«Καί ἰδοὺ ζῶν εἰμι»: Ζώντας την Ανάσταση ως προσωπική εμπειρία

Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

«Ἐγώ εἰμι ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος καί ὁ ζῶν, καί ἐγενόμην νεκρός, καί ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Με αυτά τα λόγια, όπως τα παραδίδει η Αποκάλυψη του Ιωάννου (1, 17-18), ο ίδιος ο Κύριος ανοίγει μπροστά μας το υπερφυές και υπέρλογο μυστήριο της Αναστάσεώς Του. Πρόκειται για εκείνο το γεγονός που σφραγίζει την ιστορία και συγχρόνως αγγίζει την καρδιά κάθε ανθρώπου, μετά τη φρικαλέα δοκιμασία του Σταυρού και την παγερή σιωπή του Τάφου.

Εκείνοι που είδαν τον Κύριο Ιησού πληγωμένο, ταπεινωμένο και νεκρό επάνω στον Σταυρό ένιωσαν ότι έφτασαν σε μια τελική και οριστική επικράτηση. Η σκέψη αυτή γεννήθηκε μέσα από το σκοτάδι που τους τύφλωνε και τους κράτησε μακριά από το φως της αλήθειας. Οι λόγοι των Προφητών, που μιλούσαν καθαρά για τον Μεσσία, για τη ζωή και την Ανάστασή Του, έμεναν ανερμήνευτοι μέσα τους. Κι όμως, η φωνή του Δαβίδ εξακολουθεί να αντηχεί με δύναμη: «Ἀνάστα, ὁ Θεός, κρίνων τήν γῆν, ὅτι σύ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἔθνεσι» (Ψαλμ. 81, 8).

Ο Χριστός, ως πηγή της ζωής, κρατά στα χέρια Του ό,τι υπερβαίνει τη φθορά και τον θάνατο. Ο λόγος Του «ἔχω τάς κλεῖς τοῦ θανάτου καί τοῦ ἅδου» (Αποκ. 1, 18) γίνεται για τον άνθρωπο στήριγμα, βεβαιότητα και γλυκιά ανακουφιστική ελπίδα.

Η νίκη της ζωής φανερώθηκε μέσα στην ιστορία, και την ίδια στιγμή προσφέρεται ως προσωπική εμπειρία. Στον κόσμο μας εμφανίζονται πολλές μορφές σκοτεινών «τάφων», καταστάσεις που βαραίνουν την ψυχή και στενεύουν τον ορίζοντα της ζωής.

Η χαρά των ημερών αυτών οδηγεί τον άνθρωπο σε μια ήρεμη και ειλικρινή συνάντηση με τον ίδιο τον εαυτό του. Εκεί αποκαλύπτεται η βαθύτερη αιτία της εσωτερικής φθοράς, μια κατάσταση που ξεκινά από την πνευματική αδυναμία και απλώνεται σε κάθε πτυχή της ζωής.

Όταν όμως η καρδιά στραφεί προς τον Θεάνθρωπο και Τον δεχθεί ως κέντρο της όλης ύπαρξης, όταν Τον πλησιάσει με εμπιστοσύνη και αγάπη, όπως προς Νυμφίο, τότε η δύναμη της Αναστάσεως ενεργεί αληθινά και καθοριστικά. Τα σκοτεινά σχέδια χάνουν την ισχύ τους και το φως της Αναστάσεως απλώνεται ακόμη και στα πιο βαθιά ή ανήλιαγα σημεία της ψυχής, φωτίζοντάς τα με τρόπο παρηγορητικό, αναστατικό και ζωοποιό.

Η εμπιστοσύνη αυτή ζητά να γίνει πράξη. Γίνεται τρόπος ζωής που εκφράζεται ως προσφορά και διακονία, προς τον Θεό και προς τον συνάνθρωπο. Η σχέση με τον Αναστάντα συνδέεται με την αγάπη προς κάθε άνθρωπο, ως ζωντανή ανταπόκριση στη μεγάλη Του θυσία και στην εκ νεκρών Έγερσή Του μέσα στην Εκκλησία.

Έτσι, η Ανάσταση παύει να περιορίζεται σε μια εθιμική εορτή (ενίοτε καταθλιπτική) και γίνεται εμπειρία καθημερινή. Γίνεται φως που ζεσταίνει, δύναμη και βακτηρία που υποστηρίζει και ελπίδα που δροσίζει και ανανεώνει την καρδιά του ανθρώπου.