Για την εορτή του Γενεθλίου της Θεοτόκου

Ἕνα μεγάλο καί παράδοξο θαῦμα ἑορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία. Ἡ εὐσεβής, ἀλλά στεῖρα Ἄννα, ἀναδεικνύεται θεουργικά εὐτυχισμένη μητέρα τῆς κεχαριτωμένης Μαρίας. Ὅπως ἀκριβῶς συμβολικά εἶχε προτυπωθεῖ στήν Παλαιᾶ Διαθήκη, ὅτι ἡ ξερή ράβδος τοῦ Ἀαρών βλάστησε θαυματουργικά, ὅτι ἐπίσης ὁ βράχος Χωρήβ, μόλις δέχθηκε τό κτύπημα ἀπό τήν ράβδο τοῦ Μωυσῆ, ἀνέβλυσε ἄφθονο νερό καί ἔσωσε ἀπό τόν θάνατο ὅλο τόν ἰσραηλιτικό λαό, ἔτσι καί ἡ τρισευλογημένη κόρη τῆς Ἄννας, ἡ Κυρία Θεοτόκος, ὡς ἄλλος ζωηφόρος βλαστός καί «ἀέναος πηγή», θά φυτρώσει «τό ἄνθος τό εὔοσμον» καί θά ξεδιψάσει τόν νέο λαό τοῦ Θεοῦ, τήν Ἐκκλησία, μέ τά θεῖα νάματα, πού ἄφθονα θά πηγάσουν ἀπό τήν κοσμοσώτειρα πηγή τῆς κοιλίας Της.

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στήν ὁμιλία του στό «Γενέσιο τῆς Θεοτόκου» ἀναφέρει: «Σήμερα ἡ προφητευμένη ράβδος ἐβλάστησε ἀπὸ τήν ρίζα τοῦ Ἰεσσαί, ἀπό τήν ὁποία “ἐβγῆκε ἀνθός”, πού δέν δέχεται μαρασμό, ἀλλά καί ἀνακαλεῖ τήν φύση μας, πού ἐμαράθηκε καί γι’ αὐτό ἐξέπεσε ἀπό τόν ἀμάραντο τόπο τῆς τρυφῆς τοῦ Παραδείσου, καί τήν ἐπαναφέρει στό εὐθαλές καί τῆς χαρίζει τό ἀειθαλές, τήν ἀνεβάζει πρός τόν οὐρανό καί τήν εἰσάγει πάλι στόν Παράδεισο. Ἐλᾶτε ὅλα τά ἔθνη, κάθε ἀνθρώπινη γενιά, καί κάθε γλῶσσα, καί κάθε ἡλικία, καί κάθε ἀξίωμα, νά γιορτάσουμε μέ ἀγαλλίαση τήν γέννηση τῆς παγκοσμίου χαρᾶς, τῆς Θεοτόκου, πού ἀνώρθωσε ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος, πού ἄλλαξε τήν λύπη τῆς πρώτης μας μητέρας, τῆς Εὔας, σέ χαρά. Ἐκείνη ἄκουσε τήν ἀπόφαση τοῦ Θεοῦ: «Μέ πόνους νά γεννᾷς τά παιδιά σου». Αὐτή: «Χαῖρε, Κεχαριτωμένη». Ἐκείνη: «Στόν ἄνδρα σου ἡ ὑποταγή σου». Αὐτή: «Ὁ Κύριος εἶναι μαζί σου».

Ὑπόθεση, λοιπόν, παγκοσμίου χαρᾶς ἀποτελεῖ τό γενέθλιον τῆς Παναγίας μας. Δέν θά πρέπει νά λησμονοῦμε, βέβαια, ὅτι γιά νά ὑπάρξει αὐτή ἡ παγκόσμια χαρά, συνετέλεσαν δύο ἁπλές καί ταπεινές ψυχές. Ὁ Ἰωακείμ καί ἡ Ἄννα. Λάτρευαν τόν Θεό μυστικά στήν καρδιά τους. Ἄφηναν τόν πόνο τους γιά τήν ἀτεκνία τους, μέ ἐμπιστοσύνη καί προσευχή ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καί ἀπό ἐκείνη τήν λατρεία τοῦ Θεοῦ, τήν ἐμπιστοσύνη στόν Θεό, τήν ἀνάθεση τῆς ζωῆς τους στόν Θεό, τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς τους, τήν ἁπλότητά τους καί τήν ταπείνωσή τους, ἔγινε τό μέγα θαῦμα. Ἀπό τούς πρώην στείρους γονεῖς, νά προέλθει ἡ λύση τῆς ἀνθρώπινης στειρότητος. «Ὅπου Θεός βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις».

Διότι γενικά ἡ ἀνθρώπινη φύση, μετά τόν χωρισμό της ἀπό τόν Θεό ἔγινε πνευματικῶς στεῖρα. Οἱ ἄνθρωποι τεκνοποιοῦσαν μέν, ἀλλά δέν μποροῦσε νά γεννηθεῖ μέσα τους ὁ Θεός. Καί γι΄ αὐτό ἡ ἀνθρώπινη φύση ἦταν στεῖρα ἀπό τόν Θεό. Ἔπρεπε, λοιπόν, νά λυθεῖ ἡ πνευματική στειρότητα. Ἔπρεπε νά βρεθεῖ κάποια ὕπαρξη, ἡ ὁποία θά μποροῦσε νά γεννήσει τόν Θεό, καί ἡ ἀνθρώπινη φύση νά καταστεῖ Θεοτόκος. Καί αὐτό ἔγινε μέ τήν Κυρία Θεοτόκο, ἡ ὁποία ἐκ στείρας μητρός ἐγενήθη, γιά νά λύσει τήν στειρότητα ὄχι μόνο τῆς μητρός της, ἀλλά καί τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως συνολικά.

Καί πράγματι, ἡ ἀνθρώπινη φύση, ἐν τῇ Θεοτόκῳ γέννησε τόν Θεό. Γεγονός, «τό μόνον καινόν ὑπό τόν ἥλιον» (Ἰω. Δαμασκηνός). Οἱ δύο φύσεις, ἡ θεία καί ἡ ἀνθρώπινη, ἑνώθηκαν μέσα στήν κοιλία τῆς Παναγίας μας, ἀνοίγωντάς μας τόν δρόμο νά γίνουμε γόνιμοι κατά Χριστόν, εἴτε ἔχουμε παιδιά εἴτε ὄχι, εἴτε εἴμαστε κληρικοί εἴτε λαϊκοί.

Ὅπως, λοιπόν, ἡ Θεοτόκος γέννησε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καί ὁ χριστιανός ὀφείλει νά ὑπερβαίνει τήν «ἀτεκνία» τῆς ἁμαρτίας, τήν ἄγονη, ἐκτός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀνθρώπινη φύση. Καί νά καθίσταται ὁ ἄνθρωπος, γονιμοποιούμενος ἀπό τήν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἱκανός νά καλλιεργεῖ τίς ἅγιες ἀρετές, καί νά καθίσταται καρποφόρος καί πνευματικός. Νά ζεῖ τήν ἁγιότητα καί νά γεννᾶ μέσα του τόν ἴδιο τόν Χριστό. Κάθε άνθρωπος νά εἶναι χριστοφόρος, ὅπως ἡ Κυρία Θεοτόκος ἦταν ὁ πρῶτος Χριστοφόρος ἄνθρωπος πού φάνηκε πάνω στήν γῆ. Ἀμήν.

 Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ