Ομιλία Οικουμενικού Πατριάρχου στον Άγιο Νικόλαο Υψωμαθείων

Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν χοροστασίαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ἁγίου Νικολάου Ὑψωμαθείων 

(5 Δεκεμβρίου 2025)

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Σηλυβρίας κύριε Μάξιμε, Ἀρχιερατικῶς Προϊστάμενε τῆς Περιφερείας Ὑψωμαθείων,

Εὐλαβέστατοι κληρικοί,

Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες,

Λαέ τοῦ Θεοῦ ἠγαπημένε,

Ἀπό τά Μῦρα τῆς Λυκίας, τά ὁποῖα ἐποίμανεν ὁ Ἅγιος Νικόλαος, ἀπό τό Μπάρι τῆς Ἰταλίας, ὅπου φυλάσσονται τά ἱερά λείψανά του, ἀπό τίς καρδιές τῶν Χριστιανῶν, ὅπου κατέχει ἰδιαιτέραν θέσιν ὁ προσφιλής Ἅγιος τῶν θαλασσινῶν καί ὄχι μόνον, μᾶς ἔρχεται τό μήνυμα ὅτι καί ὁ Ἅγιος αὐτός ἔζησε καί ἀπέθανε διά τόν Χριστόν καί τήν δόξαν τοῦ ὀνόματος Αὐτοῦ, δι᾽ αὐτό καί τόν ἐδόξασε καί Ἐκεῖνος καί εἰσακούει ἔκτοτε τίς ἱκεσίες του ὑπέρ πάντων.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἦταν Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας τῶν πρώτων αἰώνων, ὁ ὁποῖος γνώριζε νά συνδυάζῃ κατά τρόπον ὑποδειγματικόν τήν θεωρίαν μέ τήν πρᾶξιν τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ὑπερημύνθη τῆς ἀκεραιότητος καί τῆς γνησιότητος τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας μαζί μέ τούς ἄλλους Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τήν 1700ήν ἐπέτειον ἀπό τῆς συγκλήσεως τῆς ὁποίας ἐτιμήσαμεν μέ λαμπρότητα πρό μιᾶς ἑβδομάδος ἀκριβῶς εἰς τήν Νίκαιαν τῆς Βιθυνίας, ἀπό κοινοῦ μετά τῆς Α.Ἁγιότητος τοῦ Πάπα Ρώμης Λέοντος ΙΔ´, τοῦ Μακαριωτάτου Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί πάσης Ἀφρικῆς Θεοδώρου, ἐκπροσώπων τῶν Μακαριωτάτων ἀδελφῶν Πατρι-αρχῶν Ἰωάννου Ἀντιοχείας καί Θεοφίλου Ἱεροσολύμων, καθώς καί ἄλλων Πατριαρχῶν Ἀρχαίων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί ἐκπροσώπων λοιπῶν Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν καί Ὀργανισμῶν. Ἦταν ἕνα ἱστορικό γεγονός ἁπτῆς ἐκδηλώσεως τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν, καθώς, παρά τάς διαιρέσεις μας, παλαιάς καί νεωτέρας, στείλαμε ἠχηρόν μήνυμα εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης, «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς», ὁμολογοῦντες ἀπό κοινοῦ τό αὐτό Σύμβολον τῆς Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως, «Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα, Τριάδα ὁμοούσιον καί ἀχώριστον». 

Ἀλλά καί εἰς τήν ζωήν καί τήν δρᾶσιν του ὡς ποιμένος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐφήρμοσεν ὅλας τάς ἐντολάς τῆς πίστεώς μας, ἀσκήσας ἰδιαιτέρως τήν πραότητα καί τήν φιλανθρωπίαν, ἀναδειχθείς διά τοῦτο προστάτης τῶν ὀρφανῶν καί τῶν χηρῶν, τροφεύς τῶν πεινώντων καί πλουτιστής τῶν πενομένων, ὅπως ἐπιγραμματικῶς λέγει τό μεγαλυνάριον τῆς ἑορτῆς του. Μέ μίαν λέξιν, ὁ Ἅγιός μας ἀποτελεῖ ἱερόν παράδειγμα πρός μίμησιν δι᾽ ὅλους τούς Χριστιανούς, μάλιστα δέ δι᾽ ἡμᾶς τούς ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων. Καί ἐπί πλέον ἀνεδείχθη φίλος Χριστοῦ, δι᾽ αὐτό καί ἔχει καί παρρησίαν πρός Αὐτόν, δι᾽ αὐτό καί ἐπικαλούμεθα ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί τάς πρεσβείας καί τήν πρός Κύριον μεσιτείαν του.

Ἀκούσατε, τέκνα προσφιλέστατα, ἐσεῖς, οἱ ὁποῖοι φιλευσεβῶς σπεύδετε νά τιμήσετε τίς μνῆμες ὅλων τῶν ἑορταζομένων Ἁγίων, ἀκούσατε, τί λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, τήν μνήμην τοῦ ὁποίου ἐτίμησεν ἡ Ἐκκλησία μόλις ἐχθές, διά τήν μεσολάβησιν τῶν Ἁγίων πρός τόν Θεόν δι᾽ ἡμᾶς: «Πόσον θά ἐκοπίαζες διά νά εὕρῃς προστάτην, νά σέ παρουσιάσῃ εἰς θνητόν βασιλέα καί νά ὁμιλήσῃ εἰς αὐτόν πρός χάριν σου; Λοιπόν, δέν πρέπει νά τιμῶμεν τούς προστάτας ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, πού παρακαλοῦν τόν Θεόν πρός χάριν μας; Μάλιστα, πρέπει νά τούς τιμῶμεν, μέ τό νά ἀναγείρωμεν Ναούς πρός δόξαν τοῦ Θεοῦ εἰς τό ὄνομά των, μέ τό νά προσφέρωμεν καρπούς ἀπό τήν παραγωγήν μας, μέ τό νά τιμῶμεν τήν μνήμην των καί εἰς αὐτήν νά εὐφραινώμεθα πνευματικά, διά νά εἶναι ἡ χαρά ἀρεστή εἰς αὐτούς πού μᾶς συγκαλοῦν, διά νά μή τούς παροργίσωμεν ἀντιθέτως, ἐνῷ προσπαθοῦμεν νά τούς τιμήσωμεν. Διότι μέ αὐτά πού λατρεύεται ὁ Θεός, μέ αὐτά θά εὐφρανθοῦν καί οἱ ὑπηρέται του, μέ αὐτά ὅμως πού δυσαρεστεῖται ὁ Θεός, θά δυσαρεστηθοῦν καί οἱ ὑπασπισταί του. Ἄς τιμήσωμεν, πιστοί, τούς Ἁγίους ἐν ψαλμοίς καί ὕμνοις καί ὧδαῖς πνευματικαῖς καί μέ τήν κατάνυξιν καί ἐλεημοσύνην πρός τούς πτωχούς, μέ τά ὁποῖα κατ᾽ ἐξοχήν λατρεύεται καί ὁ Θεός. Ἄς ἀνεγείρωμεν πρός τιμήν των στήλας καί ὁρατά εἰκονίσματα, καί ἄς γίνωμεν οἱ ἴδιοι μέ τήν μίμησιν τῶν ἀρετῶν ἔμψυχοι στῆλαι καί εἰκονίσματά των».

Ἄλλωστε ὅλοι οἱ Χριστιανοί καλούμεθα νά ζοῦμε διά τόν Χριστόν, μέ τόν Χριστόν καί ἐν τῷ Χριστῷ, ὅπως ἀκριβῶς ἔλεγε καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δέ ἐν ἐμοί Χριστός». Αὐτό εἶναι τό βαθύτερο νόημα τοῦ νά εἶναι κανείς Χριστιανός καί εἰς τοῦτο ἀποβλέπει ἡ Ἐκκλησία, δηλαδή εἰς τό νά μᾶς δώσῃ τήν δυνατότητα νά ἐνσωματωθοῦμε ἐν τῷ Χριστῷ καί νά σωθοῦμε δι᾽ Αὐτοῦ. Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος λόγος γιά τόν ὁποῖο ἦλθε ὁ Χριστός εἰς τήν γήν τέτοιες μέρες. Καί θά ἑορτάσουμε καλύτερα Χριστούγεννα, ἐάν ἐνθυμηθοῦμε τόν σκοπόν αὐτόν τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως καί κατευθύνουμε τήν ὅλην ἐπίγειον ζωήν μας πρός τόν τελικόν σκοπόν τῆς σωτηρίας μας. Τότε τά Χριστούγεννα θά εἶναι ἀληθῶς καί δι᾽ ἡμᾶς γέννησις καί ἀναγέννησις ἐν Χριστῷ.

Ταῦτα ἀπευθύνοντες πρός ὑμᾶς, τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, ἐπί τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Νικολάου καί προεορτίως ὡς πρός τά Χριστούγεννα, εὐχόμεθα πατρικῶς νά διέλθετε αὐτήν τήν ἁγίαν περίοδον μέ ὑγεία καί πνευματική εὐφροσύνη καί ὁ μικρός Ἰησοῦς νά ἐκπληρώσῃ ὅλους τούς εὐσεβεῖς πόθους ἑκάστου ἐξ ὑμῶν.

Συγχαίρομεν, ἐπί τῇ εὐκαιρίᾳ, καί εὐχαριστοῦμεν ἰδιαιτέρως τόν ἀγαπητόν καί καθ᾽ ὅλα ἄξιον Ἐπόπτην σας ἀδελφόν ἅγιον Σηλυβρίας κ. Μάξιμον, διά τόν ἀκάματον ζῆλον καί τήν συγκινητικήν του ἀφοσίωσιν εἰς τήν ἐπιτέλεσιν τῶν καθηκόντων του, μετ᾽ αὐτοῦ δέ καί τήν Ἔντιμον Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Κοινότητος καί ὅλους τούς καθ᾽ οἱονδήποτε τρόπον βοηθοῦντας τό ἔργον των, ἐπικαλούμενοι ἐπί πάντας πλούσια τά δωρήματα τοῦ Παναγάθου Θεοῦ, ταῖς πρεσβείαις τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Χρόνια πολλά καί εὐλογημένα!