Ταπεινό βίωμα ποιμαντικής στοργής: Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου ως απλός παπάς, σήμερα στην Μπόχαλη

Στο περίοπτο προάστιο της Μπόχαλης, εκεί που η ματιά αγκαλιάζει ολόκληρη τη Ζάκυνθο και ο ουρανός αντανακλά την πίστη των ανθρώπων, καταγράφεται κάτι βαθιά ανθρώπινο και συγκινητικό: ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄, επιλέγει σήμερα να ιερουργήσει όχι από θρόνου δόξης, αλλά από το ιερό θυσιαστήριο, ως απλός λειτουργός της Εκκλησίας.

Την περασμένη Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, λειτούργησε παρομοίως στη Μονή της Ελευθερωτρίας. Και σήμερα, Κυριακή του Ασώτου, βρέθηκε στον Ιερό Ναό της Χρυσοπηγής Ζακύνθου, όπου, λόγω δικαιολογημένης απουσίας του Εφημερίου, ανέλαβε ο ίδιος την τέλεση της Θείας Λειτουργίας. Χωρίς συνοδείες, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Μονάχα με την αφοσίωση εκείνου που δεν ξέχασε ποτέ ότι είναι, πρωτίστως, διακονητής του λαού. Τι, εξάλλου, σημαίνει "λειτουργία"; Έργο για τον λαό!

Στο ερώτημα του Νυχθημερόν για αυτήν την ασυνήθιστη —και ωστόσο τόσο αυθεντική— ποιμαντική του στάση, ο Σεβασμιώτατος απάντησε με τη γνωστή του απλότητα: «Δεν κάνω κάτι σπουδαίο. Η Εκκλησία πρέπει να λειτουργεί και να λειτουργείται. Κι αν λείπει ο ιερέας, οφείλω εγώ να βρεθώ εκεί. Να μην σιγήσει η ψαλμωδία, να μη σβήσει το καντήλι, να μην ατονήσει το αενάως τελούμενο Μυστήριο. Ο Αρχιερέας είναι ο πρώτος των Ιερέων. Οι τίτλοι κάποια στιγμή ξεθωριάζουν. Η θεία Λειτουργία είναι που μένει και διαρκεί, διότι είναι ο Χριστός παρατεινόμενος στους αιώνες.»

Η πράξη αυτή αποτελεί την ουσία της διακονίας. Είναι η επιμονή στην λειτουργική συνέχεια μιας Μητρόπολης που επιμένει να ζει, σε πείσμα των καιρών και των ποιμαντικών δυσκολιών.

Σε μια εποχή που τα πρόσωπα συχνά κρύβονται πίσω από αξιώματα, ο Μητροπολίτης Διονύσιος υπενθυμίζει με την παρουσία του στην Αγία Τράπεζα πως η αληθινή αρχοντιά είναι η διακονία, η ταπείνωση, η εγρήγορση. Οι Ζακυνθινοί βλέπουν τον Επίσκοπό τους όχι μονάχα ως ποιμένα, αλλά ως συνοδοιπόρο. Έναν πρωτο-ιερουργό ανάμεσά τους. Και τούτο, τελικά, είναι η ωραιότερη λειτουργία!!!