Φάρος μοναδικός στην εποχή μας τη σκοτισμένη

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Της Σταυροπροσκυνήσεως) 15/3/2026

Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ

Ένας από τους αρχαιότερους και πιο προβεβλημένους θεσμούς της ιουδαϊκής θρησκείας και κοινωνίας, ήταν εκείνος του Μεγάλου Αρχιερέα. Εκείνου που είχε εκλεγεί μέσα από τη κοινωνία και το ιερατείο και μπορούσε να εισέρχεται εις τα Άγια των Αγίων και να προσφέρει θυσίες στον Θεό.  

Σήμερα ο απόστολος Παύλος προσπαθεί να εξηγήσει στους εξ ιουδαίων χριστιανούς ποια είναι η βασική διαφορά του Μεγάλου Αρχιερέα Χριστού από τον αρχιερέα της παλαιάς ιουδαϊκής θρησκείας.  Έτσι, λοιπόν, μας παρουσιάζει τον Ιησού ως τον Μεγάλο Αρχιερέα, που  έλαβε την αρχιεροσύνη από τον ίδιο τον Θεό, όπως έλαβε την ιεροσύνη ο Μελχισεδέκ, ο αγενεαολόγητος, στην Παλαιά Διαθήκη.

            Ο αρχιερέας της ιουδαϊκής θρησκείας, ως άνθρωπος είναι μέτοχος στην αμαρτία και οι επαναλαμβανόμενες θυσίες που προσφέρει στον Θεό είναι για τη συγχώρηση των αμαρτιών του λαού, αλλά και των δικών του. Ο Ιησούς ως Μεγάλος Αρχιερέας, ο οποίος δεν επηρεάστηκε από την αμαρτία, παρόλο που προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, προσέφερε τον εαυτό του θυσία μια φορά για πάντα, προσφέροντας την άφεση των αμαρτιών σε ολόκληρο το ανθρώπινο γένος.

            Αγαπητοί μου, ο Παύλος βλέπουμε ότι επιχειρεί με την παρουσίαση του Ιησού ως Μεγάλου Αρχιερέα σε αντιδιαστολή με τον αρχιερέα της παλαιάς θρησκείας, να διευκρινίσει στους χριστιανούς που είχαν «κρίση ταυτότητας», ποιες ήταν οι μεταξύ τους ουσιώδεις διαφορές. Ο Χριστός, προσλαμβάνοντας την ανθρώπινη φύση, έμεινε μακριά από τη φθορά της αμαρτίας και η θυσία του αποτέλεσε και αποτελεί την ύψιστη έκφραση αγάπης προς τον άνθρωπο. Ακούγοντας τον σημερινό λόγο του αποστόλου μπορούμε να αντιληφθούμε ότι στην εποχή που έζησε υπήρχε ενδεχομένως μια κάποια κρίση αξιών. Ως αντίδοτο αυτής της κρίσης παρουσιάζει το αληθινό πρόσωπο του Κυρίου και την προσφορά του στην ανθρωπότητα. Αυτή η προσφορά – θυσία του Θεανθρώπου γίνεται ο μοναδικός φάρος στη σκοτισμένη μας εποχή, για να μας υπενθυμίζει την οδό της σωτηρίας, την οποίαν οφείλουμε να βαδίσουμε. Αμήν!