«Μιά θρησκεία χωρίς ἀπίστους»

Ὅταν κάνουμε λόγο γιά Θρησκεία ἐννοοῦμε ἕνα σύστημα θρησκευτικό, πολιτικό πού ἀποτελεῖται ἀπό πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τίς ἴδιες πεποιθήσεις, τήν ἴδια λατρεία, τίς ἴδιες ἠθικές ἀξίες. Ὑπάρχουν πολλές θρησκεῖες, ἀνάλογα μέ τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα κάθε θρησκευτικῆς ὁμάδας. Μέσα στίς Θρησκεῖες ὑπάρχουν πιστοί καί ἄπιστοι. Οἱ πιστοί ἀκολουθοῦν μέ ζῆλο καί φανατισμό τά δόγματά της, καί ὑπάρχουν καί ἄλλοι πού διαφοροποιοῦνται ἀπό τούς προγόνους τους, ἀλλά καί ἀπό τόν ἴδιο τους τόν ἑαυτό, ἀπό τά πρῶτα παιδικά βιώματα. Αὐτοί λέγονται ἄπιστοι. Ἔτσι κάθε θρησκεία ἔχει τούς πιστούς καί τούς ἀπίστους. Διάβαζα ὅμως ἕνα σχόλιο σέ Ἑφημερίδα ὅτι ὑπάρχει καί μιά «θρησκεία χωρίς ἀπίστους»!

Ὁ Δημήτρης Μανιάτης ἀναφέρεται στούς ὀπαδούς τῶν ποδοσφαιρικῶν ὁμάδων μέ ἀφορμή τόν θάνατο τῶν φιλάθλων πού πήγαιναν νά παρακολουθήσουν ἕναν ἀγώνα. Γράφει:

«Μιλάμε γιά τήν ἁπλή, ἀγνή ἄδολη ἀγάπη τῶν ὀπαδῶν πού ἀκολουθοῦν τήν ὁμάδα τους παντοῦ καί τήν ἱεραρχοῦν στίς καθημερινές τους συνήθειες. Αὐτά τά λαϊκά ἁπλά παιδιά πού ἤθελαν νά πᾶνε νά δοῦν τήν ὁμάδα τους. Γιά μιά θρησκεία χωρίς ἀπίστους. Ὅπως ἔγραφαν παλαιότερα σέ ἕνα ἔξοχο βιβλίο ὁ Νίκος Μπογιόπουλος καί ὁ Δημήτρης Μηλάκας. Μιᾶς θρησκείας πού ἀρχίζει καί τελειώνει στό 90 λεπτό ἑνός ποδοσφαιρικοῦ μάτς» (Τά Νέα, 29-1-2026 σελ. 3).

Ὁ Κώστας Γιαννακίδης περιγράφει μέ πολύ δυνατό τρόπο τίς περιπέτειές του «ταξιδεύοντας μέ τόν ΠΑΟΚ». Μεταξύ αὐτῶν γράφει:

«Δέν ἔχει σημασία ἡ ὁμάδα. Ὅποιος ἔχει ταξιδέψει μέ ὁπαδούς λίγο, τά ἴδια θά σᾶς διηγηθεῖ. Σπαρταριστά περιστατικά, κινηματογραφική ταλαιπωρία, χαβαλές πού ἐκτοξεύεται σάν πίδακας ἀπό σιντριβάνι. Γιατί ὅταν ταξιδεύεις γιά τήν ὁμάδα, παραδίδεις τήν ταυτότητά σου στό παιδί πού ἦσουν κάποτε. Καί ναί εἶναι ἀλήθεια, δέν πηγαίνεις γιά τό παιχνίδι, ἀλλά γιά τό ταξίδι. Γιά νά αἰσθανθεῖς ὅτι “ἀλητεύεις” σέ τόπο μακρινό καί ἄγνωστο, ἔχοντας μετρήσει μέ χιλιόμετρα τήν ἀγάπη σου γιά τήν ὁμάδα. Ὅλα τά ἄλλα εἶναι πολύ μακριά. Δουλειά, γυναίκα, οἰκογένεια. Ἀνοίγεις μιά θορυβώδη παρένθεση, χώνεσαι μέσα καί ξεχνᾶς τά πάντα. Βρίσκεις τό παιδί πού ἔχασες. Στήν κερκίδα τραγουδοῦν συχνά ὅτι θά ἔδιναν τή ζωή τους γιά τήν ὁμάδα» (Τά ΝΕΑ, 28-1-2026 σελ.9).

Αὐτή ἡ νοοτροπία πού περιγράφεται παραστατικά εἶναι ὅντως μιά «θρησκεία χωρίς ἀπίστους».

Ν. Ι. | ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ