Μιά ἀσθένεια πού βλέπουμε στήν ἐποχή μας εἶναι ἡ λεγόμενη «Διαταραχή αὐτιστικοῦ φάσματος». Αὐτή ἡ ὁρολογία, κυρίως ἡ λέξη «φάσμα» χρησιμοποιεῖται γιατί ὑπάρχει μεγάλη ποικιλία καί διαφοροποίηση τοῦ αὐτισμοῦ ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο. Ὁ αὐτισμός εἶναι μιά «σύνθετη ἐκ γενετῆς καί διά βίου νευροαναπτυξιακή διαταραχή πού ἐπηρεάζει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο τό ἄτομο ἐπικοινωνεῖ, ἀντιλαμβάνεται καί ἀλληλεπιδρᾶ μέ τόν κόσμο γύρω του».
Τά γνωρίσματα τοῦ αὐτισμοῦ εἶναι πολλά: Ἡ δυσκολία στήν ἔναρξη καί διατήρηση τῆς συζήτησης, στήν ἐπικοινωνία μέ τούς ἀνθρώπους, οἱ ἐπαναλαμβανόμενες κινήσεις τοῦ σώματος, ἡ ἔντονη προσκόλληση σέ συγκεκριμένα καθημερινά προγράμματα, ἡ μεγάλη προσήλωση σέ συγκεκριμένα θέματα ἤ δραστηριότητες, ἡ ὑπερευαισθησία ἤ ὑποευαισθησία σέ περιβαλλοντικά ἐρεθίσματα κλπ. Τά πρῶτα σημάδια συνήθως γίνονται ὁρατά ἀπό τήν ἡλικία τῶν 3 ἐτῶν.
Αὐτά τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα τοῦ αὐτισμοῦ ὑπῆρχαν καί παλαιότερα στίς κοινωνίες μας, ἄν καί ὄχι σέ τόση μεγάλη ἔκταση, καί συνήθως στίς κοινωνίες μας πού ἦταν πολύ ὀργανωμένες, ὑπῆρχε ἡ πολύτεκνη οἰκογένεια, ἡ γειτονιά, ἡ μεγάλη ἐπικοινωνία μέ τούς ἀνθρώπους καί θεραπεύονταν ἤ βελτιώνονταν τέτοια φαινόμενα. Στίς ἡμέρες μας, ὅμως, πού λειτουργεῖ ἡ λεγόμενη «οἰκολογική συρρίκνωση», «τό συναισθηματικό διαζύγιο» καί «τό κοινωνικό καυσαέριο» τά φαινόμενα αὐτά δέν θεραπεύονται καί χρειάζονται εἰδική ἀντιμετώπιση.
Διαπιστώνεται ἀπό πολλούς ὅτι ἡ κατακόρυφη αὔξηση τῶν διαγνώσεων τοῦ αὐτισμοῦ, τίς τελευταῖες δεκαετίες, ὀφείλεται «στήν τεράστια πρόοδο τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης πού τά ἐντοπίζει, ἀλλά καί στή διεύρυνση τῶν κριτηρίων καί τήν εὐαισθητοποίηση τῆς κοινωνίας». Σύμφωνα μέ ἐπιστημονικές μελέτες πού δημοσιεύονται ἀπό τό Johns Hopkins καί τό BBC futura οἱ βασικοί λόγοι γιά τούς ὁποίους αὐξάνονται τά αὐτιστικά φαινόμενα εἶναι δύο: Πρῶτον, οἱ «διαγνωστικοί καί κοινωνικοί παράγοντες ἀφοῦ γίνεται ἡ διεύρυνση τῶν κριτηρίων», «ὁ πρώιμος καί καθολικός ἔλεγχος», «ἡ μείωση τοῦ κοινωνικοῦ στίγματος», «οἱ διαγνώσεις σέ ἐνήλικες καί γυναῖκες». Δεύτερον, οἱ «πραγματικοί καί πιθανοί βιολογικοί παράγοντες», δηλαδή ἡ «αὔξηση τῆς ἡλικίας τῶν γονέων», ἀφοῦ ἡ τεκνοποίηση γίνεται σέ μεγαλύτερη ἡλικία, «προγεννητικοί παράγοντες», ἀφοῦ ἡ ἐπιστημονική πρόοδος ἐπιτρέπει τήν ἐπιβίωση πρόωρων βρεφῶν ἤ βρεφῶν μέ πολύ χαμηλό βάρος γέννησης», καί διάφοροι «περιβαλλοντικοί παράγοντες», δηλαδή ἡ ἐπίδραση τῆς ἀτμοσφαιρικῆς ρύπανσης, καί ἡ ἐπίδραση διαφόρων ἐνδοκρινικῶν διαταραχῶν καί ὁρισμένων λοιμώξεων κατά τήν διάρκεια τῆς ἐγκυμοσύνης (πηγή: ΑΙ τῆς Google).
Πέρα ἀπό αὐτό τό βασικό θέμα εἶναι τό πῶς ἡ Πολιτεία ἀντιμετωπίζει παιδιά πού ὑπάγονται στό φάσμα αὐτιστικῶν Διαταραχῶν. Τό Σωματεῖο «ΚΡΑΥΓΗ ΑμεΑ» μέ Πρόεδρο τήν Ἀναστασία Θεοδωροπούλου σέ ἄρθρο της «ζητᾶ τήν ἄμεση παρέμβαση τῆς Πολιτείας γιά ἕνα σοβαρό κενό κοινωνικῆς προστασίας πού ἀφορᾶ οἰκογένειες παιδιῶν ἐφήβων καί ἐνηλίκων μέ βαρύ αὐτισμό καί ὑψηλές ἀνάγκες ὑποστήριξης». Τό Σωματεῖο αὐτό πού ἀσχολεῖται καί μέ τό σοβαρό αὐτό θέμα, μέ τήν Πρόεδρό του ζητᾶ «δημιουργία ἐξειδικευμένων δομῶν βραχείας φιλοξενίας καί ἀνακουφιστικῆς φροντίδας, πρόβλεψη γιά προσωρινή προστατευόμενη παραμονή ἤ βραχεία νοσηλεία ὅπου ἀπαιτεῖται, καθώς καί ἐξειδικευμένα προγράμματα ἡμερησίας ἀπασχόλησης».
Ἐπίσης «ἀπαιτεῖται προσωπικό ἐκπαιδευμένο στόν αὐτισμό, στή μή λεκτική ἐπικοινωνία, στίς αἰσθητηριακές ἀνάγκες, στούς αὐτοτραυματισμούς καί στήν διαχείριση κρίσεων. Ἀπαιτεῖται, ἐπίσης, θεσμική συμμετοχή τῶν συλλόγων γονέων στόν σχεδιασμό τῶν ὑπηρεσιῶν, γιατί οἱ ἀνάγκες αὐτές δέν μποροῦν νά σχεδιάζονται χωρίς ὅσους τίς ζοῦν καθημερινά» (ΤΑ ΝΕΑ, 19-8-2026 σελ. 7).
Πρέπει νά προσευχόμαστε γιά τά παιδιά πού βρίσκονται στήν Διαταραχή αὐτιστικοῦ φάσματος, ἀλλά καί τούς γονεῖς τους καί τό στενό περιβάλλον τους καί νά ἐνδιαφερόμαστε γι’αὐτούς. Τελικά, ὁ βαθμός τοῦ πολιτισμοῦ τῆς κοινωνίας φαίνεται ἀπό τήν εὐαισθησία της σέ τέτοιες περιπτώσεις.
Ν.Ι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.