Μέχρι πού φθάνει η Αγάπη

 

[Λόγος στην Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού] 

Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ 

Υπάρχει μια μικρή λέξη στο σημερινό Ευαγγέλιο, που εύκολα περνά απαρατήρητη. Είναι η λέξη «ώστε». «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν». Το «οὕτω» μιλά για το μέγεθος της αγάπης· το «ὥστε» φανερώνει μέχρι πού έφθασε αυτή η αγάπη. Και ανάμεσα στις δυο αυτές μικρές λέξεις χωρά, θα έλεγε κανείς, ολόκληρο το μυστήριο του Σταυρού.

Γιατί η αγάπη φαίνεται πάντοτε από το «ώστε» της. Μπορεί κανείς να λέει πολλά για την αγάπη. Μπορεί να συγκινείται, να υπόσχεται, να αισθάνεται. Έρχεται όμως κάποια στιγμή που η αγάπη ζητά να γίνει πράξη. Να δώσει χρόνο. Να κάνει χώρο. Να συγχωρήσει. Να περιμένει. Να κουραστεί για τον άλλον. Να στερηθεί κάτι δικό της. Εκεί αρχίζει το «ώστε». Εκεί φαίνεται πόσο μακριά μπορεί να φθάσει η καρδιά.

Και το «ώστε» του Θεού είναι συγκλονιστικό: «τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν». Έδωσε! Αυτό είναι το ρήμα του σημερινού Ευαγγελίου. Ο Θεός αγαπά δίνοντας. Και δίνει ό,τι πολυτιμότερο μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους: τον Μονογενή Υιό Του. Γι’ αυτό και ο Σταυρός, που αύριο θα υψωθεί ενώπιόν μας, είναι η μεγάλη εικόνα αυτού του «έδωκεν». Επάνω του βλέπουμε πού έφθασε το «οὕτω» και τι σήμανε το «ὥστε».

Ίσως εδώ αξίζει να μετρήσουμε και τις δικές μας αγάπες. Όχι πόσο μιλήσαμε γι’ αυτές, αλλά μέχρι ποιο «ώστε» φθάσαμε. Αγαπώ τον άνθρωπό μου, ώστε να κάνω χώρο και για την αδυναμία του; Αγαπώ το παιδί μου, ώστε να του δίνω παρουσία και χρόνο; Αγαπώ τον αδελφό μου, ώστε να καταπιώ κάποτε έναν εγωισμό; Αγαπώ εκείνον που με πίκρανε, ώστε να αφήσω μια πόρτα ανοιχτή για τη συγχώρηση; Αγαπώ τον Θεό, ώστε να Του εμπιστευθώ και κάτι που με πονά και που ακόμη αδυνατώ να καταλάβω;

Αύριο θα προσκυνήσουμε τον Σταυρό. Θα τον στολίσουμε με βασιλικό και άνθη, θα ψάλουμε μπροστά του, θα τον ασπασθούμε. Μα ο Σταυρός θα μας θέσει σιωπηλά και ένα ερώτημα: η δική σου αγάπη μέχρι πού φθάνει; Γιατί ο Χριστιανισμός αρχίζει να γίνεται ζωή ακριβώς εκεί όπου η αγάπη αποκτά το δικό της «ώστε».

Και το Ευαγγέλιο συνεχίζει: όλα αυτά γίνονται «ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν… ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον». Το «ώστε» του Θεού καταλήγει στο «ίνα» της σωτηρίας του ανθρώπου. Ο Θεός δίνει, για να ζήσει ο άνθρωπος. Ο Σταυρός γίνεται προσφορά, ώστε η ζωή να έχει τον τελευταίο λόγο.

Ας κρατήσουμε, λοιπόν, από τη σημερινή Κυριακή αυτές τις τρεις μικρές λέξεις: οὕτω – ὥστε – ἵνα. Τόσο αγάπησε. Ώστε έδωσε. Για να έχουμε ζωή.

Και αύριο, καθώς θα υψώνεται ο Τίμιος Σταυρός, θα ξέρουμε πια τι βλέπουμε: το «ώστε» της αγάπης του Θεού.