Ο ουράνιος Γεωργός ["Φωνή Κυρίου", 11.10.2026]

Ἡ παραβολή τοῦ Σπορέως συνδέεται μέ τό Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ Ἐκεῖνος εἶναι ὁ καλός γεωργός· σπόρος εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ καί γῆ, χωράφι ὅπου πέφτει ὁ σπόρος, εἶναι ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Πολύ εὔστοχα ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει ὅτι ὁ οὐράνιος Γεωργός ἐξῆλθε γιά νά σπείρει. Καί ἀπό ποῦ ἐξῆλθε, διερωτᾶται, Αὐτός πού εἶναι παρών σέ ὅλα τά μέρη, Αὐτός πού μέ τήν παρουσία Του γεμίζει τά πάντα; Καί πῶς ἐξῆλθε; Ὄχι τοπικά, ἀλλά μέ τήν σχετική πρός ἐμᾶς συγκατάβασή Του. Ἔγινε δηλαδή πλησιέστερός μας μέ τήν ἐνανθρώπησή Του. Καί ἐξῆλθε, ἄραγε, γιά νά καταστρέψει τήν γεμάτη ἀπό ἀγκάθια γῆ; Καθόλου. Βγῆκε γιά νά τήν καλλιεργήσει, νά τήν φροντίσει καί νά σπείρει τόν λόγο τῆς εὐσεβείας, τῆς Θεοσεβείας. Αὐτό εἶναι τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου

Ὅμως ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου σκοτίζεται ἀπό τήν ἁμαρτία. Βυθίζεται σέ ἔρεβος πνευματικό καί κλείνεται στόν ἑαυτό της, δηλαδή κυριαρχεῖται ἀπό τόν ἐγωισμό. Αὐτή τήν πνευματική κατάσταση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς καί τά διάφορα στάδια πού τήν χαρακτηρίζουν παρουσιάζει ὁ Κύριος στήν ἐν λόγῳ παραβολή. Ἀναφέρεται, κατ’ ἀρχάς, σέ ἐκείνους πού ἄκουσαν τόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἐξαιτίας ὅμως τῆς πνευματικῆς τους σκληρότητας καί ἀναλγησίας μοιάζουν μέ χιλιοπατημένο δρόμο· γι’ αὐτό καί οἱ σπόροι πού ἔπεσαν ἐκεῖ δέν εὐδοκιμοῦν. Ἔτσι, ὁ διάβολος παίρνει ἀπό τίς καρδιές αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων τόν λόγο τοῦ Θεοῦ γιά νά μήν πιστεύσουν καί σωθοῦν.

Καί ἔπειτα ἀναφέρεται στούς σπόρους πού ἔπεσαν σέ ἔδαφος πετρῶδες, ὅπου λόγῳ τῆς ἀκαταλληλότητας δέν μπόρεσαν νά ριζώσουν. Παρόμοια, κάποιοι ἄνθρωποι δέχονται μέ χαρά τόν θεῖο λόγο, χωρίς νά τόν ἀφήνουν ὅμως νά ἀναπτύξει τίς ὑπέροχες δυνάμεις πίστεως καί ζωῆς πού ἔχει. Ὡς ἐκ τούτου, στίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς πού ἀνυπερθέτως θά ἔλθουν στόν ἀγρό τῆς ψυχῆς, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἀπομακρύνονται ἀπό τόν Θεό, δεδομένου ὅτι πρόκειται γιά δοκιμασίες πού ἀφοροῦν στήν ἴδια τήν πίστη, τήν ζωή, τήν συνείδηση καί τίς ὁποῖες ἀδυνατοῦν νά ὑπομείνουν, ἐφόσον δέν ὑπάρχει ὑπόβαθρο πνευματικό καί ἀληθινή ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί τόν λόγο Του.

Τέλος, ἔχουμε καί τήν περίπτωση τῶν σπόρων πού ἔπεσαν στά ἀγκάθια. Ἐδῶ ὑπονοοῦνται ὅσοι ἄκουσαν τόν λόγο, ἀλλά οἱ φθοροποιές μέριμνες, ἡ ὑπερβολική ἐμπιστοσύνη στίς ἀνθρώπινες δυνάμεις, ἡ ἀγχώδης ἐπιδίωξη τῆς συσσωρεύσεως ὑλικῶν ἀγαθῶν καί ἡ διαρκής ἐνασχόληση μέ τά πράγματα αὐτοῦ τοῦ κόσμου, ἀπέπνιξαν τήν καλή διάθεσή τους νά καλλιεργήσουν τόν θεῖο λόγο στήν γῆ τῆς ψυχῆς τους. Ἔτσι, ἔχασαν τήν εὐκαιρία νά δεχθοῦν τόν Κύριο στήν ὕπαρξή τους, νά Τόν γνωρίσουν καί νά συνδεθοῦν μαζί Του.

Οἱ εὔφορες καρδιές

Ὁ Χριστός κάνει λόγο καί γιά τούς ἀνθρώπους πού ἡ καρδιά τους μοιάζει μέ τήν καλή, τήν εὔφορη γῆ, πού δέχεται τόν θεῖο σπόρο. Αὐτοί τόν φυλᾶνε μέσα τους καί καρποφοροῦν μέ ὑπομονή τόν καρπό τοῦ Πνεύματος, δηλαδή ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, καλωσύνη, ἀγαθότητα, πίστη, πραότητα, ἐγκράτεια (Γαλ. 5,22-23). Αὐτή ἡ θαυμαστή καρποφορία προϋποθέτει τόν ἀγῶνα γιά μεταμόρφωση τῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου· ὁ ἐγωισμός, ὁ ἀτομισμός, πρέπει νά γίνουν ἀνιδιοτελής, ἀληθινή ἀγάπη Χριστοῦ, πού προσφέρεται καί στόν συνάνθρωπο ὡς ἐπιείκεια, συγχωρητικότητα, δικαιοσύνη, εὐθύτητα. Τό ζητούμενο εἶναι ἡ σπουδή, ἡ προσπάθεια τοῦ πιστοῦ νά ὑποτάσσει τό θέλημά του στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, γιά νά αἰσθανθεῖ τήν παρουσία τοῦ Κυρίου στήν ζωή του, τήν ἀληθινή ἐλευθερία, τήν σωστή ἐπικοινωνία καί σχέση μέ τόν πλησίον. Γιά ὅλα αὐτά ὅμως χρειάζεται ὑπομονή, προσευχή, συνειδητή ἐκκλησιαστική ζωή καί βαθειά ἐμπιστοσύνη στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.