Δανάη, το παιδί της αγάπης

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ

Έφτασε στο γάμο τρεις φορές η Δήμητρα, αλλά την τελευταία στιγμή κάτι πήγαινε στραβά και τα διαλύανε κάθε φορά!

Το φιλοσοφούσε το θέμα, θυμόταν αυτό που κάποτε της είχε πει μια γριούλα:

-Κορίτσι μου, όλα τα πράγματα ειν΄ του νου κι ο γάμος είν΄ της τύχης.

Προφανώς, η δική της τύχη, δεν συμπεριλάμβανε γάμο.

Πλησίαζε τα 30, καλλιεργημένη και ευκατάστατη, όταν αποφάσισε να υιοθετήσει ένα παιδάκι, πίστευε ότι είχε πολλά να προσφέρει σε ένα παιδάκι. Αγάπη, φροντίδα, στοργή και μια άνετη ζωή.  Μα το ήθελε Ελληνόπουλο και να το πάρει από την ημέρα που θα γεννηθεί, ώστε να γνωρίσει εκείνην για μάνα. Δύσκολο πολύ. Πρώτον γιατί δεν ήταν παντρεμένη, ούτε  σύντροφο είχε και δεύτερο γιατί δεν ζούσε στην Ελλάδα. Όλες της οι προσπάθειες, άκαρπες. Δεν παραιτήθηκε όμως. Αποφασισμένη να παραμείνει στη Θεσσαλονίκη, (από εκεί ήταν), μέχρι να βρεθεί  τρόπος, να υιοθετήσει ένα παιδάκι.

Και σαν από μηχανής Θεός, βρέθηκε ο Μανώλης.

Με το Μανώλη, γνωρίζονταν από παιδιά. Οι οικογένειες τους γνωρίζονταν από παλιά, γιατί γειτονάκια στη Θεσσαλονίκη, γειτονάκια και στη Μελβούρνη και είχαν φοιτήσει στο ίδιο Δημοτικό Σχολείο. Επαναπατρίστηκε η οικογένεια του, όμως, και χάθηκαν. Συναντήθηκαν εντελώς τυχαία μια μέρα σε ένα Μπαράκι στη Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα σε άλλες συζητήσεις, του εξήγησε το σκοπό για τον οποίον  ήρθε στην  Ελλάδα. Φυσικά του μίλησε για τα εμπόδια που αντιμετώπισε.

-Άσε με να το σκεφτώ και θα σου τηλεφωνήσω, της είπε.

Δεν επέμενε η Δήμητρα, έτσι κι αλλιώς, δεν είχε επιλογές.

Λίγες μέρες μετά, της τηλεφώνησε να βρεθούνε.

-Έχω μια πολύ καλή φίλη, φοιτήτρια Πανεπιστημίου.

Όπως συμβαίνει κάποιες φορές, έκανε δεσμό με έναν από τους  λέκτορες και έμεινε έγκυος. Ο λέκτορας, όμως, ήδη παντρεμένος με δυο μικρά παιδιά. Η Δανάη, έτσι λέγεται η φίλη μου, ούτε να σκεφτεί για έκτρωση. Αλλά πώς να μεγαλώσει ένα μωρό μόνη της;

 Της μίλησα για σένα.

 Τι λες, θα ήθελες να συναντηθείτε;

Έμεινε για λίγο σκεφτική η Δήμητρα, αναλογιζόμενη όλα τα εμπόδια. Τη διαβεβαίωσε ο Μανώλης, όμως, ότι μίλησε με τον Αριστοτέλη, τον λέκτορα  και αυτός θα φροντίσει να παρακάμψουν όλα τα εμπόδια, γιατί προτιμούσε αυτή την άμεση λύση, παρά  να δώσουν το μωρό για υιοθεσία με τον συνήθη τρόπο, όπου θα αγνοούν σε τι χέρια θα πέσει, καθώς πού και πώς βρίσκεται το παιδί τους.  

Η γνωριμία έγινε λίγο μετά όπου η Δήμητρα συναντήθηκε με τη Δανάη, τον Αριστοτέλη  και το Μανώλη. Όλοι ικανοποιημένοι. Η Δήμητρα γιατί θα αποκτούσε παιδάκι που ήξερε από πού κρατά η σκούφια του και η Δανάη με τον Αριστοτέλη γιατί το μωρό τους θα ήταν σε καλά χέρια.

Συζήτησαν επίσης,  αν το επιθυμούσαν η Δανάη και ο Αριστοτέλης, να ενημερώνονται από τη Δήμητρα για τη ζωή του παιδιού.

Μετά από σύσκεψη μεταξύ Δανάης και Αριστοτέλη αποφασίστηκε ότι για το καλό όλων, καλύτερα να μην υπάρξει ποτέ καμία επικοινωνία. Το παιδί να γνωρίσει για συγγενείς την οικογένεια της Δήμητρας μόνο. Η Δανάη, πολύ νέα, θα φτιάξει τη ζωή της και θα αποκτήσει παιδιά με τον άνδρα της και ο Αριστοτέλης, θα αφοσιωθεί πλέον στη γυναίκα και τα παιδιά του και θα προσπαθήσει να ξεχάσει τη Δανάη, πολύ δύσκολο βέβαια, αλλά δεν υπήρχε άλλη λύση. 

Η Δήμητρα με την εγκυμονούσα κοπέλα, έγιναν καλές φίλες, συναντιόταν συχνά για καφεδάκι κ.λπ. και συζητούσαν για όλα. Από μακρινή επαρχία η κοπέλα, έτσι ποτέ δεν έφτασε στα αυτιά των δικών  ή φίλων η εγκυμοσύνη της.  Και με την υιοθεσία, δε θα μάθαινε κανείς τίποτα.

Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο και πιο συναισθηματική γινόταν η Δανάη. Άπλωνε το χέρι και χάιδευε την κοιλιά της, ένιωθε το μωρό να κινείται μέσα της, ακουμπούσε εκεί το χέρι της πιστεύοντας πως εκείνη η μικρή ύπαρξη, ο καρπός του έρωτά της, ένιωθε τη στοργή και το χάδι της. Λαχταρούσε να ήταν αλλιώς τα πράγματα, να ήταν ελεύθερος ο καλός της και να ζήσουν μαζί με το παιδάκι τους  ευτυχισμένοι.

Όμως, δεν ήταν μπορετό. Έτσι, προσπαθούσε να επιβληθεί στα συναισθήματά της για το καλό όλων, προ παντός του μωρού, που θα μεγάλωνε με αγάπη και στοργή, αλλά προφανώς, χωρίς πατέρα, αφού, μάλλον απίθανο να παντρευτεί  η Δήμητρα. Αργότερα θα συζητούσαν όλοι μαζί να αποφασίσουν, τι θα έλεγε στο παιδί η Δήμητρα ως προς  τον πατέρα του.

Έτσι περνούσε ο καιρός και έφτασε η ώρα του τοκετού. Ο Αριστοτέλης, έκλεισε θέση για την Δανάη, σε μια ιδιωτική Κλινική στην Αθήνα, μακριά από τη Θεσσαλονίκη ώστε να μην διακινδυνέψουν να αναγνωριστούν από τυχόν γνωστούς. Μαζί με τη Δήμητρα και τον Μανώλη συμπαραστέκονταν στη Δανάη.

Φοβισμένο πολύ το κορίτσι, δεόταν μέσα της να γεννήσει γρήγορα και εύκολα. Χίλιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της τις δύσκολες αυτές ώρες του τοκετού Ποτέ δεν φαντάστηκε τον εαυτό της να γεννάει χωρίς τον άνδρα της και τη μάνα δίπλα της να της κρατούν το χέρι. Αλλά, άνδρας «σύζυγος»,  δεν υπήρχε, αφού είχε ήδη οικογένεια και η μάνα της είχε πλήρη άγνοια για ό,τι συνέβαινε. Οι σκέψεις έτρεχαν με χίλια, η μια διαδεχόταν την άλλη.

Τη μια στιγμή, τα έβλεπε όλα «ρεαλιστικά» και εύκολα, οπότε, σωστή η απόφαση αφού δεν υπήρχε άλλη λύση. Λίγο μετά, τα έβαζε πρώτα με τον εαυτό της και μετά με τον Αριστοτέλη που εκμεταλλευόμενος τη θέση ισχύος που είχε, (ακόμα και αυτή η σκέψη πέρασε από το μυαλό της, εκείνες τις δύσκολες στιγμές),  συν το γεγονός ότι η Δανάη ήταν πανέμορφη και από μακρινή επαρχία, την έφερε σε αυτή τη θέση.

Όμως, τον αγάπησε πολύ και ήταν σίγουρη ότι κι εκείνος την αγαπούσε, δεν ήταν μια απλή περιπέτεια για κανέναν από τους δύο.

Τότε, ευλογούσε το Θεό που την αξίωσε να αγαπήσει και να αγαπηθεί από έναν τέτοιον άνδρα και να έχει παιδί μαζί του. Με κάθε καινούριο, δυνατό πόνο του τοκετού, άλλαζε και σκέψεις και καταριόταν την ώρα που βρέθηκε ο γοητευτικός Αριστοτέλης στο δρόμο της.

Πώς θα ζήσει από εδώ και πέρα με τη γνώση ότι γέννησε ένα παιδί που δεν το είδε ποτέ και που δεν γνωρίζει τίποτα για αυτό ούτε καν αν ήταν κορίτσι ή αγόρι; Μέρος της συμφωνίας, ώστε να μην μπορεί η Δανάη να νοσταλγεί ένα μωρό  που αγνοούσε και το φύλο του. Οι γύρω της πίστευαν, πως όσο λιγότερα ξέρει για το μωρό η Δανάη, τόσο καλύτερα θα ήταν για κείνην.

Άλλες στιγμές, πάλι, προσευχόταν και παρακαλούσε να γεννηθεί πεθαμένο το μωρό, γιατί έτσι θα τελείωνε αυτή η ιστορία, με τον καιρό ξεχνιόνται όλα και θα μπορούσε να φτιάξει τη ζωή της ξέγνοιαστη αργότερα. Ω, ναι, αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση. Να συμβεί κάτι στον τοκετό και να γεννηθεί πεθαμένο το μωρό. Συμβαίνουν συχνά αυτά, σκεφτόταν. Κάθε φορά που ερχόταν και την εξέταζε η μαία, ρωτούσε με αγωνία πώς είναι το μωρό. Και η μαία, της έδινε τη σωστή απάντηση πως το μωρό είναι μια χαρά, έχει ήδη πάρει τη σωστή θέση και όλα βαίνουν καλώς.

Απογοητευόταν κάθε φορά η Δανάη πως δε θα εκπληρωθεί ο κρυφός της πόθος. Όμως, η μαία πιστεύοντας πως θα την ανησυχήσει πολύ αν της έλεγε την αλήθεια, της έλεγε μεν, ότι όλα πάνε καλά αλλά στην ουσία δεν πήγαιναν καθόλου καλά. Αφού την τελευταία στιγμή, αντί να έρχεται με το κεφάλι το μωρό, γύρισε απότομα κι ερχόταν με τα πόδια. Ότι το χειρότερο, γιατί δύσκολο πολύ να γυρίσει το μωρό τελευταία στιγμή και να βγει κανονικά.  Συνεδριάζει η μαία με το Γυναικολόγο και τον Αναισθησιολόγο, προσπαθώντας να καταλήξουν σε μια απόφαση, συμμετέχει και ο Αριστοτέλης. Καταλήγουν, ότι με τις συζητήσεις χάνουν πολύτιμο χρόνο διακινδυνεύοντας τη ζωή του μωρού αλλά κυρίως της μάνας.

Η απόφαση πολύ γρήγορη: Καισαρική, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Πλησιάζουν τη Δανάη που είναι σε άσχημη κατάσταση ήδη, και της εξηγούν ότι επιβάλλεται άμεσα Καισαρική. Το κορίτσι σφάδαζε από τους πόνους κι ούτε που κατάλαβε τι της έλεγαν. Το μόνο που ήθελε, ήταν να σταματήσει να πονάει.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, μόνο που είχαν καθυστερήσει και χάθηκε πολύτιμος χρόνος.

Το μωρό, ένα χαριτωμένο κοριτσάκι που κατά γενική ομολογία, έμοιαζε του Αριστοτέλη, γεννήθηκε μεν αρτιμελές και υγιές αλλά πολύ εξαντλημένο και εισήχθη αμέσως στην Εντατική για νεογνά.

Η Δανάη, όμως, δεν τα κατάφερε. Κατέληξε από τις επιπλοκές και την αιμορραγία λίγα λεπτά αφότου πήραν το μωρό.

Πανικός και απελπισία, δεν ήταν μόνο που όλοι, κυρίως ο Αριστοτέλης, θρηνούσαν απαρηγόρητα το χαμό της Δανάης, προέκυψαν και προβλήματα. Ποιος και πώς να ενημερώσει την οικογένεια της Δανάης που είχε πλήρη άγνοια για όλα; Αλλά δεν υπήρχαν περιθώρια για πολλές σκέψεις. Ο Αριστοτέλης με το Μανώλη για στήριξη σε αυτές τις φοβερά δύσκολες στιγμές, έφυγαν για το χωριό της Δανάης, αφού βρήκε μια αληθοφανή δικαιολογία στη γυναίκα του για την ολιγοήμερη απουσία του.

Δεν περιγράφονται με λόγια οι δραματικές σκηνές στο σπίτι της Δανάης. Ο Αριστοτέλης, όμως, αν και συντετριμμένος από το χαμό της Δανάης και την επικίνδυνη κατάσταση του μωρού, αλλά και την πολύ δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε ξαφνικά ο ίδιος, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Δεν επέρριψε καμιά ευθύνη στη Δανάη, ούτε βρήκε καμία δικαιολογία για τον εαυτό του, αποδέχτηκε και ομολόγησε πως εκείνος και μόνο εκείνος έφταιξε για όλα. Διευκρίνισε, όμως, με σταθερή φωνή, ότι τη Δανάη την αγάπησε πολύ. Δεν ήταν η κλασσική περίπτωση όπου ο δάσκαλος, όποιας βαθμίδας, ξεμυαλίζει τη νεαρή και άπειρη φοιτήτρια.

Μα πώς να παρηγορήσεις μια μάνα κι έναν πατέρα σε μια τέτοια τραγωδία; 

Μοναχοπαίδι την είχαν την ακριβή τους, κι έτρεφαν όνειρα για αυτήν σαν κάθε γονιό.

Μικρή η κοινωνία του χωριού, δεν ήταν εύκολο να κρύψουν την αλήθεια με ένα ψέμα που θα βάρυνε πολύ και τους ίδιους. Έτσι, είπαν την αλήθεια, μόνο απέφυγαν να ονομάσουν τον συναίτιο της τραγωδίας, γιατί κάπου συνερίζονταν την πολύ δύσκολη θέση του.

Με πόσο πόνο και σπαραγμό έντυσαν και στόλισαν νύφη τη Δανάη.

Με πόσο σπαραγμό, αλλά και αξιοπρέπεια την σκέπασαν με χώμα.

Απερίγραπτος ο θρήνος στο Στερνό Αντίο.

Ήταν όλοι εκεί...συγγενείς, φίλοι, γείτονες συγχωριανοί, ο Αριστοτέλης συντετριμμένος, η Δήμητρα και ο Μανώλης.

Την άλλη μέρα ο Αριστοτέλης, μίλησε στους γονείς για τη Δήμητρα και τη συμφωνία που είχαν κάνει. Άνοιξαν την καρδιά τους οι χαροκαμένοι γονείς στη Δήμητρα, όπου με κοινή απόφαση, έμεινε μαζί τους για πολύ καιρό μετά την κηδεία και δέθηκαν στενά. Πολύ γλυκός και τρυφερός άνθρωπος η Δήμητρα, θρηνούσε μαζί τους τον άδικο χαμό της Δανάης. Γνωρίστηκαν πολύ καλά. Όμως, η συμφωνία να υιοθετήσει το μωρό, δεν ίσχυε πια. Της εξήγησαν οι γονείς, ότι μπορεί να γίνει η πνευματική μητέρα της μικρής Δανάης, αλλά θα την μεγαλώσουν ο παππούς και η γιαγιά, που ήταν αρκετά νέοι.

Έτσι και έγινε. Ζήτησαν και εγκρίθηκε, η επιμέλεια της μικρής Δανάης, όπως την ονόμασαν, αμέσως μόλις συνήλθε λίγο. Τη βάφτισε η Δήμητρα, η οποία αποφάσισε να μείνει για αρκετό χρονικό διάστημα  στην Ελλάδα, ώστε να την γνωρίσει καλά η βαφτισιμιά της.

Η μικρή Δανάη, εκείνο το υπέροχο πλασματάκι, που έμοιαζε πολύ στον πατέρα της, έγινε η παρηγοριά τους.

Στο πρόσωπό της, ανάσταιναν για δεύτερη φορά την πρόωρα χαμένη κόρη τους.

Μαζί με τη Δήμητρα  και το μωρό πήγαιναν κάθε μέρα στον τάφο της Δανάης.

Από πολύ μικρή η Δανάη, έμαθε πως η μαμά, κοιμάται σε κείνο τον ωραίο κήπο, που ήταν πάντα γεμάτος από δροσερά λουλούδια.

Τα πρώτα της λογάκια ήταν «μαμά νάνι κεί», κοιτάζοντας την όμορφη κοπέλα που της χαμογελούσε τρυφερά από τη μεγάλη φωτογραφία στον τάφο.

Έμαθε να την αναγνωρίζει και να την αγαπάει από τις πολλές φωτογραφίες σε κάθε σημείο του σπιτιού.

Όταν άρχισε να παίρνει τα πρώτα βήματα πήγαινε από φωτογραφία σε φωτογραφία και κρατώντας μία που της άρεσε ιδιαίτερα, έλεγε στη γιαγιά και στον παππού, πως η μαμά κάνει νάνι...

Οι χαροκαμένοι γονείς έπαιρναν κουράγιο και δύναμη από τη μικρή Δανάη.

Η Δήμητρα έμεινε για περισσότερο από ένα χρόνο κοντά τους, ήταν η θετή τους κόρη πια.

Μα και ο Αριστοτέλης, παρέμεινε σε διαρκή επικοινωνία, αναλαμβάνοντας όλα τα έξοδα ανάστησης της μικρής Δανάης και κάθε φορά που τα κατάφερνε, χωρίς να κινεί υποψίες στην οικογένειά του, πήγαινε και έβλεπε τη Δανάη που τον συνήθισε και τον αγαπούσε πολύ το «θείο Τέλη».

Αποφάσισαν από κοινού, οι γονείς, ο Αριστοτέλης η Δήμητρα αλλά και ο Μανώλης, «δικός πια», πως όταν ενηλικιωθεί η μικρή Δανάη, θα της πουν όλη την  αλήθεια για τη ζωή της.

Μέχρι τότε, θα μεγάλωνε με τη γιαγιά και τον παππού που την λάτρευαν και τους αγαπούσε πολύ και με το θείο Τέλη που την υπεραγαπούσε.

Μεγαλώνοντας, όμως, μπερδευόταν λίγο η μικρή και ρωτούσε, πώς γίνεται ο θείος ο Τέλης να έχει ολόασπρα μαλλιά και ο παππούς που είναι τόοοσο μεγάλος, να μην έχει άσπρη τρίχα.

Στην πορεία θα μάθαινε πως  τα μαλλιά, του μπαμπά της, του ανθρώπου που αποκαλούσε «θείο Τέλη» μέχρι πρόσφατα, άσπρισαν εκείνη τη μακρινή νύχτα που η μαμά της έκανε το μεγάλο νάνι, αφού πρώτα την έφερε στον κόσμο σώα και αβλαβή.

δ.μ.