Του π. Δημητρίου Μπόκου
Περπατώντας ο Χριστός στο μέσον της Ιερουσαλήμ, ανάμεσα σε πλήθος ανθρώπων, βλέπει μπροστά του (όχι βέβαια τυχαία) έναν άνθρωπο που είχε γεννηθεί τυφλός. Οι μαθητές του εξέφρασαν την απορία, ποιος αμάρτησε για να γεννηθεί έτσι. Και ο Χριστός απάντησε ότι δεν αμάρτησε κανένας, αλλά γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθούν, με όσα θα γίνουν σ’ αυτόν, τα έργα του Θεού. Να γίνει δηλαδή φανερή στα μάτια των ανθρώπων η σωτηρία που απεργάζεται ο Θεός με την άπειρη δύναμη και αγαθότητά του, ούτως ώστε, ερχόμενοι «εις επίγνωσιν αληθείας» οι άνθρωποι, να δοξάσουν με ευγνωμοσύνη τον Θεό (Κυριακή του Τυφλού).
Τὸ φῶς ἀποτελεῖ τὸ βασικὸ στοιχεῖο τῆς περιόδου ἀπὸ τὸ Πάσχα μέχρι τὴν Πεντηκοστή.
Τὴν βραδιὰ τῆς Ἀναστάσεως, κατὰ τὴν στιγμὴ τοῦ «δεῦτε λάβετε φῶς», καθὼς ἡ φλόγα ἀπὸ τὴν λαμπάδα τοῦ ἱερέα μεταδόθηκε σὲ ὅλες τὶς ἀναστάσιμες λαμπάδες τῶν πιστῶν, βρεθήκαμε νοερὰ ἔξω ἀπὸ τὸ μνημεῖο τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ καὶ γίναμε μάρτυρες τοῦ ζωηφόρου Φωτὸς πού, σὲ μιὰ στιγμή, καταύγασε τήν οἰκουμένη.
Η έκτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη σε ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Κυρίου μας, στη θεραπεία του εκ γενετής τυφλού, το οποίο διασώζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στο Ευαγγέλιό του, με κάθε λεπτομέρεια και το οποίο ενέχει μεγάλες αλήθειες.
