Πρωτοπρεσβύτερου Γεώργιου Παπαβαρνάβα
Ὁ ἅγιος Παλλάδιος ἔζησε τό πρῶτο μισό τοῦ 5ου αἰώνα μ.Χ. Γιά τόν τόπο καταγωγῆς του δέν ὑπάρχουν σαφεῖς μαρτυρίες, οὔτε γιά τά παιδικά του χρόνια. Γραπτές μαρτυρίες ἔχουμε γι’ αὐτόν ἀπό τότε πού πῆγε στήν Ρώμη, τήν περίοδο πού Πάπας τῆς Ρώμης ἦταν ὁ ἅγιος Κελεστίνος (422-432). Κατ’ ἀρχάς, ἦταν Διάκονος τοῦ ἁγίου Γερμανοῦ, Ἐπισκόπου Ὠξέρρης καί στήν συνέχεια Ἀρχιδιάκονος τοῦ Πάπα ἁγίου Κελεστίνου. Καί οἱ δύο αὐτοί ἅγιοι Ἐπίσκοποι συμμετεῖχαν στήν Γ΄ Οἰκουμενική Σύνοδο, ἡ ὁποία κατεδίκασε τόν Νεστοριανισμό καί τόν Πελαγιανισμό. Στήν συνέχεια ἀγωνίσθηκαν μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις, καί τελικά τό κατόρθωσαν, νά ἐξαλείψουν ἀπό τήν Μεγάλη Βρετανία τήν αἵρεση τοῦ Πελαγιανισμοῦ. Μάλιστα, γιά νά στερεωθῆ ἐκεῖ ἡ Ὀρθοδοξία, καθώς καί σέ ὅλη τήν εὑρύτερη περιοχή, χειροτόνησαν καί ἀπέστειλαν στήν Ἰρλανδία, ὡς πρῶτο Ἐπίσκοπό της τόν Παλλάδιο, ὁ ὁποῖος, ζώντας κοντά στούς ἁγίους αὐτούς Ἐπισκόπους καί διακονώντας τους, ἀπέκτησε σοβαρή θεολογική παιδεία καί ἐκκλησιαστικό φρόνημα.


