ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΙΣ ΣΚΟΡΠΙΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΕΠΙΒΑΛΛΟΜΕΝΕΣ ΣΗΜΕΡΑ (ἐξ ἀφορμῆς ἀνεγκέφαλων λογισμῶν)

Μητροπολίτου Μύρων Χρυσοστόμου,

Δρος Ὀρθοδόξου Θεολογίας.

Σκέφτηκα πολύ ἄν ἔπρεπε νά διατυπώσω τά παρακάτω, γιατί δέν ἤθελα νά παρασυρθῶ ἀπό γρήγορες ἀντιδράσεις ἄλλων, ἐκφρασάντων γνῶμες ἀκραῖες ἐπί τοῦ ζητήματος, δηλώσεων τῶν Ρωσσικῶν Μυστικῶν Ὑπηρεσιῶν, ἀλλά ἐπειδή βλέπω ὅτι ἔφτασε ὁ κόμπος στό χτένι ἀναγκάζομαι νά χαράξω τίς παρακάτω σκέψεις μου μιά καί τά προϊόντα - δημιουργήματα τῆς κομμουνιστικῆς περιόδου τοῦ χάρτινου οἰκοδομήματος τοῦ παρελθόντα αἰῶνα μας τό ἔχουν παρατραβήξει καί διαρκῶς παραφρονοῦν. Γι’ αὐτό καί ἀποφάσισα καί εἶπα στόν ἑαυτό μου Χρυσόστομε βάλτα κάτω καί πέστα ἔξω ἀπό τά δόντια ὅσα θά πεῖς, γιά νά μποῦν μερικά πράγματα στή θέση τους.

        Ἔχουμε καταντήσει τήν ἐποχή μας μέ τίς γεωπολιτικές καί γεωθρησκευτικές μας θεωρίες ἀπελπιστική. Τακτικές τοῦ χτές καί τοῦ σήμερα. Ὁ ψυχρός πόλεμος καί οἱ ἀνησυχίες στή σημερινή ἐποχή καί τό παράδειγμα τῆς σφαδάζουσας Οὐκρανίας στό κέντρο τῆς Εὐρώπης στήν καρδιά τοῦ πολιτισμοῦ μέ τήν ἀπρόσκλητη ἐπίθεση τῆς Ρωσσίας κατά τῆς Οὐκρανίας, τήν ἰσοπέδοση μέ μιᾶς στιγμῆς ἀπόφαση προσπαθειῶν καί ἀγώνων ὀγδόντα ἐτῶν γιά νά ξεχάσει ἡ Εὐρώπη τά δεινά τοῦ τελευταίου Παγκοσμίου Πολέμου, τήν Ἐκκλησία τῶν χριστιανῶν σκοτωμένη ἐξαιτίας τοῦ «θεόσταλτου θαύματος» καί ἄς κατηγοροῦν τόν Πούτιν οἱ στρατηγοί του ὡς «γυναῖκα», ἴσως λόγῳ δειλίας, πού σ’ ἕνα βράδυ μέ μιά κίνηση ἀνωμαλίας κατέστρεψε 80 χρόνων προσπάθειες τῆς Εὐρώπης νά βρεῖ τόν ἑαυτό της μεταπολεμικά, τήν ἀγάπη ταραγμένη ἀπό τήν κακία καί τό πρόβλημα τοῦ ἐθνικισμοῦ, καί ὅλα αὐτά πού προκαλοῦν μεγάλο πονοκέφαλο σήμερα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μέ πρῶτο τόν πόνο τῆς σιωπῆς τῆς τωρινῆς προσφυγιᾶς πού τό αἷμα τῶν ἀθώων νά τούς γίνει ἡ θηλιά τους, κατά τό γραφικόν «τό αὐτῶν ἐφ’ ἡμᾶς» (Μτ. κε’ 27)...

        Ὁ «Ρωσσικός κόσμος» καί ἡ θεωρία του, ἡ καταδικαστέα αὐτή ἰδεολογία τοῦ ρωσσικοῦ κόσμου καί τό πιστεύω του ἐν ἀντιθέσει μέ τίς δυτικές νοοτροπίες. Μέ τόν ἀρχισατανᾶ τῆς Μοσχοβίτικης Ἐκκλησίας, ἐξολοθρευτή Κύριλλο, τόν φιλοπόλεμο, ἤ διαφορετικά τόν αἱματοβαμμένο Πατριάρχη, «τόν ἄγγελο τῆς Μόσχας... πού ἔπεσε», τό «παπαδοπαίδι» τοῦ Πούτιν, «τόν Ἂρχιερέα τοῦ καπνοῦ», τό «θαῦμα τοῦ θεοῦ», τόν συνεργό τοῦ Κυρίλλου στά ἐγκλήματα τῆς Ρωσσικῆς κυβερνήσεως στήν Οὐκρανία, τόν ἀνιστόρητο καί ἀθεολόγητο Βολοκολάμσκ Ἀντώνιο, αὐτόν τόν δαίμονα μέ ράσο καί τήν σαλεμένη ψυχή, καί τόν διεστραμμένο νοῦ τοῦ δολοφόνου Πούτιν, νά ἀποτελοῦν τό «τρίο μπελκάντο» (trio belcanto) τῆς ρωσσικῆς ἐπικαιρότητας. Προσπάθειες γεωπολιτικῶν πραγμάτων καί ἐθνικισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα τήν κατάσταση πού δημιουργήθηκε στά νεώτερα αὐτοκέφαλα.

+++

        Ἐδῶ πρέπει νά προστεθοῦν ὅμως καί τά λάθη μας νά θέσουμε ἀποκληστικά δικά μας δικαιώματα στό τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων ἀπό τῆς ἐποχῆς Ἰωακείμ τοῦ Γ’ καί μέχρι καί τό 1960, μή ἐξαιρουμένων καί τῶν σταθμῶν τῶν ἐτῶν 1923 καί 1930, ἐν ὀνόματι τῆς φιλίας καί τῆς συνεννοήσεως. Καί ἔτσι εἴχαμε τίς ἰδιοτροπίες καί ἀπαιτήσεις τῶν ρώσσων. Ὄχι στήν Τουρκία..., ὄχι σέ Ἐκκλησία χωρίς σταυρό..., ὄχι... ὄχι, καί ἄλλες πολλἐς στρεψοδικίες καί τρέχα – γύρευε... Δηλαδή τήν Κωνσταντινούπολη νά εἶναι Μάνα καί τή Μόσχα ὁ ἐχθρός τῆς Μάνας καί τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο νά εἶναι ὁ ἐφιάλτης τῶν ρώσσων «διάβολος κατά σάρκα».

+++

        Καί ἐρχόμαστε στήν Ἀγία καί Μεγάλη Σύνοδο στό Κολυμπάρι καί τήν εὐκαιρία πού χάσανε οἱ μή προσελθόντες∙ θέμα ἐπικυρώσεως τῶν αὐτοκεφάλων! Οἱ Ρῶσσοι παίξανε καί χάσανε, κατά τό δεῖ λεγόμενο, μέ τό νά μήν ἔρθουν ἐκεῖνοι καί οἱ δορυφόροι τους στήν Κρήτη γιά νά σαμποτάρουν τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τοῦ 2016. Τό θέμα τῆς ἐπικύρωσης τῶν νεώτερων αὐτοκεφάλων, τό ἔπιασαν ἐλαφρῶς καί τό ἔθιξαν μόνο οἱ Σέρβοι καί πέρασε σχεδόν ἀπαρατήρητο ἀπό τούς ὑπόλοιπους∙ τούς ἀνησυχοῦσε καί τούς ἀνησυχεῖ βέβαια τό γεγονός τῆς μή ἐπικύρωσης τοῦ αὐτοκεφάλου τους εἰσέτι!

        Στή συνέχεια ἀκολούθησε τό θέμα τῆς Οὐκρανίας ὅπου χρησιμοποιήθηκε ἡ παραβολή τοῦ καλοῦ Ποιμένα. Θυσία καί ἐγκατάληψη τῶν 99 γιά ἕνα χαμένο πρόβατο. Ἐνῶ ὀ Κύριλλος Γοβορούν συμπληρώνει «δέν μιλοῦμε γιά ἕνα χαμένο πρόβατο, ἀλλά γιά ὁλόκληρο κοπάδι», γιά ἕναν πιεζόμενο καί ταλαιπωρημένο λαό 50 περίπου ἑκατομμυρίων. Ἕνα πρόβλημα ἐκκλησιαστρικό πού πάει πίσω πάνω ἀπό ἑκατό χρόνια... στό 1918. Ἡ Μόσχα μέχρι χτές ἔψαχνε δικαιολογίες γιά νά μή δεχτεῖ σχισματικούς μέ θωλές φωνές καί πράξεις. Τώρα σχετικά τί μεγάλο ἐνδιαφέρον... Βίαιος γείτονας ὁμόθρησκος ὅμως... Τή βοή τῆς ἀδικίας αὐτῆς ἄκουσε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στό Φανάρι τό ὁποῖο ἔχει ποτιστεῖ μέ αἷμα, «τό ζωντανό, τό κόκκινο, τό ζεστό μέλανι τό αἷμα», γι’ αὐτό καί οἱ ρίζες του ἔγιναν τόσο γερές...

        Δέν ἔχουν ἄδικο, ὅταν λένε ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἔχει συνέχεια γι’ αὐτό ἔχει καί συνέπεια... Λένε καί γράφουν, καί εἶναι σωστό, ὅτι εἴμαστε ἤρεμοι καί κρατᾶμε οἱ Φαναριῶτες χαμηλούς τόνους καί ἀκόμα ὅτι φερόμαστε ἔτσι ἐπειδή διαθέτουμε πεῖρα καί διπλωματία. Ναί οἱ Πατριαρχικοί ὡς συνετοί πρέπει νά φέρωνται ἥπια, μέ χαμηλούς τόνους καί δή μέ ἀνωνυμία. Ἔτσι διδάσκει τό πολύπειρο Φανάρι καί ὄχι μέ θεολογικές σχιζοφρένιες καί εἰκονικά διαζύγια. Ἡ θεολογία εἶναι χάρισμα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐάν ἀληθινά προσεύχεσαι, εἶσαι θεολόγος... καί ἐάν εἶσαι θεολόγος πρέπει νά προσεύχεσαι ἀληθινά. Καί ὄχι νά χτυπᾶς τό χέρι πάνω στό μαχαίρι σάν μεθυσμένος. Οἱ Πατριαρχικοί ὡς συνετοί πρέπει νά φέρωνται λογικά ἔτσι διδάσκει τό πολύπειρο Φανάρι ἀφοῦ δικαίως τό ἀποκαλοῦν, ἀποκαλοῦν δηλ. τήν Κωνσταντινούπολη «Νέα Ἱερουσαλήμ». Ἐνῶ σήμερα προσπαθοῦν κάποιοι νά γράψουν ἱστορία μέ σκοτεινά καί σαλεμένα μυαλά καί μέ βρώμικα μελάνια... Ἡ ὑπερδισχιλιοστή σκηνή τοῦ θεάτρου τῆς ἱστορίας γράφτηκε πολύ διαφορετικά. Καί τούς πολέμους τοῦ 20οῦ αἰῶνα τούς κέρδισαν οἱ κοινωνίες καί ὄχι οἱ στρατοί...

+++

        Ὁ πατριάρχης Κύριλλος εἶναι ὁ μοναδικός πραγματικός πολιτικός τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας. Τό ὄνειρο τῆς τρίτης Ρώμης ναυάγησε ἅπαξ καί διά παντός, τάφος τους ἡ Οὐκρανία καί Κύριος εἶδε τί παραπέρα... Εἶναι παράξενο πῶς ἕνας τόσο ἔξυπνος ἄνθρωπος ὅπως ὁ Παριάρχης Κύριλλος ἔχασε τόσο εὔκολα τό παιχνίδι. Τό μόνο πού κατάφερε ἕνας τέτοιος ἔξυπνος ἄνθρωπος εἶναι νά ἀδικήσει τόσο πολύ φτηνά τόν ἑαυτό του. Ἀποτυχία μετά τήν ἀποτυχία... Τό 1949 στήν Πολωνία, τό 1951 στήν Τσεχοσλαβακία. Αὐτό νομίζω ὅτι λέγεται στρουθοκαμηλισμός... Ἡ Μόσχα ποτέ δέν διδάχτηκε ἀπό τά λάθη τοῦ παρελθόντος. Ὅταν εἶσαι μεγάλος καί ἐπιθυμεῖς νά σέ βλέπουν ἔτσι καί οἱ ὑπόλοιποι, θά πρέπει νά φροντίζεις καί τά ἐπιχειρήματά σου νά ἔχουν ἀντίστοιχο ἐκτόπισμα. Ἄν ἄλλοι βλέπουν ἐφιάλτες, ὁ Πατριάρχης Κύριλλος ζεῖ αὐτή τήν περίοδο τήν πιό τρομακτική στιγμή τῆς ζωῆς του. Ἕνα βῆμα πρίν τήν ἀπώλεια τῆς Πατριαρχείας του καί τότε ἄνθρακας ὁ θησαυρός καί στά χαμένα οἱ προσπάθειές του νά γίνει ὁ εἰδικός τοῦ καπνοῦ στήν Ρωσσία... Ὁ Κύριλλος δυστυχῶς πρό πολλοῦ ἔχει χάσει τό δρόμο του καί πελαγοδρομεῖ... Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας χίλια χρόνια δέν εἶχε ἰδέα τῆς Ὀρθοδοξίας. Στή συνέχεια, ἀπό τοῦ Μ. Πέτρου (1700) μέχρι καί τό 1917 ἔμεινε χωρίς Πατριάρχη, ἡ Ἐκκλησία ἦταν ἁπλό ὄργανο τῆς πολιτείας. Μετά, πάλιν καθήρεσαν τόν Πατριάρχη Τύχωνα οἱ Μπολσεβίκοι... Τώρα ἄν μείνουν γιά ἕνα διάστημα χωρίς αὐτοκέφαλο (ἐννοῶ ἄν ὑπάρξει ἀναστολή τοῦ αὐτοκεφάλου τους), γιά μιά πενταετία ἐπί παραδείγματι, λέγει ὁ Καθηγ. Σεβ. Μητροπολίτης κ. Γρηγόριος Παπαθωμᾶς, δέν τρέχει τίποτε, ἀφοῦ εἶναι μαθημένοι στήν ὀρφάνεια. Μήπως συνετιστοῦν;

        Κάτι παρόμοιο θά μποροῦσε νά συμβεῖ καί μέ τόν νέηλυ συνοδοιπόρο του στό διχασμό Ἀντώνιο, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε μπορεῖ νά σοβαρεφτεῖ. Ὁ νέος ἱπτάμενος λοιπόν χαρταετός μέλλει νά συντιβῇ! Δέν ἀρκεῖ μόνο νά κατέχεις τήν τέχνη τοῦ λόγου, χρειάζεται καί λίγη διάκριση καί ντροπή... Μήν ἀποδεικνύεσαι κατώτερος τῶν περιστάσεων... Λίγο μυαλό, λογική... Ἡ θεολογία δέν εἶναι πολυλογία. Σύστασή μας λίγη διάκριση, λίγη ντροπή... Δέν εἴμαστε ἀκόμα κοινωνία τυφλῶν, ἀκόμα δέν χάσαμε τά λογικά μας, βλέπουμε πού πηγαίνουμε.

        Γιά τά διεστραμμένα μυαλά βέβαια τῶν Ρώσσων ἐμεῖς οἱ Ρωμηοί στήν Κωνσταντινούπολη εἴμαστε ἕνας καινούργιος παπισμός. Λόγια ἀνίδεων, χωρίς ταυτότητα, πού πρεσβεύουν τή συμμαχία τοῦ σπαθιοῦ μέ τόν σταυρό! Μόνο ἔτσι νομίζουν ὅτι μποροῦν νά ξαναγράψουν τήν ἱστορία μέ σκοτεινά καί σαλεμένα μυαλά καί βρώμικα μελάνια... Ἐνῶ ἡ ὑπερχιλιοστή κεντρική σκηνή τοῦ θεάτρου τῆς ἱστορίας χρειάστηκε τεράστιες ποσότητες μελάνης.

+++

        Ἔτσι φτάσαμε στήν κατάσταση νά γειτονεύουν πολύ κοντά ὁ πόλεμος καί ἡ εἰρήνη, ἡ ἀγάπη καί τό μῖσος. Οἱ Ρῶσσοι μέ τίς γεωπολιτικές καί θρησκευτικές φιλοδοξίες μάθανε νά λένε ψέματα, γι’ αὐτό καί ὁ Ντοστογιέφσκη ἀπογοητευμένος κάπου σημειώνει ὅτι οἱ Ρῶσσοι θά ‘πρεπε νά ἐξολοθρευτοῦν γιά τό καλό τῆς ἀνθρωπότητας σάν βλαβερά παράσιτα. Οἱ Ρῶσσοι γενικά εἶναι ἀπέραντοι στά αἰσθήματα τους, ἀπέραντοι σάν τή χώρα τους καί εἶναι ἐξαιρετικά ἐπιρρεπεῖς στή φαντασία. Ἀνίδεοι χωρίς ταυτότητα, ὅμως μάθανε καλά νά λένε καί ψέματα, θαυμάζουν τήν ὁμορφιά πού ἔχει τό ψέμα καί ἄν φανατιστοῦν, διψοῦν σάν τή τίγρη νά γλείψουν αἷμα.

        Ἡ Ρωσσία γιά νά συλλάβει πρίν ἀπ’ ὄλα τόν ἑαυτό της, γιά νά ἀποχτήσει συνείδηση τῆς δύναμής της καί νά τήν ἐπιβάλλει σέ παγκόσμια κλίμακα μέ τή βία ἤ μέ τήν καλωσύνη, ἔχει ἀνάγκη ἀπό μιά θρησκερία καί ἀπό μιά ἱεράρχηση ἀξιῶν. Καί αὐτό σήμερα τό βρίσκει στήν Ὂρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας.

        Οἱ Ρῶσσοι δέν πῆραν τό μάθημά τους ἀπό τό παρελθόν καί τήν ἱστορία καί δέν φοβοῦνται τόν Θεό! Μέ τήν αἰώνια αὐτή τακτική τους ἀποκαλύπτουν τούς ἑαυτούς τους, τήν διασπαστική τους ἱκανότητα καί τακτική καί ὅτι οὐδόλως ἐνδιαφέρονται, δέν τούς νοιάζει πεντάρα, γιά τήν διατήρηση τοῦ ἄραφου χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ. Τόν κατέσχισαν στήν κυριολεξία... Κατάφεραν νά σκανδαλίσουν τούς πάντες, πιστούς καί ἀπίστους... ὅλο τόν κόσμο, μέ ἐπικεφαλῆς τούς ἁπλούς πιστούς τους χριαστιανούς...

        Ἡ μονορθοδοξία τῆς Μόσχας διαρρηγνύει τήν οἰκουμενικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας ἀνά τόν κόσμον. Αὐτοί ειναι οἱ Ρῶσσοι ξερόληδες καί ξυπνάκηδες τοῦ μπολσεβικικοῦ ἐκκλλησιασατικοῦ κατεστημένου. Οἱ ὑπερασπιστές τῶν Ἐξωτερικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας. Ζήλεψαν τά θαυματουργικά συμβαίνοντα στήν Τουρκική ἐπικράτεια, τούς πάντα γνωρίζοντας καί δυνάμενους νά πράξουν, ὅσον ἀφορᾶ στά νομοκανονικά ἀνομήματα τῆς ρωσσοκῆς κατακτητικῆς μπολσεβίκικης ἱεραρχίας, νά ἱδρύσουν δηλαδή ἐνορίες καί ἐπισκοπές ἀκόμα καί στήν Τουρκία σάν νά μήν τούς ἔφτανε ὁλόκληρη Ἀφρική. Ἐπειδή δέ εἶναι ἔθος γιά τούς «λευκούς φίλους μας» ἡ καταπάτηση τῶν πάντων, ἀφοῦ τά θέλουν ὅλα δικά τους, δέν γνωρίζουν ὅρια καί δέν ἀναγνωρίζουν χώρους καί χρόνους, θά μποροῦσε κανείς νά προβλέψει, πολύ φυσικό, ὅτι θά προβοῦν καί σέ τέτοιου εἴδους ἀνομίες, ἄν μπορέσουν βέβαια, ὅπως ἔκαμαν καί στήν Ἀφρική, γιά νά καταξιωθοῦν καί νά τιμήσουν καί τίς ἀθεολογηκοποίητες θεολογίες πού πρεσβεύουν. Τήν Ἀφρική βέβαια ὁ Μόσχας τήν νομίζει εὔκολη λεία γνωρίζοντας προσωπικά τόν Ἀλεξανδρείας∙ στήν πραγματικότητα ὅμως ἐποφθαλμιᾶ τή δεύτερη θέση στήν Πενταρχία, ἀπ’ ὅπου θά τοῦ ἦταν εὐκολότερο νά ἀμφισβητήσει τόν Πρῶτο (ὄνειρα θερινῆς νυκτός)... Τοῦ διαφεύγει βέβαια τοῦ Μόσχας ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως εἶναι ἡ Μητέρα Ἐκκλησία τῆς Χαλκηδόνιας Ἀνατολῆς μέ γνώμονα τήν Χαλκηδόνια θεολογία.

        Καί ὅλα αὐτά γιατί ἡ Μόσχα σήμερα ἀπορρίπτει τά πάντα, Συνόδους καί Ἀποφάσεις. Γιά παράδειγμα καί μόνο, παραθέτουμε τίς ἡγμερομηνίες: 1240 ἡ καταστροφή τοῦ Κιέβου ἀπό τούς Μογγόλους, 1299 ἡ Μητρόπολη τοῦ Κιέβου μεταφέρεται στό Βλαδημήρ καί τό 1325 στή Μόσχα, 1448 Σύνοδος Ρωσσική ἐν ἀγνοίᾳ τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, 1458 ἡ Μόσχα αὐτοανακηρύσσεται αὐτοκέφαλη, 1593, 1686 κλπ. Ἄς μή μᾶς διαφεύγουν καί οἱ ἡμερομηνίες: τό 1720 ὅταν ὁ Μ. Πέτρος κατήργησε τή Ρωσσική Πατριαρχική ἀξία, τό 1820 ὅταν οἱ Ρῶσσοι μπαίνουν στή Μολδαβία, τό 1939 στήν Ἐσθονία. Ὁ σατανᾶς ἀνέβηκε στή γῆ γιά νά καμαρώσει τά φτιαξήματά του! Ὁ διάβολος στή Ρωσσία, (ἐγαταστάθηκε ὁ ἐξαποδός στό κούτελό τους καί διαρκῶς βλέπουν δαιμόνια στόν ὕπνο τους) ἔχει πάρει τά σύνεργά του καί ἔχει πέσει μέ τά μοῦτρα στή δουλειά! Ὁ Μόσχας καί μέ τό διάβολο θά συμμαχήσει προκειμένου νά ἐπιτύχει στόν σκοπό του. Πασιφανές ὅτι ἔχει παραδοθεῖ στόν σατανᾶ (αὐτός στήν πραγματικότητα εἶναι «κατά σάρκα διάβολος») ὁ Κύριλλος... Ἐξ αἰτίας ὅλων τῶν παραπάνω εἰσπηδήσεων, πάρα πολλοί ἔγιναν οὐνῖτες λόγῳ τῆς ἐπιμονῆς τῆς Μόσχας νά ἐλέγξει τίς κατά τόπους Ὀρθόδοξες παρουσίες. Αὐτό ἔγινε μέ τούς Φιλλανδούς καί τούς Ἐσθονούς πού κατέφυγαν στούς Προτεστάντες καί τούς Πολωνούς πού γίνανε ΡΚαθολικοί. Ἔτσι, δέσανε τό ἄρμα τους, καί παρά τίς διαμαρτυρίες τους, καί τούς Οὐκρανούς.

+++

        Μέ ἀνευλάβεια καί θρασύτητα ἀπεκόπηκαν οἱ Ρῶσσοι ἀπό τό Φανάρι. Τούς δώσαμε τήν πίστη, τά φῶτα καί μᾶς ἐπιστρέφουν σκοτάδι, τούς δώσαμε ἁγιότητα καί εἰσπράττουμε ἀγριάδα, τούς δώσαμε γραφή γιά νά μᾶς γράψουν ὅλα τάς χυδαία πού αἰσθάνονται. Ἀγνοοῦν τό γνωμικό ὅτι «ποτέ μήν ὑψώνεις τή φωνή σου σέ κάποιον πού σοῦ ἔμαθε νά μιλᾶς»! Ἀντί ὕδατος ὄξος! Τούς δώσαμε Αὐτοκεφαλία, ἄν καί βρισκόμασταν σέ Ἰσλαμικό χῶρο, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίζουν χαιρέκακα τήν σημερινή μας κατάσταση!

        Ἡ αὐτάρεσκη ἐγκαύχηση τῶν Ρώσσων ὅτι ὑπερέχουν τάχα ἀπ’ ὅλους τούς γειτονικούς λαούς, χριστιανικούς καί μή, εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ κινήματος τῆς σλαβοφιλίας πού ξεπήδησε κατά τή δεκαετία τοῦ 1830 καί εἶχε καί ἔχει προπέτασμα καπνοῦ τήν Παλαιστίνεια Ἑταιρία. Αὐτοί πού δέν εἶναι σέ θέση νά διακρίνουν τήν διαφορά μεταξύ αὐτοκεφαλίας καί αὐτοκεφαλαρχίας. Γιατί στήν πραγματικότητα, ὅπως λέγει ὁ Olivier Clement, αὐτοκεφαλία σημαίνει ἀλληλοεξάρτηση καί ὄχι ἀνεξαρτησία, ἐνῶ σήμερα ὅπως κατήντησαν τά πράγματα κάθε ἔθνος ἔχει τήν Ἐκκλησία του, δηλ. αὐτοκεφαλαρχία εἰς βάρος τῆς αὐτοκεφαλίας, ἄν θέλουμε νά λέμε τά πράγματα μέ τό ὄνομά τους. Σωστό σκορποχώρι ἡ καϋμένη ἡ Ὀρθοδοξία. Αὐτά ἐκ τῆς «βασιλεύουσας» πασῶν Ρωσσιῶν, τήν "ἐνδοξότατη» πόλη τῆς Μόσχας! Ἐμεῖς δέν μποροῦμε νά ἔχουμε ὅμως καμμιά εὐθύνη οὔτε γιά τό τρελοκομεῖο, οὔτε γιά τούς τρελούς...

        Κανείς δέν πρέπει νά ἀπατᾶται καί νά νομίζει ὅτι οἱ Ρῶσσοι εἶναι ἁγιόπαιδες. Τά γεγονότα τοῦ 2014 δέν γέννησαν τό ἐκκλησιαστικό πρόβλημα τῆς Οὐκρανίας πού προϋπῆρχε κατά πολύ τοὐλάχιστον ἀπό τοῦ ἔτους 1918, ὄταν γινόταν προσπάθεια νά χωριστοῦν οἱ Οὐκρανοί ἀπό τή Ρωσσική ἐκκλησιαστική ἐξάρτηση∙ τότε ἀκριβῶς αἰσθάνονταν περισσότερο μέ τό μέρος τῶν Αὐστριακῶν καί ποθοῦσαν ἀνεξαρτησία. Οἱ Οὐκρανοί, ἐκτός τῆς ροπῆς των στήν Οὐνία, οὐδέποτε αἰσθάνθηκαν ὅτι ἀποτελοῦν μέρος τῆς Ρωσσικῆς ἐπικράτειας. Τά ὑπό τοῦ Τοποτηρητοῦ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἀπαντητικῶς λεχθέντα: «... ἐδήλωσεν (ὁ Προύσης Δωρόθεος) αὐτῷ (τῷ Οὐκρανῷ Πρεσβευτῇ κ. Λουτόφσκη) ὅτι ἐφ’ ὅσον εἶναι δυνατόν καί ἐνδείκνυται συγχρόνως ὑπό τῆς Ἐκκλησιαστικῆς τάξεως καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως θέλει πράξῃ τά δέοντα». Ἐκ τῶν ἀνωτέρω φαίνεται καθαρά ὅτι τό πρόβλημα ὑπῆρχε καί μόλις τώρα στίς μέρες μας ἦρθε ὁ καιρός, εὐδόκησεν ὁ Θεός, οἱ ὑποσχέσεις καί οἱ εὐχές τοῦ τότε νά γίνουν πραγματικότητα ἐπί τῆς τετιμημένης Πατριαρχείας Βαρθολομαίου!

        Ἐπί τοῦ ἰδίου θέματος ἔχουμε καί συνέχεια. Γιά δεύτερη, σχετικά σύντομη, φορά ἐπαναλαμβάνεται ἡ ἐπιθυμία τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας νά ὑπαχθοῦν ὑπό τό Ὡμοφόριο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καί στή Μεγάλη Ἐκκλησία, διά στόματος τοῦ Πρεσβευτῆ τῆς Οὐκρανίας καί διά γράμματος τοῦ τότε Ὑπουργοῦ τῶν Θρηκευμάτων τῆς Οὐκρανίας Λίπα, «ἀγγέλοντος ἐπισήμως τήν ἀνακήρυξιν τῆς πλήρους ἀνεξαρτησίας τῆς Ὀρθοδόξου Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας ἀπό τῆς ἀρχῆς τῆς Μοσχοβίας». Ὁπότε τήν φοράν ἐκείνην καταρτίστηκε στά Πατριαρχεῖα Ἐπιτροπή μελέτης τοῦ ζητήματος ἀπό τούς Μητρ. Πισιδίας, Ἀρχιγραμματέα τῆς Συνόδου, Π. Κομνηνόν, Καθηγ. τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Χάλκης καί Χρῆστον Παπαϊωάννου Διευθυντήν τοῦ Α΄ Πατριαρχικοῦ Γραφείου.

Γιατί λοιπόν σήμερα οἱ «φίλοι» μας Ρῶσσοι ἐξανίστανται ὡς νά πρόκειται γιά κάτι τό πρωτάκουστο; Ἐνῶ τότε, ἐκ συστήματος καί τακτικῆς ὁρμώμενοι, διά στόματος Μητρ. Χαρκόβου καί πάσης Οὐκραΐνης Ποιμένος, τό 1927, διαμαρτύρονταν καί ἔλεγαν ὅτι «οἱ Οὐκρανοί ἐξ αἰτίας τῶν μέτρων πού λήφτηκαν ἀπό τήν Σύνοδο τῆς Μόσχας τό 1923, ὁπότε ἐπέτρεπαν τήν διγαμία τῶν κληρικῶν στή Ρωσσική Ἐκκλησία, ζητοῦσαν ἀνεξαρτησία.

+++

        Ὁ κόμπος ἔχει φτάσει στό χτένι! Φτάνει πιά ἡ σιωπή τῶν φρουρῶν τῆς Παράδοσης, ἀφοῦ ὅλοι ἀναγνωρίζουν ὅτι εἴμαστε «δεινοί διπλωμάτες». Μέ μιά διαφορά: δέν κάμουμε θρησκευτική διπλωματία a la Πούτιν...! Ἀνησυχία προκαλεῖ ἰδιαίτερα ὁ σκοταδισμός στίς ἀντιλήψεις πού προωθοῦν οἱ Ρῶσσοι καί ἡ πλήρης συνέργεια μέ τό καθεστώς Πούτιν «τό πάντρεμα αὐτό ἐξουσίας καί θρησκείας», ὅπου ὅμως ἡ Ἐκκλησία στή Ρωσσία ἔχει γίνει παραφυάδα τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ καί πυλώνας ὀλιγαρχίας. Οἱ Φαναριῶτες ὅμως ξέρουν νά τηροῦν μετριοπαθῆ στάση! Τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως θά ἐξακολουθεῖ νά ἀποτελεῖ ἐμπόδιο στή Μόσχα νά καπελώσει ὅλο τόν Ὀρθόδοξο κόσμο... Αυτό θά πεῖ μητρική ἀνοχή, καί μόνο τό Φανάρι ξέρει νά τήν ζεῖ καί νά τήν διδάσκει. Εἶναι μεγάλο πρᾶγμα νά μπορεῖς νά τιμωρήσεις κάποιον καί νά μήν τό κάμεις. Τόσα χρόνια αὐτό ἔκαμε καί κάμει ὁ Κωνσταντινουπόλεως. Σήμερα, ὁ πόλεμος Ρωσσίας εἶναι πόλεμος τοῦ ἠττημένου καί χωρίς καμιά ἀξία. Οὔτε τά χρυσά ρολόγια, οὔτε τά ἐπίχρυσα κινητά τηλέφωνα. Ἡ Κωνσταντινούπολη θά παραμείνει τό ἐπίκεντρο καί τό θεμέλιο∙ Νέα Ρώμη ἀπό ἱδρύσεώς της καί Νέα Ἱερουσαλήμ ἀπό τόν Ἡράκλειο καί ἑξῆς...

        Ὁ πόλεμος εἶναι σάν τά μεγάλα φορτηγά πού καταπίνουν βενζίνη μέ τή σέσουλα∙ οἱ ἄνθρωποι εἶναι τά καύσιμα τοῦ πολέμου... Καλή σου ὥρα Οὐκρανία! Αὐτό συμβαίνει σήμερα μέ τό ζωντανό, τό κόκκινο, τό ζεστό τό αἷμα πού τρέχει ἄφθονο στήν δύστυχη Οὐκρανία.

        Δυστυχῶς, σήμερα ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διασπάστηκε σέ ἐθνικές γραμμές... Ὁ αὐτόκλητος κληρονόμος τοῦ Βυζαντίου, ἡ Ρωσσία τῆς «τρίτης Ρώμης» στήν Ἀνατολή ἔφερε τά πάντα ἄνω κάτω. Ὁ δολοφόνος χωρίς ψυχή Πούτιν, ἡ αὐτοκρατορτία τοῦ κακοῦ, οἱ σημερινοί ἀθεϊστές Ρῶσσοι, ἡ αἱρετίζουσα ἐκκλησιολογία τῆς Μόσχας, δέν εἶναι δυνατόν νά περάσουν ἀπαρατήρητα ἀπό τά οὐράνια καί νά μείνουν ἀπαθῆ στό δρᾶμα τῶν ἐπίγειων. Γιατί ἡ προσφυγιά εἶναι πιό ἄγρια καί ἀπό τόν θάνατο, ἐνῶ πρέπει οἱ ἄξιοι νά ζοῦν ἐλεύθεροι ἀφοῦ ξέρουν νά πεθαίνουν γιά τήν πατρίδα τους. Ἄν καί δέν τά καταφέρνω καί πολύ στήν ἔκφραση, ὅσον ἀφορᾶ στόν πολυδάκρυτο πόλεμο, φωνάζω στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, «τά ὀρφανά εἶναι συγγενεῖς ὅλων μας!»

        Γιά ὅλα αὐτά βέβαια φταίει τό μακρύ χέρι τῆς Ρωσσικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς καί ἄς παραμιλᾶ ὅσο θέλει ὁ Σεργ. Λαβρόφ. Ἡ Ρωσσική ἱδέα νά ἐπικρατήσει μέ βία καί μέ τά πολιτικά δρώμενα, τά ὁποῖα μετατρέπονται σέ θρησκευτικά καί ἐκκλησιαστικά ὅπλα προσηλυτισμοῦ. Ἔτσι οἱ Ρῶσσοι μέ τήν συμπεριφορά τους τό μόνο πού καταφέρνουν εἶναι νά ἀδικοῦν τόν ἑαυτό τους! Σήμερα ἔχουμε ὅλο καί περισσότερο τήν αὐτογελειοποίηση τῶν Ρώσσων... Τά νερά, μέσα στά ὁποῖα πλέγουν οἱ σημερινοί ἡγέτες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ρωσσίας εἶναι πολύ βαθειά καί ἀμφιβάλλει κανείς ἄν ξέρουν τόσο καλό κολύμπι γιά νά σωθοῦν! Μή βλέπετε πρός τό παρόν πού τά ρεύματα μοιάζουν νά εἶναι ἐναντίον μας, τά ρεύματα εἶναι πολύ εὐμετάβλητα καί ἀνά πᾶσαν στιγμήν μποροῦν ν’ ἀλλάξουν κατεύθυνση... Οἱ μητροκτονίες συνήθως δέν διαθέτουν μακροβιότητα καί τότε θά μείνουν στόν άέρα οἱ ὄφορφες Ρωσσικές βρισιές, ὅπως λέχτηκε καί γράφτηκε τελευταίως ἀπειλητικῶς καί «θά ὑπάρξουν τραγικές συνέπειες...». Αὐτό μᾶς ἔλειπε ἔχουμε καί κακεμπογλέδικες ἀπειλές... Θεέ καί Κύριε ἡ «Κωνστασντινούπολις ἀντίχριστος»!. Τί συμβαίνει; Ἄρχισε καί ὁ χριστέμπορος Πούτιν νά θεολογεῖ... Οἱ πληρωμένοι κονδυλοφόροι καί οἱ παπαγάλοι μέ ἐπικεφαλῆς τόν ὑπεύθυνο τῆς ἀκατασταίας τῶν ἐξωτερικῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων, τοῦ ὁποίου τό μέλλον εἶναι ἀμφίβολο, καί τά σάλτο μορτάλε τῆς Μόσχας πού ροκανίζουν τό δένδρο, στό ὁποῖο ἀπάνω οἱ ἴδιοι κάθονται.

+++

        Αἰσθάνομαι ντροπή γιατί εἶναι σκέτη λασπολογία, ὅταν σήμερα οἱ ἀνιστόρητοι Ρῶσσοι λένε ὅτι τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἀρχῆθεν ἐφέρετο ἐχθρικά πρός τήν Ρωσσική Ἐκκλησία καί ὅτι δῆθεν θέλαμε νά καταδικάσουμε ἀκόμα καί τόν Πατριάρχη Τύχωνα καί πολλά ἄλλα φληναφήματα...

        Ξεχνοῦν βέβαια οἱ ἀθεολόγητοι Ρῶσσοι «ἀδελφοί μας», γιά τούς ὁποίους ἡ ἱστορία ἀρχίζει μετά τόν 16ο αἰῶνα, μέ ποιό ληστρικό τρόπο πῆραν τήν Πατριαρχική ἀξία καί τό Αὐτοκέφαλό τους καί πόσο ταλαιπώρησαν καί κράτησαν δέσμιο τόν ἀοίδιμο Πατριάρχη Ἱερεμία στήν Ρωσσία ὥσπου νά ἐπιτύχουν τό ἐπιδιωκόμενο ( 1589 ⁄ 1590 καί 1593).

        Πάντως γενομένης τῆς ἀνασυστάσεως ἀργότερα τοῦ Πατριαρχικοῦ θεσμοῦ στή Μόσχα, ἐν μέσῳ κλαγῶν πολυβόλων καί νεκρῶν ἀνθρώπων πού ἔπεφταν στούς δρόμους, θύματα τῆς Ἐπανάστασης, μόνο ὁ Κύριος γνωρίζει, πῶς καί κατά πόσο κανονικά, τοῦ Πατριάρχη Τύχωνα ἡ ἐκλογή συνεστήθη. Πρέπει δέ ἐδῶ νά σημειωθεῖ ὁ χρόνος – κλειδί γιά τήν ἐπανασύσταση τοῦ Πατριαρχικοῦ θεσμοῦ πού ἦταν τό 1905, μέ πρωτεργάτες καί ἀναδόχους (νουνούς) τόν Ν. Δουρνοβώ καί τόν Καθηγ. Α. Κυρέγιεφ, ἐνῶ ἡ ἐπιθυμία καί ἡ διάθεση ὑπόβοσκε ἀπό τοῦ ἔτους 1898. Εἶναι, λοιπόν, φοβερή συκοφαντία ἡ κατηγορία ὅτι τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐπεχείρησε δίκην μέ σκοπό τήν καταδίκη τοῦ Πατριάρχη Τύχωνα καί παῦσιν αὐτοῦ ἀπό τό Πατριαρχικό ἀξίωμα. Τό ἀντίθετο συνέβη τότε ὅσον ἀφορᾶ στό πρόσωπο τοῦ Πατριάρχη Τύχωνα, τόν ὁποῖο τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο θεωρεῖ ὁμολογητή τῆς Χριστιανικῆς πίστης... Ὁ Πατριάρχης Τύχων παρεκάλει μάλιστα, ἅμα τῇ ἀναλήψει τῶν καθηκόν του, διά τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας, τά ὑπόλοιπα Πατριαρχεῖα καί τίς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες νά συμπαρασταθοῦν καί βοηθήσουν στόν ἐπελθόντα λιμό στή Ρωσσία λόγῳ τῆς Ἐπανάστασης. Καί ἀκόμα ὁ Πατριάρχης Τύχων κατήγγειλε τήν Ρουμανική ἐπέμβαση στή Βεσσαραβία καί ζητοῦσε τήν παρέμβαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Πρόκειται ἐδῶ γιά καθαρή ἔκκληση τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα ἐδῶ ἔχουμε καί τήν ἀναγνώριση τοῦ Ἐκκλήτου στόν Οἰκουμενικό Πατριάρχη.

+++

        Ἀλήθεια, τί καταλάβαμε πού τόσα χρόνια φερόμασταν φιλικά πρός τόν Ρωσσικό ἐκκλησιαστικό ἰμπεριαλισμό; Αὐτοί θά μένουν πάντοτε προσκολλημένοι στίς ἀγκυλώσεις τοῦ παρελθὀντος των. Τούς ἔγινε μαστίχα ἡ θεωρία τῶν Νέστορων τῆς «τρίτης Ρώμης», μιά θεωρία ὑπερφύαλη καί ἐξωπραγματική, γιατί πρώτη καί δεύτερη Ρώμη δέν ὑπάρχει, ὑπάρχουν μόνο Πρεσβυτέρα καί Νέα Ρώμη, παρά τό ἰδιελόγημα τοῦ «Ρωσσικοῦ κόσμου», πού εἶναι ἡ ἀναβίωση τοῦ «τριαδικοῦ ἔθνους»: Ρωσσία, Λευκορωσσία καί Οὐκρανία.

        Ἀκριβῶς πρόκειται γι’ αὐτή τή Νέα Ρώμη πού ἔκαμε τίς πράξεις καί τούς τόμους πού ἀσφαλῶς μποροῦν νά ἀνακληθοῦν, ὅταν ἐκλείψουν οἱ λόγοι γιά τούς ὁποίους δόθηκαν... Αὐτό πού δίνει κανείς πρέπει νά ξέρει καί νά τό παίρνει. Πρός γνῶσιν αὐτῶν πού δέν κατανοοῦν τά παραπάνω. Ἡ καρδιά τοῦ Πατριαρχείου, κανονικῶς ἐχόντων τῶν πραγμάτων, μόνο εἰσόδους ὅμως ἔχει καί ὄχι ἐξόδους, λέγει ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος. Τό νερό ἀφαιρούμενο ἀπό τόν ποταμό δέν ξεραίνει τόν ποταμό, ἀλλά τό νερό, ὅταν ἀπομονώνεται, τελειώνει – στεγνώνει κάποια στιγμή!

        Βασικό εἶναι ποιός ἔχει τόν πρῶτο καί τελευταῖο λόγο παρ’ ὅλες τίς ἀνιστόρητες ἀμφισβητήσεις αὐτῶν πού ἀγνοοῦν ἤ φοβοῦνται τούς Ἱερούς Κανόνας καί τίς Συνοδικές ἀποφάσεις. Ἅπαξ καί διά παντός πρέπει νά ἐννοηθεῖ, νά γίνει κατανοητό ὅτι, ἄνευ τῆς συναίνεσης τοῦ Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Οἰκουμενική Σύνοδος εἶναι ἀδύνατος. Ἄδικα σκουμπόνωνται, φωνασκοῦν, γράφουν καί καλοῦν... ποιοί, ποιούς, ποῦ;

        Ὁ Οἰκουμενικός εἶναι ὁ ἀνώτατος διαιτητής τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου. Ὡς τό 1912, ὅταν ὀνειρεύονταν στή Μόσχα (Σάβλερ – Φιλλανδίας) συνόδους καί συνέδρια γιά ἀποκατάσταση Πατριαρχικῆς ἀξίας καί ὅταν προηγουμένως τό 1593 κρατοῦσαν χωρίς λόγο τόν Πατριάρχη Ἱερεμία τόν Β’ τόν Τρανό, πού εἶχε πάει γιά ἐράνους καί βοήθειες, πολλούς μῆνες μέσα στά κρύα καί τήν ἀνέχεια, θεωρούσανε τήν Μεγάλη Ἐκκλησία φύλακα αὐστηρό τῶν ἀρχαίων ἐκκλησιαστικῶν παραδόσεων καί τῶν τοπικῶν Συνοδικῶν διατάξεων 1593, 1905, 1912, 1917, 1922, ἐνῶ τώρα; Σχισματική ἔ...

        Ἡ μεγάλη αὐθεντία στήν Ὀρθοδοξία καί γιά τήν Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ Οἰκουμενική Σύνοδος. Κάτι πού δέν θέλουν καί δέν πιστεύουν οἱ Ρῶσσοι, κι’ ἄς προσποιοῦνται, ὅπως φάνηκε ἀπό τήν συμπεριφορά τους τελευταία. Ἴσως τούς φοβίζει ἡ ρήση «...ὑπό τήν κρίση, ἐν ἀναφορᾷ, μιᾶς μέλλουσας Οἰκουμενικῆς Συνόδου». Ἀμφισβητώντας οἱ Ρῶσσοι τό Αὐτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας, εἶναι σάν νά ἀμφισβητοῦν τό δικό τους Αὐτοκέφαλο. Αὐτό ἰσχύει καί γιά τά ἄλλα τά νεώτερα Αὐτοκέφαλα, ἐξαιρουμένων τῶν Πρεσβυγενῶν καί τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου.

+++

        Γιά τόν χάριτι KGB Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο δέν πρέπει νά μᾶς διαφεύγει τό μπολσεβίκικο παρελθόν του καί ἡ σχέση του μέ τίς μυστικές ὑπηρεσίες, ὅπως καί τό ἔμπιστο τσιράκι του, ὅτι πρεσβεύουν παγῖδες ἐθνοφιλετισμοῦ. Ξέρουν πολύ καλά ἀπό ποῦ κατάγεται ἡ σκούφια τους. Ἡ τυπολατρεία ὅμως καί ἡ ἐπιμονή τους στήν ἀκαμψία τραβοῦν τό δρόμο τους! Ὅπως δέ τυγχάνουν καί φαντασιόπληκτοι οἱ φίλοι μας, βλέπουν καί φαντάσματα - ἐφιάλτες στόν ὕπνο τους «διαβόλους κατά σάρκα»...

        Μόνιμο γεωπολιτικό πρόβλημα γιά τούς Μοσχοβίτες διαστρεβλωτές – παραμορφωτές τό Φανάρι. Κανένας δέν μπορεῖ νά βγάλει ἀπό τή Ρώσσική «γλαβάνα» ὅτι τό Φανάρι δέν ἐξαρτᾶται ἀπό κοσμικές ἀρχές! Ἐσχάτως δέ προσθέτουν καί τά κέρδη πού ἀποκομίσαμε, ὡραῖες καραμέλες, μετά τό Οὐκρανικό Αὐτοκέφαλο, ξεχνοῦν, ἤ κάμουν ὅτι ξεχνοῦν, ὅμως, νά σημειώσουν καί τίς δικές τους ζημιές πού πάθανε καί εἶναι πολύ περισσότερες. Κακά τά ψέματα διάλεξαν ἄσχημους καιρούς καί τρόπους νά ἀναμετρηθοῦν μέ τή γεννητόρισσά τους!

        Κάποτε ὁ Πατριάρχης μας μᾶς εἶπε ὅτι τά δύσκολα εἶναι γιά τούς γενναίους, δέν πρέπει ὅμως νά λησμονοῦμε καί τό ὅτι ἡ κάθε τολμηρή πράξη καί ἐπιτυχία ἔχει καί κάποιο κόστος, ἐξ οὗ καί οἱ τωρινές στεναχώριες! Ἀλλά γιά τό θέμα πού τολμήσαμε εἴμαστε ἔτοιμοι νά ἀντιμετωπίσουμε τό κόστος. Δηλαδή, αὐτήν τήν ἀκαταστασία καί τίς ἀμφιβολίες στήν Ὀρθοδοξία, ὅσον ἀφορᾷ στήν ἀποδοχή τῶν γενομένων ἀπό τίς ὑπόλοιπες κατά τόπους Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες. Σέ μιά ἐποχή πού ἡ Ὀρθοδοξία κατήντησε σκορποχώρι καί ἔφτασαν οἱ θυγατέρες νά ἀμφιβάλλουν διά τίς ἀποφάσεις τῆς Μάνας τους ὅλα δυνατά! Σήμερα τήν Ὀρθοδοξία τήν μαστίζουν ὁ ἀπομονωτισμός καί ὁ ἐθνισμός! Περιβαλόμαστε δυστυχῶς ἀπό ἀνθρώπους πού δέν φοβοῦνται Θεό καί ὑπολογίζουν μόνο στόν μαμωνᾶ! Τό εἴπαμε κι’ ἄλλες φορές καί τό ξαναγράψαμε, ὅτι πρέπει κανείς νά ἔχει τό γνῶθι σαὐτόν καί νά ντρέπεται γιά τό τί κάμει καί τί λέγει! Κατά τά ἄλλα, τί νά πεῖ κανείς; Ἤ ἐμεῖς δέν πᾶμε καλά ἤ ὁ κόσμος βαδίζει στραβά. Ἔνα εἶναι τό γεγονός, δραματική ἐξέλιξη πού γελοιοποιεῖ τήν Ὀρθοδοξία στά μάτια τοῦ κόσμου. Ὅλα δέ αὐτά σέ μιά ξέφρενη Ὀρθοδοξία πού ἔχει μπερδέψει τήν ἔννοια τῆς ἱστορίας καί τῆς παράδοσης καί ἄγεται καί φέρεται ἀπό πρόσκαιρες σκοπιμότητες πολιτικάντικων προοπτικῶν.

        Καί ὅλα αὐτά ἀπό τήν ψευδαίσθηση τῆς Μόσχας καί ἐξαιτίας αὐτῆς ὅτι δῆθεν δέν θά τολμούσαμε... Τό τραγικό λάθος τῆς Μόσχας, τῶν λευκῶν φίλων μας, μέχρι χτές ἦταν νά ὑποτιμᾷ τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο. Δεκαετίες τώρα ἡ Μόσχα προσπαθεῖ νά δημιουργήσει τετελεσμένα. Ἡ ἀπομόνωση, τό μόνο κέρδος τώρα γιά τούς Ρώσσους... Αὐτοκαταδικάστηκαν... Εἶναι πλέον τοῖς πᾶσι γνωστό ὅτι ὁ ἄβουλος Ἀντώνιος παίζει ἀρνητικό ρόλο στήν Ἐκκλησία, ἰδίως γιά τή δική του Ρωσσική Ἐκκλησία. Ἄμετρος ὁ ἀγώνας τοῦ Κυρίλλου καί τοῦ ἀναστήματός του Ἀντώνιου κατά τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Γι’ αὐτό καί τά ραπίσματα εἶναι ἠχηρά! Σήμερα οἱ τοῦ Βορρᾶ μᾶς χτυπᾶνε ὅπως τούς χτυποῦσε ἐκείνους τόσα χρόνια τό κομμουνιστικό καθεστώς! Οἱ Ρῶσσοι στεροῦνται συνειδητότητας. Τρέμουν μέ ὅ,τι ἔχει σχέση μέ τά ἀνθρώπινα δικαιώματα. Γι’ αὐτούς τό δικαίωμα ἑνός ἀνθρώπου νά προσδιορίσει τό μέλλον του εἶναι ἀμελητέα ὑπόθεση... Ἡ λυσσαλέα ἀντίδραση τῶν Ρώσσων γιά τίς ἀποφάσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου βρίσκει τήν σημερινή Ρωσσική τακτική στό πρόσωπο τοῦ Ἀντωνίου κατ’ ἀντιγραφήν τοῦ προκατόχου στήν ἕδρα Ἰλαρίωνα. Μέ τούς Ρώσσους συμβαίνει αὐτό πού εἶπε ἡ Δέσπω Λιάλιου (245.11.2018), «ὅποιος δέν ἔχει ἱστορία ἤ δέν δέχεται τήν ἱστορία, φτιάχνει ψευτοευσέβειες καί ἀπλυτίες γιά νά ξεγελάσει τούς ἀφελεῖς». Οἱ Ρῶσσοι θά μένουν πάντοτε προσκολλημένοι στίς ἀγκυλώσεις τους. Τό Πατριαρχεῖο Ρωσσίας ἀντιδρᾶ σήμερα δι’ οἰκείαν φιλονικίαν καί ἰδιοτέλειαν. Πλαστικά καί ἀβάσιμα τά ἐπιχειρήματα τῶν Ρώσσων. Πόλεμος ψευδῶν πληροφοριῶν. Φωνάζει ἀπό μακρυά ἡ Ρωσσική προπαγάνδα.

        Ἐμεῖς στό Φανάρι ζήσαμε καί ζοῦμε παράξενα πράγματα. Τήν ὑπομονή καί ἐπιμονή τῶν Οὐκρανῶν, μικρῶν καί μεγάλων, πλούσιων καί φτωχῶν, νά πάρουν τό δίκιο τους. Ζήσαμε, ἐπαναλαμβάνω, περίεργες καταστάσεις στίς μέρες μας στό Φανάρι∙ ἀφ’ ἑνός μέν δυσκολευόμασταν νά κατανοήσουμε τήν παραφροσύνη τῶν Ρώσσων πού χάσανε τή λογική τους καί δέν ξέρουν οὔτε τί λένε, οὔτε τί κάμουν, καί ἀφ’ ἑτέρου τήν ὑπομονή καί ἐπιμονή τῶν Οὐκρανῶν νά πάρουν τό δίκιο τους. Ἀδιαμφισβήτητα, ὁ διάβολος (φαίνεται τόν γνωρίσανε καλά) ἐγκαταστάσθηκε μόνιμα στόν Βορρᾶ καί προσπαθεῖ νά μήν τούς ἀφήσει ἥσυχους τούς ταλαίπωρους, πού διαρκῶς ἐπιδιώκουν τό ἀκατόρθοτο!

+++

        Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, κύριοι, προπορεύεται τῆς ἐποχῆς του καί γι’ αὐτό εἶναι δύσκολο οἱ πολλοί νά ἀκολουθήσουν τόν βηματισμό του, πού ἐμπεριέχει τήν ἐμπειρία καί τήν σοφία τῶν αἰώνων. Τό ξανάπαμε, τά δύσκολα πράγματα χρειάζονται πολλή ὑπομονή. Τό Ρωσσικό Κρεμλίνο, γιατί ὑπῆρχε Κρεμλίνο καί στό Βυζάντιο, τό δεύτερο εἶναι κακή ἀντιγραφή τοῦ πρώτου, ἀνέκαθεν θεωροῦσε τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσσίας, κακιά ἀντίληψη, ὡς ἕνα ἀπό τά ἐργαλεῖα του. Αὐτό ἴσχυε ἐπί τσαρισμοῦ, ἐπί μπολσεβικισμοῦ, καί αὐτό ἰσχύει καί ἐπί «πουτινισμοῦ», αὐτό θά ἰσχύει καί στό μέλλον, ἐφόσον θά ὑπάρχει ρωσσική ἀναπνοή. Ἡ ἱστορία πάντως γράφεται, πρέπει νά τό ξανατονίσουμε καί τοῦτο, ἡ ἱστορία γράφεται, μόνο μέ τούς παρόντες καί ποτέ μέ τούς ἀπόντες. Ἐμεῖς καλούμεθα ἑπομένως νά ἀπέχουμε ἀπό τό ἰδεολογικό ὄχημα τῆς συνθηκολογίας καί τοῦ φανατισμοῦ. Ἐμᾶς μᾶς χρειάζεται τώρα περισσότερο, τό ξαναλέγω, κάθε ἄλλης ἐποχῆς, Ὀρθόδοξο ἦθος, ταπείνωση καί αὐτό εἶναι τό αὐτονόητο γιά τήν περίπτωσή μας. Τό ἀνακάτεμα καί ἡ θολούρα θά καθαρίσουν, τό κακοῆθες ἀπόστημα πού δροῦσε διαβρωτικά μέ ὕπουλο καί δόλιο τρόπο τώρα καί χρόνια θά σπάσει! Πατέρας τῆς ἀλήθειας εἶναι ὁ χρόνος!

        Τίς παραπάνω γραμμές ἔγραφα μέ μεγάλη θλίψη καί στενοχώρια γιά τήν σημερινή κατάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας μας καί ἄν παραφέρθηκα καί κάπως, ἄς μέ συγχωρέσει ὁ καλός Θεός, Οὗ τήν συγχώρηση ἐξαιτοῦμαι γιά ἕνα καλύτερο αὕριο.

        Ἐγώ ἐδῶ πρέπει νά σταματήσω γιατί κινδυνεύει νά στεγνώσει ἡ ἀστέγνωτη πέννα μου!

Ἔγραφα στά Ταταῦλα,

Φεβρουάριος 2026

† ὁ Μύρων Χρυσόστομος