Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας για την Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940 [gr-en]

Κάθε χρόνο, τέτοιες ημέρες, ξαναζωντανεύουν στη μνήμη μας τα ιστορικά γεγονότα που συνθέτουν το ηρωικό Έπος του 1940. Νοερά ατενίζουμε τα παλικάρια της πατρίδος μας να αποχαιρετούν τους γονείς, τα αδέλφια, τις γυναίκες και τα παιδιά τους και, «άραντες επ᾽ ώμων τον Σταυρόν του Χριστού και της Πατρίδος», όπως χαρακτηριστικά έγραφε ο Αρχιεπίσκοπος του «ΟΧΙ» Χρύσανθος Φιλιππίδης, να δίδουν τον «υπέρ πίστεως και δικαιοσύνης και ελευθερίας αγώνα». Ενώπιόν μας αναβιώνουν συγκλονιστικές εικόνες από τα χιονισμένα βουνά της Πίνδου και της Αλβανίας και από τις ατέλειωτες πορείες των ηρώων μας μέσα στις κακουχίες.

Οι εικόνες αυτές κατακλύζουν τις καρδιές μας με αισθήματα συγκινήσεως, αλλά και υπερηφάνειας, καθώς αναλογιζόμαστε ότι ένας φτωχός λαός, μη δειλιάζοντας μπροστά στους πανίσχυρους εισβολείς, ύψωσε με θάρρος το ανάστημά του και κατόρθωσε να πετύχει την πρώτη νίκη των συμμαχικών δυνάμεων, σε μία περίοδο όπου η επικράτηση του σκότους του φασισμού και του ναζισμού στην ευρωπαϊκή ήπειρο έμοιαζε αναπότρεπτη.

Πράγματι, έχουμε κάθε λόγο να αισθανόμαστε θαυμασμό και υπερηφάνεια καθώς ανατρέχουμε στα ανδραγαθήματα των ηρώων του ’40, αλλά και στην καθολική αντίσταση των προγόνων μας, οι οποίοι απέδειξαν ότι το μεγαλείο ενός λαού δεν καθορίζεται από την αριθμητική υπεροχή και τα πολεμικά μέσα που διαθέτει, αλλά από το αδούλωτο φρόνημά του, την ομοψυχία, την αφοσίωσή του σε υψηλά ιδανικά και την ακλόνητη πίστη του στον Θεό.

Ωστόσο, κάθε φορά που εορτάζουμε το ιστορικό «ΟΧΙ» και το λαμπρό Έπος του ’40, οφείλουμε να θυμόμαστε ότι πίσω από τις σελίδες δόξης που γράφηκαν στις γραμμές του μετώπου, βρίσκονται ιστορίες καθημερινών ανθρώπων, οι οποίοι άφησαν τις οικογένειες και τα όνειρά τους, και έφυγαν από τα σπίτια τους δίχως να γνωρίζουν αν θα γυρνούσαν πίσω. Βρίσκονται, επίσης, οικογένειες οι οποίες βίωσαν πολύμηνη αγωνία και προσμονή, και γονείς που τελικώς θρήνησαν τον χαμό των παιδιών τους, γυναίκες που έχασαν τους συντρόφους και συνοδοιπόρους της ζωής τους και παιδιά που μεγάλωσαν με το τραύμα της ορφάνιας.

Τιμούμε αληθινά αυτούς τους ανθρώπους μόνο όταν αναλογιζόμαστε το βαρύ τίμημα του αγώνα τους, τις δοκιμασίες τις οποίες υπέμειναν και τις θυσίες στις οποίες υποβλήθηκαν. Τότε η μνήμη μετατρέπεται σε ευθύνη και αυτή μας επιβάλλει να στεκόμαστε αντάξιοί τους ενώπιον των προκλήσεων και των απειλών της δικής μας εποχής. Και μπορεί η εποχή μας να μην απαιτεί θυσίες ίδιες με εκείνες των σκοτεινών ημερών της δεκαετίας του ’40, απαιτεί όμως εγρήγορση, ομοψυχία και το θάρρος να υπερασπιζόμαστε τα πιστεύω και τα ιδανικά μας τόσο όταν αυτό είναι εύκολο και ανώδυνο, όσο και όταν προϋποθέτει να εξέλθουμε από την ασφάλεια και τη βολή μας.

Συνειδητοποιώντας, λοιπόν, την ευθύνη που έχουμε απέναντι σε εκείνους που κινδύνευσαν, δοκιμάστηκαν, υπέφεραν και θυσιάστηκαν για εμάς, οφείλουμε και σήμερα να πορευόμαστε με αρετή και τόλμη, αντλώντας έμπνευση από το παράδειγμά τους. Απέναντι στην επιβουλή και την αμφισβήτηση των ιερών και οσίων του Γένους μας, να προβάλλουμε την αγάπη μας για την πατρίδα και τη σταθερή πίστη μας στον Χριστό. Απέναντι στην αδικία, να μη σιωπούμε, αλλά να υψώνουμε με παρρησία τη φωνή μας υπέρ του δικαίου. Απέναντι στην προσβολή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, να αντιτάσσουμε τον αδιαπραγμάτευτο σεβασμό προς κάθε άνθρωπο, ανεξαρτήτως φυλής, θρησκείας, πεποιθήσεων και οποιασδήποτε άλλης διακρίσεως. Και όταν μάς περιβάλλουν πολεμοχαρείς ιαχές, ο δικός μας λόγος να είναι πάντοτε λόγος καταλλαγής και υπερασπίσεως της ειρήνης.

Με αυτές τις σκέψεις, εύχομαι χρόνια πολλά και ευλογημένα, και η Υπεραγία Θεοτόκος να σκέπει πάντα την πατρίδα μας, να ενισχύει τον λαό μας και να πρεσβεύει στον Κύριο υπέρ της ειρήνης του σύμπαντος κόσμου!

Message from His Eminence Archbishop Makarios of Australia
on the Anniversary of the 28th October 1940

Each year, at this time, the historic events that comprise the heroic Epic of 1940 come alive in our memory. We conjure up images of the young men of our homeland bidding farewell to their parents, siblings, wives, and children and, as Archbishop Chrysanthos Philippidis (the Archbishop during the time of the “OXI”) so aptly wrote, “taking upon their shoulders the Cross of Christ and of the Homeland”, and waging the “struggle for faith, justice and freedom.” Stirring images come alive in our minds of the snow-capped mountains of Pindus and Albania, and of the endless marches that our heroes endured amidst great hardship.

These images fill our hearts with emotion, but also with pride, as we reflect upon how a poor nation, undaunted by the might of the invaders, courageously stood its ground and succeeded in achieving the first victory of the Allied forces at a time when the triumph of the darkness of fascism and Nazism across the European continent seemed inevitable.

Indeed, we have every reason to feel admiration and pride as we recall the heroic deeds of the heroes of 1940, but also of the universal resistance of our forebears, who demonstrated that the greatness of a people is not determined by numerical superiority or the weapons at its disposal, but by its unconquered spirit, its unity, its devotion to lofty ideals and its unwavering faith in God.

However, whenever we commemorate the historic “NO” and the glorious Epic of 1940, we must also remember that behind the pages of glory written on the battlefronts were the stories of ordinary people who left behind their families and their dreams, departing from their homes without knowing if they would ever return. There were also families who endured months of anguish and anxious waiting; parents who ultimately mourned the loss of their children; women who lost their companions; and children who grew up carrying the wound of being orphaned.

We truly honour these people only when we reflect upon the heavy price of their struggle, the trials they endured and the sacrifices they were called to make. Then memory becomes responsibility, and that responsibility calls us to prove ourselves worthy of them in the face of the challenges and threats of our own age. Our era may not demand sacrifices of the same magnitude as those of the dark days of the 1940s; nevertheless, it demands vigilance, unity of purpose and the courage to defend our beliefs and ideals, both when doing so is easy and painless and when it requires us to step out of our security and comfort.

Recognising, therefore, the responsibility we bear towards those who risked their lives, endured hardship, suffered and sacrificed themselves for us, we too must continue our journey with virtue and courage, drawing inspiration from their example. In the face of any threat to, or challenge against, the sacred and cherished values of our Nation, let us affirm our love for our homeland and our steadfast faith in Christ. In the face of injustice, let us not remain silent, but raise our voices with courage in defence of what is right. In the face of any affront to human dignity, let us respond with an unwavering respect for every human being, regardless of race, religion, beliefs or any other distinction. And when we are surrounded by the cries of those who advocate war, let our own voice always be a voice of reconciliation and a defence of peace.

With these thoughts, I wish everyone many blessed years, and may the Most Holy Theotokos always protect our homeland, strengthen our people, and intercede before the Lord for the peace of the whole world!