Ραθυμίες καί ἀπροθυμίας προσχήματα
Ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς καταγράφει τόν λόγο πού εἶπε ὁ Χριστός, ὅταν ἐπέστρεψαν οἱ Ἑβδομήκοντα Μαθητές Του ἀπό τά χωριά τῆς Ἰουδαίας, στά ὁποῖα τούς ἀπέστειλε νά κηρύξουν τόν ἐρχομό τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ: «Ἐξομολογοῦμαί σοι, πάτερ, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς, ὅτι ἀπέκρυψας ταῦτα ἀπό σοφῶν καί συνετῶν καί ἀπεκάλυψας αὐτά νηπίoις. Ναί, ὁ Πατήρ, ὅτι οὕτως ἐγένετο εὐδοκία ἐνώπιόν σου». Αὐτός ὁ λόγος εἶναι ἀπό αὐτούς πού χρησιμοποιοῦν οἱ «τήν ἀμάθειαν ἰταμῶς ὑποστηρίζοντες», κατά τήν ἔκφραση τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, αὐτοί δηλαδή πού θεωροῦν προσόν τό νά εἶναι κανείς ἀμαθής, προκειμένου νά εἶναι καλός καί ἅγιος Χριστιανός. Ἔχουν δέ μιά καχυποψία ἀπέναντι στούς μορφωμένους, ὅτι ἀλλοιώνουν τήν πίστη. Πανάρχαια στρεβλή ἄποψη, ἡ ὁποία καί στίς μέρες μας κυκλοφορεῖ πολύ.
Ὑπάρχουν, βέβαια, πράγματι μέσα στήν διαδρομή τῶν αἰώνων πολλοί μορφωμένοι πού ἀλλοίωσαν τήν πίστη. Ὅλοι οἱ μεγάλοι αἱρετικοί εἶχαν φιλοσοφική παιδεία, ἀλλά καί πάρα πολλοί ἀπό τούς ἀμόρφωτους ζοῦν μιά θρησκευτική ζωή, ἄσχετη μέ τήν ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἄσχετη μέ τήν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν ἁγίων Πατέρων. Ζοῦν μιά θρησκευτικότητα βυθισμένη στήν δεισιδαιμονία, μέ πολλά εἰδωλολατρικά στοιχεῖα. Τό βλέπουμε, ἄλλωστε, στίς λαϊκές παραδόσεις τους πού μετ’ εὐλαβείας διατηροῦν, λόγω ἀγνοίας. Γι’ αὐτούς, εἰδικά, πού ἔλεγαν ὅτι δέν χρειάζεται φιλολογική καί θεολογική παιδεία γιά νά εἶναι κανείς ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά μόνο ἁγιότητα, ὁ ἅγιος Νεκτάριος στήν «Ποιμαντική» του παραθέτει μεταξύ ἄλλων μιά φράση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἡ ὁποία λέει: «Σκήψεις ταῦτα καί προφάσεις καί ραθυμίαι καί ὄκνου προσχήματα», δηλαδή αὐτές οἱ ἀπόψεις εἶναι δικαιολογίες καί προφάσεις καί ραθυμίες καί ἀπροθυμίας προσχήματα.
Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός ἵδρυε σχολεῖα ἑλληνικά, γιά νά μαθαίνουν ἑλληνικά γράμματα τά παιδιά, ὥστε νά γνωρίζουν τήν πίστη τους καί τήν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας τους. Τό σχολεῖο, κατά τόν λόγο του, ἀνοίγει τήν Ἐκκλησία.
Νήπιοι τῇ κακίᾳ, τέλειοι ταῖς φρεσί
Ποιοί εἶναι ὅμως οἱ «νήπιοι», στούς ὁποίους ἀποκάλυψε ὁ Θεός τήν σοφία καί τήν δύναμή Του; Εἶναι οἱ ἀμόρφωτοι, οἱ βραδύνοες, αὐτοί πού δέν θέλησαν νά λάβουν καί «κοσμική παιδεία»; Δέν εἶναι αὐτοί. Εἶναι ὅσοι ἔχουν τήν ἁπλότητα τοῦ παιδιοῦ, τήν καθαρότητα καί ἀγαθότητα τοῦ νηπίου. Εἶναι οἱ ἄνθρωποι στούς ὁποίους ἐφαρμόζεται ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ: «ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν»(Ματθ. 18,3). Ὁπότε, αὐτός ὁ ὁποῖος δέχεται τήν μεγάλη σοφία τοῦ Θεοῦ εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει νά ἁπλοποιήση τήν καρδιά του, νά διώξη ἀπό μέσα του τίς πονηρίες, νά διώξη τίς ἰδιοτέλειες, νά ἀπαλλαγῆ ἀπό τά ψέματα, νά ἀπαλλαγῆ ἀπό ὅ,τι σκοτίζει τήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου καί τήν κάνει σκληρή. Χρειάζεται, δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος νά νηπιάση ὡς πρός τήν κακία. Ὁ ἀπ. Παῦλος προέτρεπε τούς Κορινθίους: «Ἀδελφοί, μὴ παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσίν, ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε, ταῖς δὲ φρεσὶ τέλειοι γίνεσθε»(Α΄ Κορινθ. 14, 20).
Ὁ ἄνθρωπος πού νηπιάζει ὡς πρός τήν κακία καί εἶναι «τέλειος ταῖς φρεσὶ», εἶναι ὁ σοφός κατά τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ. Εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος γνωρίζει τήν σοφία τοῦ Θεοῦ. Καί ὄχι ἁπλῶς γνωρίζει τήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέχεται καί τήν δύναμη τοῦ Θεοῦ μέσα του. Δέχεται τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
π.Θ.Α.Β.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.