτική του παρουσία, εὐχόμενος νά ἔχει ὅλα τά καλά τοῦ Θεοῦ στή ζωή του καί στή θεοφιλῆ διακονία του.

Πάνω ἀπό ὅλους καί ἀπό ὅλα ἐπιθυμῶ νά εὐχαριστήσω «κατά τήν εὔσημον ταύτην ἡμέραν καί ὥραν» τήν Α.Θ.Π. τόν Οἰκουμενικό μας Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο, τόν κοινό πατέρα ὅλων μας. Ὁ Παναγιώτατος εἶναι ὁ πρῶτος Ἱεράρχης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί, ὡς ἐκ τούτου, εἶναι ὁ πρῶτος πού πρεσβεύει καί ἀγωνιᾶ γιά ὅλους μας. Δοκιμάζει καθημερινά τόν πόνο τοῦ σταυροῦ, γι᾽ αὐτό καί ἔχει τό μοναδικό προνόμιο νά μᾶς ὁδηγεῖ στή χαρά τῆς Ἀναστάσεως. Ἰδιαιτέρως καί υἱϊκῶς τόν εὐγνωμονῶ, διότι ἀπό τήν πρώτη στιγμή ὁραματίστηκε τήν ἀρχιερατική μου προαγωγή καί μέ θεώρησε ἄξιο καί ἱκανό γιά τή Μητροπολιτική ἔπαλξη τοῦ Σικάγου. Τόν εὐχαριστῶ γιά τήν ἔμπρακτη ἀγάπη πού ἔδειξε πρός τό πρόσωπό μου,  ἤδη ἀπό τά φοιτητικά μου χρόνια. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι ὁ πρῶτος, ἀνάμεσα σέ πολλούς ἀνθρώπους, πού μέ δίδαξε τί σημαίνει νά εἶναι κάποιος πατέρας. Ἀπό σήμερα, ὡς συγκαταλεγόμενος στήν Ἱεραρχία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, θά προσπαθήσω μέ ὅλες μου τίς δυνάμεις νά γίνομαι συγκυρηναῖος τοῦ Πατριάρχου μας καί καλός πρέσβης γιά τήν Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη καί μαρτυρική Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Μέ ὅλη τήν δύναμη τῆς ψυχῆς μου καί μέ ἄπειρη εὐγνωμοσύνη πρός τό σεπτό πρόσωπό του ἀναφωνῶ: Βαρθολομαίου τοῦ Παναγιωτάτου καί Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου πολλά τά ἔτη.

Σεβασμιώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ πατρότητα συνδέεται ἄμεσα μέ τήν ἀγάπη. Αὐτό ἀναδεικνύεται κυρίως ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ Πατρός, ὁ ὁποῖος «οὕτω ἠγάπησεν τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰωάν. 3, 16). Καί ὁ Υἱός, πού ὑπακούει στό θέλημα τοῦ Πατρός, μοιράζεται αὐτή τήν ἀγάπη καί μᾶς δίνει τό μέγα Του ἔλεος. Καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐκπορεύεται ἀπό τόν ἀγαπῶντα Πατέρα, ἐπιχέει στίς καρδιές μας τήν ἀγαπῶσα χάρη Του, ἔτσι ὥστε οἱ νεκροί νά μποροῦν νά ζήσουν καί πάλι.

Στά τελευταῖα δεκαπέντε χρόνια τῆς ἱερατικῆς μου διακονίας ἔχω ἀποκληθεῖ ἄπειρες φορές «πατέρας», ὅπως, βέβαια, καί ὅλοι οἱ κληρικοί. Καί ἐνῶ εὔκολα καί ἀρκετά γρήγορα συνήθισα στό ἄκουσμα αὐτοῦ τοῦ τίτλου, χρειάστηκαν χρόνια γιά νά κατανοήσω καί νά ἐκτιμήσω τό βαθύτερο νόημά του. Ἀλλά εἶμαι εὐγνώμων στό Θεό, πού μοῦ ἔδωσε τήν εὐλογία νά ὑπηρετήσω ὡς πατέρας πολλῶν ἀνθρώπων, ἰδιαιτέρως τῶν πιστῶν χριστιανῶν τῶν κοινοτήτων τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στή Νέα Ὑόρκη καί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ στο Brookville, καθώς καί τοῦ Καθεδρικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης στό Brooklyn. Εἶμαι ἐσωτερικά πεπεισμένος ὅτι τό πέρασμά μου ἀπό αὐτές τίς εὐλογημένες κοινότητες μέ προετοίμασε, γιά νά ἀναλάβω τήν ποιμαντική καί διοικητική διακονία τοῦ εὐαγοῦς κλήρου καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Σικάγου. Πρόκειται γιά ἕνα ποίμνιο πολύ εὐλογημένο, γιά τό ὁποῖο αἰσθάνομαι ἤδη μεγάλη ὑπερηφάνεια καί ὁμολογῶ ὅτι δέν βλέπω τήν ὥρα καί τή στιγμή πού θά βρεθῶ στήν ἕδρα τῆς Μητροπόλεώς μου, γιά νά τούς ἀγκαλιάσω ὅλους καί νά τούς πῶ ὅτι τούς ἀγαπῶ καί ὅτι εἶμαι ἕτοιμος νά ἀναλώσω τήν ὑπαρξή μου γι᾽ αὐτούς.

Εἶναι πράγματι θαυμάσιο γεγονός ἡ ἐπίδραση πού ἔχει ἡ ἀγάπη στόν κόσμο. Ἡ ἀγάπη ἑνώνει τό παρελθόν μέ τό παρόν καί μᾶς προετοιμάζει γιά τό μέλλον, δηλαδή γιά τά ἔσχατα, ὅπου θά ἀποκτήσουμε τήν ἐμπειρία τῆς κοινωνίας μέ τήν ἄπειρη θεία ἀγάπη. Ἡ ἀγάπη εὑρίσκεται στόν πυρῆνα τῆς μικρότερης ἰδιαιτερότητας καί, παρά ταῦτα, εἶναι αὐτή πού ἑνώνει ὅλη τή δημιουργία σέ μιά δοξολογική πραγματικότητα. Καί ἐνῶ τά ἀνθρώπινα ὄντα, πολύ συχνά, λόγῳ τῆς πτωτικῆς καταστάσεως στήν ὁποία βρίσκονται, μεταποιοῦν τήν ἀγάπη σέ μιά ἀνταλλαγή ἀγαθῶν καί ὑπηρεσιῶν, ἡ θεϊκή ἀγάπη δέν ὑποχωρεῖ καί δέν αλλοιώνεται ποτέ, γιατί ὁ προσωπικός Τριαδικός Θεός εἶναι ἡ ἴδια ἡ πηγή τῆς ἀγάπης. Αὐτό πού λείπει ἀπό τή ζωή μας εἶναι ἡ αὐθεντική θεία ἀγάπη. Ὅταν ἀληθινά ἀγαποῦμε το Θεό, τότε ἀγαποῦμε καί ὁ ἕνας τόν ἄλλο, μετέχουμε στή χαρά καί τήν ἐπιτυχία ἀλλά καί στή λύπη καί τήν ἀποτυχία τοῦ πλησίον, εἴμαστε οἱ «χαίροντες μετά χαιρόντων καί κλαίοντες μετά κλαιόντων», κατά τή ρήση τοῦ Ἀποστόλου τῶν ἐθνῶν. Ὅταν ἀγαποῦμε ἀληθινά τούς ἄλλους, δέν ἐπιμένουμε νά μένουν κοντά μας, ἀλλά, ὅπως ὁ πατέρας στήν παραβολή τοῦ Ἀσώτου, σεβόμαστε τήν ἐλευθερία τους καί τούς ἐπιτρέπουμε νά φύγουνμακριά μας. Καί ἄν ὁ Θεός τῆς ἀγάπης σέβεται τήν ἐλευθερία μας σέ τέτοιο βαθμό, ὥστε νά μᾶς ἐπιτρέπει ἀκόμη καί νά Τόν ἀρνηθοῦμε, τότε ποτέ δέν μᾶς ἀναγκάζει νά ἐπιστρέψουμε σ᾽ Αὐτόν ἀπό φόβο ἤ μέ τήν ὑπόσχεση τῆς ἀνταμοιβῆς.

Ὁ Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σῦρος μέ τόν πιό προφανῆ τρόπο μᾶς διδάσκει πώς ἡ ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν ἀγάπη καταστρέφει τήν ἀλήθεια. Καλεῖ τούς ἀνθρώπους νά ἀνακαλύψουν τό δέντρο τῆς ζωῆς, πού εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, καί νά στρέψουν τά μάτια τους σ᾽ αὐτό. Σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μέχρι νά βροῦμε τήν ἀγάπη, ὁ κόπος μας δαπανᾶται στή γῆ τῶν ἀκανθῶν: ἀνάμεσα στίς ἀκάνθες σπέρνουμε καί θερίζουμε, ἀκόμη κι ἄν ὁ σπόρος μας εἶναι ὁ σπόρος τῆς δικαιοσύνης. Εἴμαστε τραυματισμένοι συνεχῶς καί ἑπομένως, ὅσο κι ἄν καθιστοῦμε τούς ἑαυτούς μας δίκαιους, ζοῦμε μέ τόν ἰδρῶτα τοῦ μετώπου μας. Ἀλλά μόλις βροῦμε ἀγάπη, μετέχουμε στόν ἐπουράνιο ἄρτο, τρεφόμενοι χωρίς κόπο καί ἀγωνία. Τό πρόσωπο πού ἔχει βρεῖ ἀγάπη, γεύεται τό Χριστό συνεχῶς καί ἔτσι γίνεται ἀθάνατος». Μέχρι νά ἀνακαλύψουμε τήν ἀγάπη, ὅλοι μας, καί ἰδιαιτέρως οἱ κληρικοί, θά αἰσθανόμαστε συνεχῶς τήν ἀνάγκη νά ἐπιτύχουμε. Θά τονίζουμε πάντα τήν ποσότητα τῶν ἐπιτευγμάτων μας καί ποτέ δέν θά ἐπικεντρωθοῦμε στήν ποιότητα τῆς διακονίας μας. Θά ψάχνουμε τό προσωπικό ὄφελος καί θά ἀρνούμαστε νά δώσουμε σ᾽ ἐκείνους πού ἔχουν ἀνάγκη.

Ἰστάμενος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, Τόν δοξολογῶ καί Τόν εὐχαριστῶ μέ ὅλη μου τήν ὕπαρξη γιά τή μέγιστη δωρεά τῆς Ἀρχιερωσύνης καί γιά τήν εὐλογημένη Μητρόπολη τοῦ Σικάγου, πού ἡ χάρις Του μοῦ ἐμπιστεύθηκε. Ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν τόν τελευταῖο καιρό, μέ ἀποκορύφωμα τή σημερινή ἀρχιερατική χειροτονία, τά θεωρῶ δείγματα τῆς μεγάλης ἀγάπης καί εὐεργεσίας Του στή ζωή μου. Θά ἐπιδιώξω νά ἐναποθέσω τή μέριμνά μου στό Θεό μας, πού εἶναι ὁ Θεός τῆς ἀγάπης, πού δημιουργεῖ τά πάντα, διδάσκει τήν ἀληθινή σοφία, ἀποτρέπει καί διορθώνει λάθη, θεραπεύει πληγές, αὐτοθυσιάζεται καί μᾶς σώζει ἐξ αἰτίας αὐτοῦ πού ὁ ίδιος εἶναι.

Καθώς προετοιμάζομαι νά εἰσέλθω «εἰς τά Ἅγια τῶν Ἁγίων» γιά τρίτη φορά, προσεύχομαι νά ἀγαπῶ κατά τή διάρκεια ὅλης τῆς ἀρχιερατικῆς μου πορείας καί παρακαλῶ τό Θεό νά μέ καταστήσει πρόσωπο μεγαλύτερης εὐαισθησίας, νά φωτίσει τήν καρδιά μου μέ τή λάμψη τῆς θεϊκῆς Του φλόγας, νά βοηθήσει ὅλη μου τή ζωή, ὥστε νά γίνει πηγή ἀγάπης γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους καί, κυρίως, γιά τόν κλῆρο καί τό λαό τῆς κληρωθείσης μοι Μητροπόλεως.

Ζητῶ ἀπό τό Θεό νά μέ στηρίξει καί νά καθοδηγεῖ τά λόγια μου, τίς πράξεις μου καί τίς σκέψεις μου. Στρέφομαι πρός Αὐτόν καί ζητῶ ταπεινά τό ἔλεός Του. Καί, ὅπως γεύτηκα τήν πατρική Του ἀγάπη ὡς διάκονος καί πρεσβύτερος, ἔτσι νά συνεχίζω νά λαμβάνωτήν ἀγάπη Του οὕτως ὥστε νά ἀναλίσκομαι γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, μέ τό φωτισμό καί τόν ἐπιστηριγμό τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τίς πρσβεῖες τῆς ὑπερευλογημένης Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας, τοῦ Ὁσίου Ἀλεξίου τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ καί πάντων τῶν Ἁγίων. Ἀμήν.



Δεν υπάρχουν σχόλια: