«Ο μακαριστός Ικονίου Θεόληπτος υπήρξε η ένσαρκος απεικόνιση του ανεπιτήδευτου φαναριώτικού ήθους»

O Σεβ. Μητροπολίτης Σελευκείας κ. Θεόδωρος εκπροσώπησε τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β΄ κατά την εξόδιο ακολουθία του μακαριστού Μητροπολίτη Ικονίου κυρού Θεολήπτου που τελέστηκε στον πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου Φαναρίου, την Τρίτη, 23 Ιουνίου, προεξάρχοντος του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, με τη συμμετοχή πλειάδος Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου.

Κατά το επιμνημόσυνο γεύμα, που ακολούθησε της ταφής, στη Μαράσλειο Σχολή, ο εκπρόσωπος του Προκαθημένου του Αλεξανδρινού Θρόνου διεβίβασε τις συλλυπητήριες ευχές του Πατριάρχου κ.κ. Θεοδώρου, ο οποίος συνδεόταν με τον κεκοιμημένο Ιεράρχη από τα φοιτητικά έδρανα της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης, προς τον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας και την Ιεραρχία του Οικουμενικού Θρόνου.

Ακολουθεί η επικήδειος προσφώνηση του Μητροπολίτου Σελευκείας κ. Θεοδώρου:

Παναγιώτατε Δέσποτα,

Σεβασμία τῶν ἁγίων Ἱεραρχῶν χορεία,

Σεβαστοί πατέρες,

Πενθηφόρε Ὁμήγυρι,

Ἡ ἀδόκητος εἴδησις τῆς πρός Κύριον αἰφνιδίου ἐκδημίας τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἰκονίου κυροῦ Θεολήπτου, τό ἑσπέρας τῆς Πέμπτης, 18ης Ἰουνίου, ἐκ Κερατίου Κόλπου διέδραμε τήν πολυτάραχον Μεσόγειον καί ἀφίχθη εἰς τήν Μεγάλην Πόλιν τῆς Ἀλεξανδρείας, οὐχί μόνον ὡς μαργῶν κλύδων ὀδύνης δι’ αἰθέρος βιαίου, ἀλλά καί ὡς ὀξύς ὀλολυγμός, ὅστις ἐπάγωσε πρός στιγμήν τόν ροῦν τοῦ χρόνου. Κατέλιπε δέ ὀπίσω αὐτοῦ θλῖψιν καί συνοχήν καρδίας, φέρων εἰς πένθος τόν σεπτόν Προκαθήμενον τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ Θρόνου.

Συνηγμένοι ἐπί τό αὐτό τιμῶντες τήν μακαρίαν μνήμην τοῦ ἀειμνήστου Ἱεράρχου, ἐκ προσώπου τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Μακαριότητος τοῦ Πάπα καί Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας καί Πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεοδώρου B´, κομίζω πρός τήν Ὑμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα τάς ὁλοθέρμους συλλυπητηρίους εὐχάς καί τόν ἐν Κυρίῳ ἀδελφικόν ἀσπασμόν Αὐτοῦ.

Τόν Ἀλεξανδρινόν Προκαθήμενον καί τόν μεταστάντα Ἱεράρχην συνέδεε στενώτατος δεσμός φιλίας καί εἰλικρινοῦς ἀδελφικῆς ἀγάπης, ὅστις οὐδέποτε ἠλλοιώθη ἔκ τε τοῦ πανδαμάτορος χρόνου καί τῶν ἀνθρωπίνων διακυμάνσεων. Ὁ ἄρρηκτος οὗτος δεσμός ἐσφυρηλατήθη ἐκ τῶν κοινῶν αὐτῶν σπουδῶν ἐν τῇ ἁγιοτόκῳ πόλει τῆς Θεσσαλονίκης. Ἐκεῖ συνεπορεύθησαν ὡς συμφοιτηταί, συνεμορφώθησαν ἐν πνεύματι ἐκκλησιαστικῷ καί ἀληθείᾳ, ὁραματιζόμενοι μετά ζέσεως τήν διακονίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ὡς ἐνθυμεῖται ὁ Μακαριώτατος ἀπό ἐκείνης τῆς ἐποχῆς διεφάνη ἡ γλυκεῖα αὐτοῦ ἁπλότης, ἡ πραότης τῆς καρδίας, τό ἀγαθόν τοῦ νοός, ἡ ἀνεξικακία, ἡ φιλανθρωπία καί ἡ φιλαδελφία· ἀρεταί αἵτινες τόν κατέστησαν διά βίου ὑπογραμμόν Ἱεράρχου σεμνοῦ, ἀγαπητοῦ, προσηνοῦς καί λαοφιλοῦς.

Ὁ μακαριστός Ἰκονίου κυρός Θεόληπτος ὑπῆρξεν ἡ ἔνσαρκος ἀπεικόνισις τοῦ ἀνεπιτηδεύτου φαναριωτικοῦ ἤθους. Ὡς ὁ Προκαθήμενος τοῦ Δευτεροθρόνου Παλαιφάτου Πατριαρχείου ἐγνώριζε τον μακαριστόν, οὗτος ἔφερε τήν ἀρχοντιάν ὡς ἐκ φύσεως, τήν εὐγένειαν καί τήν ἱεροπρέπειαν, αἵτινες ἀνέκαθεν ἐκόσμουν τούς Ἱεράρχας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου. Ἀνεδείχθη ἀληθής πατήρ διά τούς ἀδυνάτους, ἀκλόνητον στήριγμα διά τούς κλονιζομένους καί ταμεῖον ἀκένωτον ἀγαπητικῆς προσφορᾶς, ἀνοίγων διά βίου τάς χεῖρας διά τήν ἀνακούφισιν τοῦ ἀνθρωπίνου πόνου καί τήν στήριξιν τοῦ ἐμπεριστάτου πλησίον. Δι’ ἅπαντας ἐκείνους οἵτινες εἶχον τήν εὐλογίαν νά τόν γνωρίζουν, ὁ Μητροπολίτης Θεόληπτος ἦτο ἕν πρόσωπον τό ὁποῖον παρέλαβε καί διετήρει εὐλαβικῶς καί εὐσυνειδήτως τήν ἱεράν παρακαταθήκην μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς τῆς Πολίτικης Ρωμηοσύνης, εἰς τήν ὁποίαν παιδιόθεν ἐμυήθη.

Δικαίως, ὅθεν, δύναται νά λεχθῇ περί αὐτοῦ ὁ παλαιοδιαθηκικός λόγος: «τελειωθείς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς, ἀρεστή γάρ ἦν Κυρίῳ ἡ ψυχή αὐτοῦ» (Σοφ. Σολ. 4:13-14).

Ὁ Ἀλεξανδρινός Προκαθήμενος, ὁ Κρής καί Ἀγκαραθίτης, εὐγνωμόνως ἀναμιμνήσκεται μετά συγκινήσεως τήν λαμπράν καί τιμητικήν παρουσίαν τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου κατά τήν 24ην Ὀκτωβρίου 2004, ἡμέραν τῆς Αὐτοῦ Ἐνθρονίσεως εἰς τόν περίπυστον θρόνον τοῦ Ἀποστόλου Μάρκου, ὅτε καί ὡς μέλος τῆς τριμελοῦς Πατριαρχικῆς Ἀντιπροσωπείας μετέφερε τάς συγχαρητηρίους ἀδελφικάς προσρήσεις τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος καί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἐπί τῇ παμψηφεί ἐκλογῇ του ἀπό τῆς Μητροπόλεως Ζιμπάμπουε εἰς διαδοχήν τοῦ ἀδοκήτως κοιμηθέντος ἀοιδίμου Πατριάρχου Πέτρου Ζ´.

Ὡσαύτως, διατηρεῖ ἀνεξίτηλον τήν εἰκόνα τῆς ἀρχοντικῆς αὐτοῦ φιλοξενίας, ὁσάκις ὁ Μακαριώτατος ἐπεσκέπτετο τήν Κωνσταντινούπολιν καί ὁ κεκοιμημένος Ἱεράρχης, ὡς ἐκ προσώπου Ὑμῶν, Παναγιώτατε, ὑπεδέχετο Αὐτόν μετά πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως, βαθυτάτου σεβασμοῦ καί τῆς χαρακτηριζούσης αὐτόν παροιμιώδους εὐγενείας.

Διό καί ἅμα τῷ ἀκούσματι τῆς αἰφνιδίου ἐκ τοῦ κόσμου τούτου ἁρπαγῆς τοῦ προσφιλοῦς ἀδελφοῦ, ὁ Μακαριώτατος, συντετριμμένος τήν καρδίαν, προσέδραμεν εὐθύς εἰς τό Ἱερόν Παρεκκλήσιον τῶν Ἁγίων Θεοδώρων τοῦ Πατριαρχικοῦ Μεγάρου, ἔνθα ἐτέλεσε Πατριαρχικόν Τρισάγιον, ἀναπέμπων δεήσεις ὑπέρ ἀναπαύσεως τῆς μακαρίας αὐτοῦ ψυχῆς ἐν χώρᾳ ζώντων καί μετά τῶν δικαίων.

Καθώς δέ ἐν τῷ ἀνεσπέρῳ φωτί τῆς Ἀναστάσεως ἀντιλαλεῖ μετά βεβαιότητος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τό χαρμόσυνον μήνυμα τῆς ζωηφόρου ἐγέρσεως τοῦ Κυρίου καί τῆς κατισχύσεως τῆς ζωῆς ἐπί τοῦ θανάτου, οὕτω καί ἐν ταύτῃ τῇ ἐλπίδι τῆς ζωῆς τῆς αἰωνίου παραμυθούμεθα, βεβαιούμενοι ὅτι ὁ θάνατος οὐκ ἔχει τόν τελευταῖον λόγον.

Ἐν τῇ ἀναστασίμῳ ταύτῃ ἀπεκδοχῇ, ὁ Μακαριώτατος εὔχεται ὁλοκαρδίως πρός τόν Ἀναστάντα Κύριον ἡμῶν, Ὅστις ἐστί ζωῆς ὁ κυριεύων καί τοῦ θανάτου, «οὗ ἐν τῇ χειρί ἡ πνοή ἡμῶν», ὅπως ἀναπαύσῃ τήν ψυχήν τοῦ μεταστάντος ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ καί συλλειτουργοῦ καί ἀναδείξῃ αὐτόν ἄξιον ἱερουργόν εἰς τό ἅγιον καί ὑπερουράνιον Αὐτοῦ θυσιαστήριον, χαριζόμενος εἰρήνην, παράκλησιν, παραμυθίαν καί ἀκατάβλητον τήν ἐλπίδα τῆς κοινῆς ἀναστάσεως τῇ Ὑμετέρᾳ Θειοτάτῃ Παναγιότητι, τῇ περί Αὐτήν πενθηφορούσῃ Ἱεραρχίᾳ τοῦ πανσέπτου Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί τοῖς προσφιλεστάτοις αὐτοῦ συγγενέσι καί οἰκείοις.

Θεολήπτου τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Ἰκονίου, ὑπερτίμου καί ἐξάρχου πάσης Λυκαονίας, εἴη ἡ μνήμη αἰωνία καί ἄληστος.