Οι ηθικολόγοι της κοινωνίας

Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Τά στοιχεῖα πού δημοσιεύονται γιά τήν σχέση μεταξύ νέων καί ἀλκοόλ εἶναι ὄντως ἀνησυχητικά. Δέν μιλᾶμε τόσο γιά τήν λήψη τῶν ναρκωτικῶν, ἀλλά γιά τήν ὑπερβολική κατανάλωση ἀλκοόλ καί μάλιστα ἀπό ἀνηλίκους, οἱ ὁποῖοι «ἀπό τήν διασκέδαση» εἰσάγονται στά ἐπείγοντα στά Νοσοκομεῖα.

Ὁ Πρόεδρος τῆς Πανελλήνιας Ὁμοσπονδίας Ἐργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων (ΠΟΕΔΗΝ) Μιχάλης Γιαννάκος δίνει τήν πληροφορία ὅτι «πάνω ἀπό χίλια παιδιά τόν χρόνο, ἀνήλικα ἕως 16 ἐτῶν, μεταφέρονται στά παιδιατρικά νοσοκομεῖα τῆς χώρας καί στίς παιδιατρικές κλινικές μέ ὀξεία μέθη ἀπό χρήση ἀλκοόλ, νοθευμένου ἤ μή». Ὁ ἴδιος λέγει ὅτι «τετρακόσια ἐξ αὐτῶν, πού εἶναι καί τά πιό σοβαρά περιστατικά, διακομίζονται στά παιδιατρικά νοσοκομεῖα «Ἀγλαῒα Κυριακοῦ» καί Παίδων «Ἁγία Σοφία». Ἔχει χρειασθῆ παιδιά νά νοσηλευτοῦν ἀκόμη καί σέ ΜΕΘ (Μονάδα Ἐντατικῆς θεραπείας), ἐνῶ ἔχουμε καί θανάτους».

Μάλιστα ὁ ἴδιος συνιστᾶ: «Ἐπειδή, μάλιστα, τά στοιχεῖα γιά τό πρῶτο ἑξάμηνο τοῦ ἔτους δείχνουν αὐξημένη προσέλευση στά νοσοκομεῖα, θά πρέπει ἐπί τέλους νά ἐνσκήψουν στό ζήτημα οἱ οἰκογένειες, τά σχολεῖα καί οἱ ἐλεγκτικοί μηχανισμοί, προκειμένου νά ἀντιμετωπιστεῖ αὐτό τό μεῖζον κοινωνικό πρόβλημα».

Ἐπίσης ὁ Γιῶργος Μπέας, διοικητής τοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου Χανίων «ὁ Ἅγιος Γεώργιος» τονίζει ὅτι «τό τελευταῖο διάστημα πράγματι παρατηροῦμε περιστατικά κατανάλωσης ἀλκοόλ ἀπό ἀνήλικους πού προκαλοῦν εὔλογη ἀνησυχία». Ὁ ἴδιος μάλιστα ὑποστηρίζει ὅτι τό πρόβλημα τῆς μέθης ἀπό ἀλκοόλ ἀφορᾶ ἡλικίες 13, 14, 15 ἐτῶν ἀπό τήν κατανάλωση ἀλκοόλ πού σημαίνει, ὅτι «δέν μποροῦμε νά τό ἀντιμετωπίζουμε ὠς ἕνα ἁπλό περιστατικό νεανικῆς ἀπερισκεψίας. Εἶναι ζήτημα δημόσιας ὑγείας καί πρόληψης». Καί ἐπισημαίνει: «Τό πρόβλημα δέν λύνεται μόνο μέ ἀπαγορεύσεις ἐλέγχους καί πρόστιμα. Χρειάζεται νά μιλήσουμε στά ἴδια τά παιδιά, στή γλώσσα τους, πρίν τό ἀλκοόλ τά ὁδηγήσει στά Ἐπείγοντα». «Ἡ πρόληψη ἀρχίζει μέσα στό σπίτι» (Ἔρευνα Ναταλίας Διονυσιώτη, Τά Νέα, 11 Αὐγούστου 2026, σελ. 10-11).

Τό γεγονός αὐτό ὄντως προκαλεῖ βαθύτατη θλίψη. Πῶς τό παιδί στήν ἐφηβική ἡλικία, πού κατά βάση πρέπει νά ἔχει ὅραμα καί ἐνθουσιασμό γιά τήν ζωή καί τό μέλλον, καταλήγει στό σημεῖο νά μεθᾶ ἀπό ὑπερβολική κατανάλωση ἀλκοόλ καί νά ὁδηγῆται στά ἐπείγοντα τοῦ Νοσοκομείου; Γι’αὐτούς δέν ὑπάρχει νόημα ζωῆς. Γιά νά λειτουργήση ἡ πρόληψη πρέπει ὁ νέος νά μάθη νά χαίρεται τήν ζωή του καί νά ἔχει νόημα, νά ξέρη γιατί ζῆ. Ὅμως, σέ αὐτήν τήν τρυφερή ἡλικία ἀναζητᾶ ψευδαισθήσεις καί ὑποκατάστατα. Ἐπομένως, δέν πρόκειται γιά ἐλεγκτικούς μηχανισμούς, ἀλλά γιά πρόταση καί νόημα ζωῆς.

Ἐκεῖνο, ὅμως , πού εἶναι τό ἀκόμη πιό ἀνησυχητικό εἶναι ὅτι σύμφωνα καί μέ τήν ὑπόδειξη τῶν εἰδικῶν πού προανέφερα, ἀλλά καί τοῦ κεντρικοῦ σχολιαστοῦ τῆς ἐφημερίδας πού φιλοξενεῖ τήν ἔρευνα αὐτή, προσδιορίζονται μονομερῶς οἱ παράγοντες τῆς πρόληψης. Γράφει ὁ σχολιαστής τῆς ἐφημερίδας στό κύριο ἄρθρο στό ἴδιο φύλλο τῆς Ἐφημερίδας πού φιλοξενεῖ τήν ἔρευνα. «Τά άλλεπάλληλα περιστατικά παιδιῶν πού καταλήγουν μεθυσμένα στά Ἐπείγοντα τῶν νοσοκομείων πρέπει νά μᾶς κινητοποιήσουν ὅλους».

Ποιοί εἶναι αὐτοί «οἱ ὅλοι;». «Πρέπει ὅλοι-γονείς, οἰκογένειες, ἐκπαιδευτικοί, πολιτεία- νά ἀσχοληθοῦμε ἐπιτέλους σοβαρά μέ τήν πρόληψη. Οἱ συζητήσεις στό σπίτι, τά μαθήματα στό σχολεῖο, οἱ καμπάνιες ἐνημέρωσης ἀπό τό κράτος γιά τίς συνέπειες τῆς κατανάλωσης ἀλκοόλ σέ παιδική ἡλικία εἶναι αὐτές πού συμβάλλουν καταλυτικά».

Σέ αὐτούς τούς «ὅλους», δέν ὑπολογίζουν τήν Ἐκκλησία, μέ τίς Ἐνορίες, τήν θεραπευτική ἀγωγή πού διαθέτει, τήν νοηματοδότηση τοῦ ἀνθρώπινου βίου, τίς νεανικές συντροφιές, τίς κατασκηνώσεις, τίς ἐκδρομές κλπ. Αὐτό δείχνει δύο σημεῖα Ἤ ὅτι ἡ Ἐκκλησία δέν κάνει τίποτε στήν κοινωνία γιά τήν πρωτογενή, δευτερογενή καί τριτογενῆ πρόληψη ἤ ὅσοι ἀσχολοῦνται μέ τό θέμα αὐτό ἠθικολογοῦν καί ζοῦν ἔξω ἀπό τό περιβάλλον τῆς Ἐκκλησίας, καί τήν ἀγνοοῦν, ἐνῶ εἶναι ὁ ἀποφασιστικός παράγοντας πρόληψης.

Εἶναι λυπηρό νά ἔχη ἡ Ἐκκλησία μιά ὁλόκληρη ἀγωγή πού δἰνει ὅραμα καί νόημα ζωῆς, καί «ὅλοι» οἱ ἠθικολόγοι νά μιλοῦν μόνο γιά γονεῖς, γιά οἰκογένειες, γιά ἐκπαιδευτικούς, γιά τήν πολιτεία καί τούς ἐλεγκτικούς μηχανισμούς (τήν Ἀστυνομία!), ἀγνοώντας τό κυριότερο παράγοντα πού προσφέρει ποιότητα καί νόημα ζωῆς, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία προσφέρει ἕνα πολιτιστικό καί πνευματικό παράδειγμα, πού δίνει ἐλευθερία ἀπό τά πάθη, καί νόημα ζωῆς.

Πῶς νά πάη μπροστά αὐτός ὁ τόπος, μέ τέτοιους μονομερεῖς καί ἐθελοτυφλοῦντες ἠθικολόγους καθοδηγητές;