Η νηστεία είναι πνευματικό εφόδιο και όχι ταλαιπωρία

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακή της ΑΠΟΚΡΕΩ, 15/02/2026

Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ

Ο απόστολος Παύλος απευθύνεται με την επιστολή του στα μέλη της εκκλησίας της Κορίνθου, δίνοντάς τους, εκτός από θεολογικές – δογματικές συμβουλές, τρόπους πρακτικής εφαρμογής των ευαγγελικών επιταγών. Πιο συγκεκριμένα ο Παύλος αναπτύσσει σήμερα το θέμα της αποχής των χριστιανών από γεύματα που προσφέρονταν με κρέατα από θυσίες στα είδωλα.

Μέσα από τον λόγο του ο απόστολος θέλει να προφυλάξει τους χριστιανούς από τη συμμετοχή τους σε αυτά τα τραπέζια.  Η συμμετοχή των πιστών χριστιανών σε τέτοιου είδους συναθροίσεις αποτελεί σκανδαλισμό όχι μόνον για όποιον σκέφτεται και πράττει κατά τη χριστιανική διδασκαλία, αλλά περισσότερο για εκείνους που ήταν χαλαροί στη πίστη. Η αποχή αυτή για τον Παύλο σίγουρα αποτελεί ένα δείγμα ότι πλέον έχει έρθει η αλλαγή μέσω του Χριστού και κατ’ επέκταση του χριστιανικού τρόπου ζωής, οπότε, όσοι συντηρούσαν με τη συμμετοχή τους αυτή την παλαιά κατάσταση έθεταν σε πνευματικό κίνδυνο μέλη της εκκλησίας, στα οποία δεν είχε σταθεροποιηθεί ακόμα  η πίστη μέσα τους.

Αγαπητοί μου, η αποστολική αυτή περικοπή μάς βρίσκει στο κατώφλι μιας περιόδου που σηματοδοτείται από την νηστεία, έναν εκ των τρόπων χαλιναγώγησης των παθών μας. Η νηστεία της Μεγάλης Τεσσαρακοστής αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης του χριστιανού, και μαζί με την προσευχή και τη μετάνοια αποτελούν το βασικό τρίπτυχο της εν Χριστώ ζωής. Ο χριστιανός, που δεν αρκείται στο όνομα, αλλά θέλει να εκφράζεται εκκλησιολογικά, έχει χρέος να θέσει υπό περιοριστικό έλεγχο τα πάθη του μέχρι να τα μεταβάλει τελείως. Στην προσπάθειά του αυτήν μπορεί να χρησιμοποιήσει τρία βασικά πνευματικά εφόδια: την προσευχή, τη μετάνοια και τη νηστεία. Η νηστεία, η εκούσια αποχή από κάποιες τροφές, θέτει υπό περιορισμό τη γαστριμαργία. Μια αδυναμία που ελέγχει μέσω της ακόρεστης τάσης για φαγητό τον άνθρωπο. Πολλές φορές ακούμε από κάποιους συνανθρώπους μας την κοινότυπη πλέον φράση, ότι τα εξερχόμενα βλάπτουν και όχι τα εισερχόμενα, αναφερόμενοι προφανώς στα λόγια που βγαίνουν από το στόμα μας και όχι οι τροφές που εισέρχονται από αυτό. Ο Παύλος σήμερα μας λέγει ότι τελικά και τα εισερχόμενα βλάπτουν, και βλάπτουν την ψυχή μας. Πώς ο άνθρωπος που δεν μπορεί να ελέγξει το στομάχι του μπορεί να ελέγξει τις άλλες του αισθήσεις ή ακόμα καλύτερα  τα άλλα του πάθη; Η νηστεία είναι πνευματικό εφόδιο και όχι ταλαιπωρία. Ο χριστιανός που νηστεύει γίνεται ένα ήσυχο και διακριτικό παράδειγμα αθλητή που αγωνίζεται στο στάδιο αρετών.  Αμήν!