Τά Εἰσόδια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου συνιστοῦν μία ἀπό τίς σημαντικότερες ἑορτές τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ἀπό τήν στιγμή τῆς Εἰσόδου τῆς Θεοτόκου στόν Ναό τοῦ Σολομῶντος, στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἀνοίγεται ὁ δρόμος γιά τήν ὑλοποίηση τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ νά σώσει τόν ἄνθρωπο. Ἄλλωστε, αὐτό τό κάνουν ξεκάθαρα ὅλοι οἱ ὕμνοι πού ἀναφέρονται στήν ἑορτή, ἀπό τό ἀπολυτίκιο μέχρι καί τίς καταβασίες τῶν Χριστουγέννων, πού ἀρχίζουν ἀπό σήμερα νά ψάλλονται στίς Ἐκκλησίες μας.
Ἡ ἑορτή αὐτή εἶναι «τό προοίμιον τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ» στούς ἀνθρώπους, ἡ προκήρυξη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἀναγγελία τοῦ Χριστοῦ καί ἡ πραγματοποίηση τοῦ σχεδίου τῆς θείας οἰκονομίας.
Ἡ Παναγία ἦρθε στόν κόσμο μετά ἀπό μακρά περίοδο ἀτεκνίας τῶν γονέων της, Ἰωακείμ καί Ἄννης, οἱ ὁποῖοι ὅμως δέν ἔχασαν ποτέ τίς ἐλπῖδες τους στόν Θεό. Τούς χάρισε τήν Παναγία, ὅταν βρίσκονταν στά γεράματά τους, μετά ἀπό πολλή προσευχή ἀλλά καί τάμα στόν Θεό νά τήν ἀφιερώσουν σέ Αὐτόν. Ὅταν, λοιπόν, συμπληρώθηκαν τά τρία ἔτη ἀπό τήν γέννησή της, ἔπρεπε νά τήν ὁδηγήσουν στόν Ναό τοῦ Σολομῶντος πρός ἐκπλήρωση τοῦ τάματός τους.
Σύμφωνα μέ τά ἀπόκρυφα κείμενα, συνοδεύονταν ἡ μικρά Μαρία μέ πομπή, ἀπό παρθένα κοριτσάκια μέ ἀναμμένες λαμπάδες στά χέρια. Ἐκεί τήν ὑποδέχθηκε ὁ προφήτης Ζαχαρίας, πατέρας τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί τήν εἰσόδευσε στά Ἅγια τῶν Ἅγίων, χῶρο πού μόνο ὁ Ἀρχιερέας εἰσερχόταν, ἅπαξ τοῦ ἔτους. Ἐκεί παρέμεινε ἡ Παναγία μας μέχρι καί τά δεκαπέντε ἔτη της ἐν προσευχῇ, τρεφομένη ἀπό ἄγγελο, τόν ὁποῖο συνδέει ἡ παράδοση μέ τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ.
Μέσα στά Ἅγια τῶν Ἁγίων, στό σπουδαιότερο μέρος τοῦ Ναοῦ, ὑπῆρχαν ἡ Κιβωτός τῆς Διαθήκης, ἡ ὁποία ἦταν χρυσή καί πάνω ἀπ΄ αὐτήν ἦταν δύο χρυσά ὁμοιώματα τῶν Χερουβίμ καί μέσα της εἶχε τίς λίθινες πλάκες τῶν δέκα ἐντολῶν. Βρίσκοταν ἐπίσης, ἡ στάμνα μέ τό μάννα καί ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρών, πού βλάστησε θαυματουργικῶς.
Ὅλα αὐτά τά ἱερά ἀντικείμενα εἶχαν ἀπό αἰῶνες χαθεῖ καί ὁ ἱερός αὐτός χῶρος ἦταν ἄδειος, κενός, ὅταν εἰσῆλθε ἡ Θεοτόκος. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας ἐξηγεῖ αὐτήν τήν ἔρημη κατάσταση τοῦ Ἱεροῦ, λέγοντας πώς ἡ παρουσία τῆς Παναγίας μας ἐκεί, ἔδωσε ἑρμηνεία καί οὐσία σέ ὅλον αὐτόν τόν χῶρο, διότι τά Ἱερά αὐτά σκεύη προτύπωναν καί προεικόνιζαν τό πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
Ἡ Παναγία ἦταν ἡ πραγματική Κιβωτός τῆς Διαθήκης, πού δέχθηκε μέσα της τόν ἴδιο τόν νομοθέτη καί νομοδότη Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ στάμνα πού κράτησε μέσα της τόν Ἄρτο τῆς Ζωῆς, τόν Χριστό. Ἐκείνη εἶναι ἡ ράβδος, πού βλάστησε παραδόξως τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ. Καί ὅπως ἡ Κιβωτός τῆς Διαθήκης σκεπάζονταν μέ τά χρυσά φτερά τῶν Χερουβίμ, ἔτσι καί τήν Παναγία τήν σκέπασε ὄχι Ἄγγελος, ἄλλά αὐτό τό Πνεῦμα τό Ἅγιον καί γέννησε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἴδια οὐσιαστικά ἦταν τά ἀληθινά καί ζωντανά Ἅγια τῶν Ἁγίων!
Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ πόλις τοῦ ζωντανοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ σκηνή πού εἰσῆλθε ἅπαξ ὁ Μέγας Ἀρχιερέας, ὁ Χριστός καί μέ τό Αἷμα Του ράντισε τήν ἄνθρωπότητα καί τήν καθάρισε ἀπό τήν ἁμαρτία. Ὅπου ὅμως ἡ Παναγία, ἐκεί καί ἡ Ἐκκλησία.
Ἔμεῖς πλέον, μπαίνουμε μέσα στόν Ἱερό Ναό καί βλέπουμε πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα νά ὑπάρχουν ὄχι δύο λίθινες πλάκες, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πού σαρκώθηκε μέσα στήν Θεοτόκο. Γι΄ αὐτόν τόν λόγο ὁ Ἅγιος Γεώργιος Νικομηδείας λέγει, πώς μέσα στήν Ἐκκλησία ὀφείλουμε νά εἰσερχόμαστε ἄξια καί ἐνσυνείδητα. Ἀντί γιά στολή νά προσφέρουμε καλά ἔργα, τήν ἐργασία τῶν ἐντολῶν καί τίς ἀρετές μας.
Ἀδελφοί, ὅπως ἡ Παναγία μας ἔδωσε ὅλο τόν ἑαυτό της στόν Θεό, ἄς δώσουμε καί ἐμεῖς κάτι γιά τήν σωτηρία μας, ὥστε νά μήν εἴμαστε ἄκαρποι. Μέ αὐτό τόν τρόπο ὁ Τριαδικός Θεός θά σκηνώσει μέσα μας, ὥστε κάθε ἄνθρωπο πού ἔπλυνε τήν ψυχή του μέ τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, νά τήν κάνει Ἅγια τῶν Ἁγίων καί νά σκηνώσει σ΄ αὐτόν. Ἀμήν.
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.