Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Υπάρχει ένας φόβος βαθιά κρυμμένος μέσα στον άνθρωπο. Είναι ο φόβος μήπως κάποτε χαθούμε, μήπως περάσουμε από τη ζωή, αφήσουμε πίσω μας λίγα ίχνη και ύστερα σβήσουμε από τη μνήμη των ανθρώπων. Κοιτάζουμε παλιές φωτογραφίες και βλέπουμε πρόσωπα που κάποτε γέμιζαν ένα σπίτι. Ακούμε ονόματα ανθρώπων που έζησαν πριν από εμάς, εργάστηκαν, αγάπησαν, πόνεσαν, μεγάλωσαν παιδιά, προσευχήθηκαν, κι όμως σήμερα ελάχιστοι τους θυμούνται. Περνάμε από σπίτια όπου κάποτε ακουγόταν ζωή και τώρα κατοικούν άλλοι. Περνάμε από τάφους, όπου τα γράμματα πάνω στο μάρμαρο αρχίζουν σιγά σιγά να ξεθωριάζουν. Έτσι είναι ο χρόνος... Προχωρά...
