Η δύναμη του ονόματος του Ιησού ["Φωνή Κυρίου", 18.10.2026]

Κατά τήν σημερινή Κυριακή, ἡ Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ νά ἑορτάσουμε τόν ἀπόστολο καί εὐαγγελιστή Λουκᾶ, ὁ ὁποῖος –σύμφωνα μέ μία ἐκκλησιαστική παράδοση– συγκαταλεγόταν μεταξύ τῶν Ἑβδομήκοντα Ἀποστόλων, τούς ὁποίους ἀπέστειλε ἀνά δύο ὁ Κύριος νά κηρύξουν τόν λόγο τῆς σωτηρίας.

Ὁ εὐαγγελιστής Λουκᾶς καταγόταν ἀπό τήν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας, εἶναι συγγραφέας δύο βιβλίων στήν Καινή Διαθήκη, τοῦ τρίτου Εὐαγγελίου καί τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, ὁ ἱστορικώτερος ἀπό τούς ἄλ λους τρεῖς Εὐαγγελιστές, καί ἐκεῖνος πού παρέδωσε τίς περισσότερες μαρτυρίες γιά τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Ὑπῆρξε πολύτιμος συνεργός καί συνοδοιπόρος τοῦ ἀποστόλου Παύλου, σπουδαῖος ἰατρός, ζωγράφος θεομητορικῶν Εἰκόνων καί ἄριστος γνώστης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Κατά τήν διάρκεια τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου βρισκόταν στά Ἱεροσόλυμα καί τό πρωί τοῦ Πάσχα πορευόταν μαζί μέ τόν Κλεόπα πρός τό χωριό Ἐμμαούς, θλιμμένος μέ ὅλα ὅσα συνέβησαν στόν Χριστό. Ἡ θλίψη ὅμως αὐτή ἔγινε ἄρρητη χαρά ὅταν ὁ Ἀναστάς Κύριος, πού τούς εἶχε παρουσιασθεῖ χωρίς νά μποροῦν νά Τόν ἀναγνωρίσουν, «ἐγνώσθη αὐτοῖς ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Λουκ. 24,35), τούς ἀποκαλύφθηκε ὅταν τεμάχιζε τόν ἄρτο στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, καί τούς ἀξίωσε νά γίνουν μάρτυρες καί κήρυκες τῆς Ἀναστάσεώς Του. Ἀναφέρεται ὅτι ἀργότερα, καί ἀφοῦ κήρυξε τό Εὐαγγέλιο σέ διαφόρους τόπους, ἔγινε Ἐπίσκοπος Θηβῶν τῆς Βοιωτίας, ὅπου καί ἀπέθανε μέ μαρτυρικό θάνατο.

Τό ἔργο τῶν Μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ

Οἱ ἑβδομήκοντα Μαθητές τοῦ Κυρίου, ἐμφορούμενοι ἀπό τήν δύναμη τοῦ Ὀνόματος τοῦ Διδασκάλου τους καί τόν φωτισμό τοῦ λόγου Του, ἀπάλλασσαν τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν ἐπήρεια τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων, τά ὁποῖα ὡς κύριο ἔργο ἔχουν τήν διαβολή τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο καί τήν διαβολή τοῦ ἑνός ἀνθρώπου πρός τόν ἄλλο. Ἐνῶ, δηλαδή, τό Ἅγιο Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, ὡς Πνεῦμα εἰρήνης, ἑνότητας καί καταλλαγῆς συνδέει τούς ἀνθρώπους μέ τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, πού ἐκφράζεται ὡς συγχωρητικότητα, κατανόηση, ταπεινοφροσύνη, τό ἀντίθετο πνεῦμα προξενεῖ συνεχεῖς διαιρέσεις, σύγχυση, ἀναστάτωση, ἀδικία, σκοτασμό, καταστροφή. Ἡ δύναμη τοῦ Ὀνόματος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ Χάρις τῆς προσευχῆς, ἡ εὐλογία τῆς θείας Λειτουργίας, οἱ πρεσβεῖες τῶν Ἁγίων διαφυλάττουν τούς πιστούς ἀπό «τά πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ» καί τούς βοηθοῦν νά καλλιεργοῦν στήν ζωή τους τήν ἀσκητική προσπάθεια γιά τήν βίωση τοῦ Εὐαγγελίου καί τό πνεῦμα τῆς ἀληθινῆς μετανοίας.

Ἡ ἐγγραφή τοῦ ὀνόματος τῶν πιστῶν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ

Ὁ Κύριος συνιστᾶ στούς Μαθητές Του νά μή χαίρονται γιατί τούς ὑπακούουν τά δαιμονικά πνεύματα, ἀλλά νά χαίρονται διότι τά ὀνόματά τους ἔχουν ἐγγραφεῖ στόν Οὐρανό, δηλαδή στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, «ἐν βίβλῳ ζωῆς» (Φιλιπ. 4,3). Ἡ δυνατότητα γιά τήν πολιτογράφηση τοῦ πιστοῦ στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δίνεται ἀπό τόν Θεό μέ τό χάρισμα τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας, μέ τήν πίστη δηλαδή στήν Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐπισφραγίζεται μέ τό μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, καί ἔπειτα, μέ τήν μετοχή στήν θεία Εὐχαριστία «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον».

Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος ἀποκτᾶ τήν συνείδηση ὅτι ἀπό τό παρόν, ἀπό τήν ἱστορική πραγματικότητα, προγεύεται τήν τελική ἐπικράτηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καί τήν αἰώνια ζωή, τοὐτέστιν «τό σύν Χριστῷ ἀεί εὖ εἶναι»· τό νά εἶναι αἰώνια μαζί μέ τόν Χριστό καί νά ἀγάλλεται ἀπό τήν θέα, τό ἄρρητο φῶς καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Γιατί αὐτό σημαίνει μακαριότητα, Παράδεισος, Βασιλεία Θεοῦ.

Ἀρχιμ. Ν. Κ.