Η Α.Θ. Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, ανταποκρινόμενος σε σχετική πρόσκληση του Προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας Εξοχ. κ. Recep Tayyip Erdoğan, που απηύθυνε προς τον ίδιο, αλλά και προς τους άλλους θρησκευτικούς ηγέτες της χώρας, μετέβη σήμερα, 10 Μαρτίου 2026, στην Άγκυρα, όπου στο Προεδρικό Μέγαρο παρετέθη δείπνο (Iftar), που προσφέρεται κατά την περίοδο του Ραμαζανιού μετά το τέλος της ημερήσιας νηστείας.
Την πραγματοποίηση απονομής νεότερων Βραβείων «Αληθώς» ανακοίνωσε ο υπεύθυνος του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου και Τέχνης Βανάτου, π. Παναγιώτης Καποδίστριας, στο πλαίσιο πρόσφατης εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στον Ναό της Παναγούλας, στις 8 Μαρτίου 2026.
Ὁ Φρόϋντ (1856-1939) ἦταν Αὐστριακός φυσιολόγος, νευρολόγος καί ψυχίατρος, πού ὑπῆρξε ὁ θεμελιωτής τῆς ψυχανάλυσης, καί μελέτησε τό λεγόμενο ἀσυνείδητο, στό ὁποῖο περιλαμβάνονται ἀσυνείδητα συναισθήματα, ἀσυνείδητες σκέψεις, ἀσυνείδητες ἀντιλήψεις, ἀντιδράσεις, ἀσυνείδητοι φόβοι, πού δέν ἐλέγχονται ἀπό τό συνειδητό. Ἔχουν γραφῆ πολλά βιβλία πού παρουσιάζουν, ἀναλύουν καί κρίνουν τίς θεωρίες του. Τελευταῖα διάβασα τό ἐνδιαφέρον βιβλίο τῆς Elizabeth Roudinesco μέ τίτλο «ὁ Σίγκμουντ Φρόϋντ, στήν ἐποχή του καί τήν δική μας» (μετάφραση Μήνα Πατεράκη-Γαρέφη, ἐκδ. Πατάκη), ἡ ὁποία μελέτησε τό σύνολο τοῦ ἔργου τοῦ Φρόϋντ καί παρουσιάζει τήν διδασκαλία του καί τίς κριτικές πού τοῦ ἔγιναν.
Ἡ κοινωνία κινεῖται μέ ἄλογα συναισθήματα
Ἕνα ἄρθρο τοῦ δημοσιογράφου Ἀλέξη Παπαχελᾶ (Καθημερινή, 18.02.2026) ἐπισημαίνει μέ καθαρό τρόπο τήν ἀνισορροπία πού ἐπικρατεῖ στόν σύγχρονο κόσμο καί ἐπισημαίνει τίς φαινόμενες αἰτίες της. Γράφει: «Αὐτὸ ποὺ ζοῦμε σήμερα στὴ Δύση, καὶ κυρίως στὴν Ἀμερική, εἶναι ἡ ἐξαιρετικὰ βίαιη μετακίνηση τοῦ ἐκκρεμοῦς ἀπὸ τὸ ἕνα ἄκρο στὸ ἄλλο». Ἐξηγεῖ στήν συνέχεια τήν αἰτία αὐτῆς τῆς βίαιης μετακίνησης τοῦ ἐκκρεμοῦς τῆς κοινωνίας ἀνατρέχοντας στίς ὑπερβολές τοῦ γουοκισμοῦ. Γράφει:
Μέσα στό βιβλίο τοῦ Τριωδίου, τό ὁποῖο χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία μας στίς ἀκολουθίες της ἀπό τήν Κυριακή τοῦ Τελώνου καί Φαρισαίου ἕως τό Μέγα Σάββατο τό πρωί, περιέχονται θαυμάσιοι ὕμνοι, οἱ ὁποῖοι μᾶς διδάσκουν ἤ ἀναζωπυρώνουν τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τό ταπεινό καί πράο ἦθος τοῦ ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ. Οἱ ὕμνοι αὐτοί, χωρίς νά μιλᾶνε γιά φῶς, εἶναι γεμάτοι ἀπό τό ἀληθινό φῶς, πού φωτίζει τό ἐσωτερικό τοῦ ἀνθρώπου, τήν καρδιά καί τόν νοῦ του, μεταγγίζοντας μαζί μέ ἐλπιδοφόρα διάθεση τό πνεῦμα τῆς θεραπευτικῆς μετανοίας. Ὁ κόσμος μπορεῖ νά ζῆ συνταρακτικά γεγονότα, νά ἀναμένη ἀνατροπές καί ἀναδιατάξεις στήν μέχρι τώρα καθεστηκυῖα τάξη τοῦ κόσμου, ὅμως ἡ Ἐκκλησία προσπαθεῖ νά δημιουργῆ διαρκῶς τίς δικές της εἰρηνικές, ἐν σιγῇ, ἀνατροπές στήν πεπτωκυῖα κατάσταση τοῦ κόσμου, πυροδοτώντας σέ νωθρές καί ράθυμες ψυχές ἀναζητήσεις τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀληθινοῦ ἀνθρώπου, ὅπως τόν ἔπλασε ὁ Θεός καί ὄχι ὅπως τόν παραμόρφωσε ἡ ἁμαρτία.
Τά ἄρθρα πού γράφονται γύρω ἀπό τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ὑπονομεύεται τά τελευταῖα χρόνια ἀπό διάφορες ἐνέργειες, δείχνουν νά ὑφίσταται πρόβλημα στίς διορθόδοξες σχέσεις, σέ ἐπίπεδο Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Γίνονται συναντήσεις καί διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ ἄλλες Ὁμολογίες καί Θρησκεῖες, ἀλλά διάλογοι μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν δέν πραγματοποιοῦνται. Πρέπει κανείς νά διακατέχεται ἀπό μυωπία γιά νά μήν τό καταλαβαίνη αὐτό καί ὅτι αὐτό εἶναι σοβαρό.