Η αγάπη προς τον Χριστό, κέντρο της ζωής μας

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακή μετά την Κοίμηση της Θεοτόκου – 16 Αυγούστου 2026

Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ

Στο ένατο κεφάλαιο της Α΄ προς Κορινθίους επιστολής, που ακούσαμε σήμερα, ο απόστολος Παύλος αναφέρεται στα δικαιώματα των αποστόλων. Τονίζει ότι, ως άνθρωποι, δεν είναι πρέπον να στερούνται ακόμη και τα στοιχειώδη αγαθά που είναι απαραίτητα για τη συντήρηση της ζωής τους.

Αρχικά, επιβεβαιώνει για ακόμη μία φορά την αποστολική του ιδιότητα, παρουσιάζοντας τους ίδιους τους Κορινθίους ως τη σφραγίδα της αποστολής του. Η ίδρυση της Εκκλησίας της Κορίνθου αποτελεί, όπως επισημαίνει, καρπό του δικού του αποστολικού κόπου, ο οποίος πραγματοποιήθηκε πάντοτε με τη χάρη του Θεού.

Στη συνέχεια, με απολογητική διάθεση, θέτει μια σειρά από ερωτήματα σχετικά με το αποστολικό διακόνημα και τα στοιχειώδη δικαιώματα που έχει κάθε απόστολος. Δεν τα προβάλλει από διάθεση διεκδικήσεως ούτε για να σκανδαλίσει τους πιστούς, αλλά για να καταδείξει ότι και ο εργάτης του Ευαγγελίου έχει ανάγκη από τα απαραίτητα μέσα συντηρήσεως.

Για να καταστήσει σαφέστερο τον λόγο του, χρησιμοποιεί παραδείγματα από την καθημερινή ζωή. Αναφέρεται στον στρατιώτη, στον αμπελουργό, στον ποιμένα και ακόμη στο ζώο που αλωνίζει, το οποίο, σύμφωνα με τον νόμο του Θεού, δεν πρέπει να εμποδίζεται να φάει από τον καρπό του μόχθου του.

Με τον ίδιο τρόπο και οι απόστολοι, αφού προσέφεραν στους ανθρώπους ανεκτίμητα πνευματικά αγαθά μέσω της διαδόσεως του Ευαγγελίου, ήταν δίκαιο να μπορούν να εξασφαλίζουν τα απολύτως αναγκαία για τη ζωή τους. Ωστόσο, ακόμη και αυτά τα ελάχιστα υλικά αγαθά δεν αποτέλεσαν ποτέ γι' αυτούς σκοπό ή επιδίωξη. Το μοναδικό τους μέλημα ήταν πάντοτε η διάδοση του Ευαγγελίου και η σωτηρία των ανθρώπων.

Αγαπητοί μου, ακούγοντας τη σημερινή αποστολική περικοπή, ίσως κάποιος θεωρήσει ότι το θέμα της αφορά αποκλειστικά πρακτικά ζητήματα και δεν παρουσιάζει ιδιαίτερο θεολογικό ενδιαφέρον. Αν όμως προσεγγίσουμε προσεκτικότερα το κείμενο, θα διαπιστώσουμε ότι ο Παύλος αποκαλύπτει μια βαθύτερη αλήθεια.

Οι απόστολοι δεν ήταν υπεράνθρωποι. Ήταν άνθρωποι με τις ίδιες ανάγκες, τις ίδιες αδυναμίες και τις ίδιες βιοτικές απαιτήσεις που έχουμε όλοι μας. Εκείνο, όμως, που τους διέκρινε ήταν ότι ποτέ δεν επέτρεψαν στις ανάγκες αυτές να γίνουν εμπόδιο στην αποστολή τους. Η διακονία του Ευαγγελίου παρέμενε πάντοτε η πρώτη τους προτεραιότητα.

Το ίδιο καλούμαστε να πράξουμε και εμείς. Οι μέριμνες της καθημερινότητας είναι φυσικές και αναγκαίες. Όταν όμως η αγάπη προς τον Χριστό βρίσκεται στο κέντρο της ζωής μας, καμία υλική φροντίδα δεν μπορεί να μας απομακρύνει από την πνευματική μας πορεία και από την πιστή εκπλήρωση των καθηκόντων που ο Θεός εμπιστεύεται στον καθένα μας.