Άγιοι μέσα στο κομφούζιο του κόσμου; Άγιοι μόνον οι Χριστιανοί;

Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων μάς φέρνει ενώπιον μιας ατέλειωτης πομπής αγιασμένων μορφών. Απόστολοι και μάρτυρες, όσιοι και ιεράρχες, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνθρωποι κάθε εποχής και κάθε κοινωνικής τάξεως συναποτελούν το πλήρωμα εκείνο που αξιώθηκε να κατοικήσει «ἐν σκηναῖς δικαίων».

Και καθώς η Εκκλησία υψώνει σήμερα το βλέμμα μας προς Αυτούς, γεννιέται μέσα μας ένα ερώτημα: πώς μπορεί ένας άνθρωπος της εποχής μας να βαδίσει στον ίδιο δρόμο; Πώς μπορεί να πλησιάσει ή και να κατακτήσει την αγιότητα, όταν ζει μέσα στο κομφούζιο του κόσμου, μέσα στις μέριμνες, τις ευθύνες, τις πιέσεις και τις αδιάκοπες μεταβολές της καθημερινότητας; Πώς μπορεί να προχωρήσει πνευματικά, όταν γνωρίζει από προσωπική εμπειρία τις αδυναμίες του, τις πτώσεις του και την επαναλαμβανόμενη επιστροφή στα ίδια σφάλματα;

Το ερώτημα αυτό αγγίζει την καρδιά της χριστιανικής ζωής.

Οι Άγιοι που τιμάμε σήμερα υπήρξαν άνθρωποι αληθινοί. Γνώρισαν πειρασμούς, αγωνίες, δοκιμασίες και εσωτερικές μάχες. Πίσω από τη λαμπρότητα της αγιότητάς τους κρύβονται αμέτρητες ώρες προσευχής, δάκρυα μετανοίας, επίμονος αγώνας και βαθιά εμπιστοσύνη στη χάρη του Θεού.

Η αγιότητα φανερώνεται ως πορεία συνεχών αναστάσεων εκ των πτώσεών μας. Κάθε επιστροφή προς τον Θεό γίνεται μια καινούργια αρχή. Κάθε μετάνοια ανοίγει έναν νέο δρόμο. Κάθε προσευχή, ακόμη και η πιο αδύναμη, γίνεται γέφυρα που ενώνει τον άνθρωπο με τον Ουρανό.

Γι’ αυτό και η Εκκλησία προβάλλει τους Αγίους ως ζωντανές μαρτυρίες της δύναμης του Θεού μέσα στην ανθρώπινη ζωή. Η παρουσία τους βεβαιώνει ότι η Χάρη του Θεού, «η πάντοτε τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα», μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο, να φωτίσει τις πληγές του και να καταστήσει την ίδια την αδυναμία αφορμή σωτηρίας.

Ο λόγος του Θεού υπενθυμίζει ότι «ἑπτάκις γὰρ πεσεῖται δίκαιος καὶ ἀναστήσεται» (Παροιμ. 24,16). Η πνευματική ζωή κινείται με τη δύναμη της μετάνοιας. Η καρδιά επιστρέφει, αναζητεί τον Θεό, ζητεί το έλεός Του και συνεχίζει την πορεία της. Έτσι προχωρούν οι Άγιοι. Έτσι πορεύεται η Εκκλησία μέσα στους αιώνες.

Συχνά αναζητάμε την αγιότητα σε εξαιρετικά κατορθώματα. Η εμπειρία όμως της Εκκλησίας φανερώνει ότι η αγιότητα καλλιεργείται μέσα στα μικρά και καθημερινά. Μέσα στην υπομονή, τη συγχώρηση, την προσευχή, την ταπείνωση, την ελεημοσύνη, τη συμμετοχή στα πανίερα Μυστήρια της Εκκλησίας.

Η καθημερινότητα μεταβάλλεται σε εργαστήρι αγιότητας. Η οικογένεια γίνεται τόπος άσκησης και εξαγιασμού. Η εργασία γίνεται χώρος μαρτυρίας. Οι δοκιμασίες γίνονται αφορμές πνευματικής ωριμότητας. Οι ανθρώπινες σχέσεις προσφέρουν ευκαιρίες αγάπης, συγχωρήσεως και θυσίας. Ακόμη και οι δυσκολίες της ζωής μπορούν να μετατραπούν σε σκαλοπάτια που οδηγούν τον άνθρωπο πλησιέστερα στον Θεό.

Οι Άγιοι Πάντες υπενθυμίζουν σήμερα τον αληθινό προορισμό του ανθρώπου: τη ζωή σε κοινωνία με τον Θεό. Η αγιότητα φανερώνει τι μπορεί να επιτελέσει η θεία Χάρη μέσα σε μιαν ανθρώπινη καρδιά που ανοίγεται στην παρουσία Του. Η Εκκλησία κηρύττει τον Χριστό ως τον Σωτήρα του κόσμου και καλεί τους ανθρώπους να βαδίσουν τον δρόμο που Εκείνος φανέρωσε. Η πρόσκληση του Θεού απευθύνεται σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, αφού ο ίδιος «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ. 2,4). Στην πορεία της ιστορίας πλήθη ανθρώπων έζησαν σε εποχές και τόπους όπου το Ευαγγέλιο δεν έγινε ποτέ γνωστό. Άλλοι γεννήθηκαν και ανατράφηκαν μέσα σε διαφορετικές θρησκευτικές και πολιτισμικές παραδόσεις, χωρίς να έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν τον Χριστό. Για όλους αυτούς η Εκκλησία προσεύχεται και εμπιστεύεται την δικαιοκρισία, τη σοφία και το άπειρο έλεος του Θεού. Η τελική κρίση ανήκει στον Θεό, ο οποίος γνωρίζει τα βάθη της ανθρώπινης καρδιάς και τα μέτρα της ευθύνης κάθε ανθρώπου. Οι Άγιοι μάς φανερώνουν τον δρόμο που γνωρίζουμε και βιώνουμε μέσα στην Εκκλησία: τον δρόμο της πίστεως, της μετανοίας, της αγάπης και της κοινωνίας με τον Χριστό.

Γι’ αυτό η σημερινή εορτή αποτελεί ημέρα ελπίδας. Οι Άγιοι φανερώνουν τον προορισμό του ανθρώπου. Δείχνουν ότι η θεία Χάρη μπορεί να ανθίσει μέσα σε κάθε εποχή, σε κάθε κοινωνία και σε κάθε ανθρώπινη κατάσταση. Βεβαιώνουν ότι κάθε ειλικρινής αγώνας έχει αξία ενώπιον του Θεού και ότι κάθε βήμα προς Εκείνον συναντά την άπειρη φιλανθρωπία Του.

Ας παρακαλέσουμε, λοιπόν, τους Αγίους Πάντες να πρεσβεύουν για όλους μας. Ας ζητήσουμε να μας χαρίζουν θάρρος στον αγώνα, υπομονή στις δυσκολίες, επιμονή στη μετάνοια και ζωντανή ελπίδα στη χάρη του Θεού. Και τότε, ακόμη και μέσα στο κομφούζιο του κόσμου, η καρδιά θα ανακαλύπτει τον δρόμο που οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού. Γένοιτο!