Εκοιμήθη ο π. Ευστράτιος Δήσσος, ψυχή του Προσκυνήματος Μανταμάδου

Απέραντη συγκίνηση προκάλεσε στη Λέσβο και στον εκκλησιαστικό κόσμο η είδηση της εκδημίας του εμβληματικού  Πρωτοπρεσβυτέρου  Ευστρατίου Δήσσου, ο οποίος επί πολλές δεκαετίες υπηρέτησε με αφοσίωση το Ιερό Προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου, αφήνοντας έντονο το αποτύπωμά του στην πνευματική και κοινωνική ζωή του τόπου.

Οι πρώτες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο σεβάσμιος κληρικός εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις του στην παραλία της Πεδής, στην περιοχή του Μανταμάδου. Τα αίτια του θανάτου του διερευνώνται, ενώ οι συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το τραγικό γεγονός δεν έχουν ακόμη αποσαφηνιστεί.

Η απώλειά του προκάλεσε βαθιά οδύνη στους κατοίκους της περιοχής και στους αμέτρητους προσκυνητές που γνώρισαν από κοντά την πατρική του παρουσία. Ο π. Ευστράτιος υπήρξε για πολλούς ένας ακούραστος ποιμένας, με λόγο ενισχυτικό, διάθεση προσφοράς και διαρκές ενδιαφέρον για κάθε άνθρωπο που ζητούσε τη συμπαράστασή του.

Το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με το ιστορικό Προσκύνημα των Ταξιαρχών, καθώς εργάστηκε αδιάκοπα για την ανάπτυξη και την αναβάθμισή του, ενώ παράλληλα ανέπτυξε σημαντική κοινωνική δράση. Ανάμεσα στις πρωτοβουλίες του ξεχωρίζουν η ίδρυση της «Στέγης Αγάπης» και οι προσπάθειές του για τη δημιουργία γηροκομείου στον Μανταμάδο.

Ο π. Ευστράτιος Δήσσος γεννήθηκε στη Μήθυμνα στις 8 Νοεμβρίου 1938. Ήταν γιος του Παναγιώτη Δήσσου και της Ελένης Μανταμαδιώτου και από τα παιδικά του χρόνια έζησε μέσα στην εκκλησιαστική παράδοση, καθώς ο πατέρας του χειροτονήθηκε ιερέας όταν εκείνος βρισκόταν ακόμη σε πολύ μικρή ηλικία.

Τα πρώτα μαθητικά του χρόνια τα πέρασε στον Βαφειό και στη Συκαμιά, ενώ στη συνέχεια φοίτησε στο Α΄ Γυμνάσιο Μυτιλήνης. Ακολούθησε η Εκκλησιαστική Σχολή Λαμίας, από την οποία αποφοίτησε το 1961. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, το 1966, παντρεύτηκε τη Φωτεινή Καραμήτρου από τη Βατούσα. Την ίδια χρονιά έλαβε τον πρώτο και στη συνέχεια τον δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης και τοποθετήθηκε στην ενορία της Πελόπης, όπου ανέπτυξε πλούσια ποιμαντική δραστηριότητα, φροντίζοντας για την ανακαίνιση του ενοριακού ναού και την ανέγερση παρεκκλησίων.

Τον Ιούνιο του 1970 ανέλαβε τη διακονία του στο Προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μανταμάδου. Από τότε αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του ιστορικού αυτού ιερού τόπου, αναλαμβάνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε έργα συντήρησης, επέκτασης και εκσυγχρονισμού των εγκαταστάσεων.

Σημαντικός σταθμός υπήρξε το 1972, όταν προχώρησε στη διάνοιξη και τσιμεντόστρωση του δρόμου που οδηγεί από τον Μανταμάδο προς το Προσκύνημα. Έναν χρόνο αργότερα ίδρυσε οικοτροφείο για άριστους μαθητές γυμνασίου που προέρχονταν από οικονομικά αδύναμες αγροτικές οικογένειες, προσφέροντας σε δεκάδες νέους τη δυνατότητα να συνεχίσουν απρόσκοπτα τις σπουδές τους.

Η μνήμη του π. Ευστρατίου Δήσσου θα παραμείνει άρρηκτα συνδεδεμένη με τον Ταξιάρχη του Μανταμάδου, την πολυετή ποιμαντική του διακονία και το πολύπλευρο έργο που προσέφερε στην Εκκλησία και στην κοινωνία της Λέσβου.