«Εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί πάντα τά ἐντός μου τό ὄνομα τό Ἅγιον Αὐτοῦ» «Εὐλόγει ἡ ψυχή μου τόν Κύριον καί μή ἐπιλανθάνου πάσας τάς ἀνταποδόσεις Αὐτοῦ» (Ψαλμ. 102)
Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι,
Ἐξοχώτατοι,
Εὐλαβέστατοι Κληρικοί, Μοναχοί καί μοναχαί
Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες ὀφφικιάλιοι,
Τέκνα ἐν Κυρίῳ λίαν ἀγαπητά,
Συνεκεντρώθημεν σήμερον ὑπό τούς θόλους τοῦ Πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ διά νά εὐχαριστήσωμεν τόν Κύριον τῆς δόξης διά μίαν εὐτυχῆ ἡμέραν, εἰς τήν ὁποίαν Ἐκεῖνος ἠξίωσε τόν Πατριάρχην νά φθάσῃ ἐν ὑγιείᾳ σώματος καί γαλήνῃ ψυχῆς.
Ἦτο ὡσάν σήμερον ἀκριβῶς πρό τριάκοντα καί πέντε ἐτῶν ὅτε τά σεβάσμια μέλη τῆς Ἱερᾶς Ἐνδημούσης Συνόδου τοῦ πανιέρου Φαναρίου ἐκάλουν τόν Πρόεδρον αὐτῆς Μητροπολίτην Χαλκηδόνος νά διαδεχθῇ τόν γλυκύν καί ἄκακον Οἰκουμενικόν Πατριάρχην Δημήτριον, ἀναλαμβάνων τόν Σταυρόν τοῦ Κυρίου – ἡμᾶς τόν ὁμιλοῦντα, ὁ ὁποῖος εἶχε τό προνόμιον νά διακονήσῃ ἐπί εἰκοσαετίαν αὐτόν τόν σεμνόν Προκαθήμενον, ἀλλά καί νά μαθητεύσῃ ἐπί πολλά περισσσότερα ἔτη παρά τούς πόδας τοῦ ἀνυπερβλήτου Γέροντός του Μητροπολίτου Μελίτωνος. Ἔκτοτε καί μέχρι σήμερον αἰσθανόμεθα ὅτι ἡ πατρική εὐχή καί στοργή ἀμφοτέρων ἐκείνων τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, μαζί μέ τάς προσευχάς πολλῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας καί τό κομποσχοίνι πολλῶν μοναχῶν, τούς ὁποίους εὐγνωμονοῦμεν, συνοδεύει τά βήματά μας, τόσον ἐδῶ εἰς τήν βασιλίδα τῶν πόλεων, ὅσον καί ἁπανταχοῦ τῆς Δεσποτείας Κυρίου, ὅπου μεταβαίνομεν ἀδιαλείπτως διά νά μεταφέρωμεν τό κοσμοχαρμόσυνον μήνυμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.
Διότι, αὐτό εἶναι ἐν τελευταίᾳ ἀναλύσει τό περιεχόμενον τῆς ἀποστολῆς καί τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας: νά πλησιάσῃ τόν κάθε ἄνθρωπον καί τόν ὅλον ἄνθρωπον καί νά τῷ εἴπῃ ὅτι ὁ Θεός τόσον πολύ τόν ἠγάπησε- τόν κάθε συγκεκριμένον ἄνθρωπον-, ὥστε ἔδωκε διά τήν σωτηρίαν του τόν Υἱόν Του τόν μονογενῆ, ὁ ὁποῖος ἔπαθεν, ἐσταυρώθη, ἐτάφη καί ἀνέστη ὡς Θεός τήν Τρίτην ἡμέραν κατά τάς Γραφάς.
Ὅλαι αἱ πτυχαί τοῦ ἔργου τῆς Ἐκκλησίας ἐκεῖ κατατείνουν: εἰς τήν σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου διά τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Ἡ λειτουργική ζωή καί τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, τό κήρυγμα, ἡ διοίκησις, οἱ διαχριστιανικοί καί διαθρησκειακοί διάλογοι, ἡ συνάντησις μέ τόν σύγχρονον κόσμον, ἡ προστασία τῆς κτίσεως- τά πάντα διά τόν ἄνθρωπον, διά τόν ὁποῖον ὁ Θεός ἄνθρωπος γέγονεν.
Ἐθέσαμεν, λοιπόν, τότε τήν χεῖρα ἐπί τό ἄροτρον (Λουκ. 9, 62) καί θέντες ὡς ὅραμα τῆς Πατριαρχίας ἡμῶν τήν ἐκπλήρωσιν αὐτῆς τῆς ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἀπεδύθημεν εἰς νυχθημέρους με-ρίμνας καί σκέψεις, πάντοτε μέ στόχον τό κλέος τοῦ Θρόνου καί τήν εὔκλειαν τοῦ Γένους.
Εἰς τόν καθ᾿ ἡμέραν ἀγῶνα αὐτόν, ἀσφαλῶς δέν ἤμεθα μόνος. Καθ᾿ ὅλας τάς δεκαετίας αὐτάς εἰς τό πλευρόν τοῦ Πατριάρχου ἐστάθησαν ὡς συγκυρηναῖοι καί συμπνευματιζόμενοι καί συγκά-μνοντες, συγχαίροντες καί συμπάσχοντες, οἱ ἀδελφοί Ἀρχιερεῖς, τούς ὁποίους ὁ Ἱερός Ἐπιφάνιος ἀποστόλους ἀποκαλεῖ: «Οἱ μετά τόν Πατριάρχην ἀπόστολοι καλούμενοι προσεδρεύουσι τῷ Πατριάρχῃ». Αὐτοί ἦσαν καί εἶναι διάδοχοι τῶν Θρόνων καί τῶν ἀγώνων. Τούς εὐγνωμονοῦμεν. Διότι, εἷς οὐδείς. Ἡ προθυμία των παροιμιώδης. Ἡ ἑνότης καί ἡ ἀμοιβαία ἀδελφική ἀγάπη καί ἐκτίμησις, δεδομένη. Ἡ ἀφοσίωσις των εἰς τόν θεσμόν, συγκινητική. Μαζί ἀντιμετωπίζομεν πάντοτε τάς ἀνακυπτούσας δυσκολίας, τούς πειρασμούς, τάς προκλήσεις τῶν καιρῶν, τάς ὑπονομεύσεις, τά βέλη τῶν ψευδαδέλφων, τά φαυλεπίφαυλα δημοσιεύματα. Ἡ τοιαύτη τῶν προσφιλῶν ἀδελφῶν συμπαράταξις καί συμπαράστασις πρός τόν ἐν αὐτοῖς Πρῶτον εἴμεθα βέβαιοι ὅτι ἐβοήθησε διά μέσου τῶν αἰώνων τούς ἀοιδίμους Προκατόχους ἡμῶν νά ἀγωνισθοῦν ἀποτελεσματικῶς «τῶν ἀγώνων τόν ἐπιφανέστατον ἀγῶνα, τῆς ἀνασώσεως τῶν κεκτημένων θεσμίων καί προνομιῶν καί δικαίων καί δογμάτων», ἵνα κατά τόν πολύν Μανουήλ Γεδεών εἴπωμεν.
Λάθη καί παραλείψεις ἀσφαλῶς ἐγένοντο, διά τάς ὁποίας κριτῶν ἐπιεικῶν δεόμεθα. «Ἀνέγκλητος γάρ οὐδείς» ἀλλ᾿ οὐδείς δύναται νά ἀμφισβητήσῃ τό ἐκκλησιαστικόν φρόνημα καί τάς καλάς προθέσεις ἐκείνων οἱ ὁποῖοι ἐκλήθησαν ὡς πηδαλιοῦχοι τοῦ θεοκυβερνήτου πλοίου τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων.
Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Ἐφθάσαμεν εἰς τήν σημερινήν εὐλογημένην ἡμέραν, ἐκκινοῦν-τες ἀπό μίαν κοσμογονικήν στιγμήν τῆς συγχρόνου ἱστορίας: τήν διάλυσιν τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, τήν πτῶσιν τοῦ τείχους τοῦ Βερο-λίνου καί τήν κατάρρευσιν τοῦ Σιδηροῦ Παραπετάσματος. Ἦτο ἡ ἀπελευθέρωσις πολλῶν ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν ἀπό τόν κομμουνιστι-κόν διωγμόν, ἡ ἔναρξις μιᾶς ἐποχῆς ἐλευθερίας καί ἐλπίδος. Ἦτο ἡ ὥρα διά τήν Ὀρθοδοξίαν νά ἐξέλθῃ ἀπό τήν ἐσωστρέφειαν καί τήν ἀμυντικήν στάσιν τῶν τελευταίων αἰώνων καί νά εἰσέλθῃ ἀφόβως εἰς διάλογον μέ τάς ἄλλας χριστιανικάς Ἐκκλησίας καί Ὁμολογίας, τάς ἄλλας θρησκείας, τούς ἄλλους πολιτισμούς. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ τόπος τοῦ διαλόγου μεταξύ ὅλων τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, ὁ τόπος συναντήσεως τοῦ θείου καί τοῦ ἀνθρωπίνου.
Καί τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον, ὡς ἡ Πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Ὀρθοδοξίας καί Προκαθημένη τῆς ἀγάπης, ὡς ἔχουσα τήν μέριμναν διά τήν εὐστάθειαν τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔπραξεν ἐξ ἀρχῆς τό ἱστορικόν του χρέος, μέ δημιουργικήν πνοήν καί πάντοτε ἐρριζωμένον εἰς τήν ἱστορικήν ἀλήθειαν. Καί ἔκτοτε ἐργάζεται:
– Διά τήν διατήρησιν τῆς πίστεως καί τῶν παραδόσεων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας,
– Διά τήν ἐνίσχυσιν τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος καί συνεργασίας, ἐξ οὗ καί αἱ καθιερωθεῖσαι ὑφ᾿ ἡμῶν Συνάξεις τῶν Προκαθημένων καί ἡ προώθησις τῆς προετοιμασίας καί τελικῶς ἡ σύγκλησις πρό δεκαετίας τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου.
– Διά τήν προστασίαν τῆς ἱερότητος καί τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου καί τήν καταπολέμησιν τοῦ ἐξανδραποδισμοῦ του, καί τῶν συχρόνων μορφῶν δουλείας, ἀνεξαρτήτως τῆς καταγωγῆς, τῆς θρησκείας, τῆς γλώσσης, τῶν ἠθῶν καί τῶν ἐθίμων τῶν ἀνθρώπων.
– Διά τά ἀνθρώπινα δικαιώματα καί τήν εἰρήνην τοῦ κόσμου, τήν προώθησιν τῶν διαλόγων, τήν δημιουργίαν μιᾶς γεφύρας μεταξύ τῶν πολιτισμῶν, ἐπ᾿ ἀγαθῷ ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπίνης οἰκογενείας – ἕνα καί μοναδικόν εἶναι τό ἀνθρώπινον γένος, ἔργον τῆς φιλανθρώπου προνοίας τοῦ Θεοῦ.
– Διά τήν προστασίαν τῆς κτίσεως, «τοῦ συμπαντικοῦ σκηνικοῦ, ἐντός τοῦ ὁποίου τό αἰώνιον ἔλεος τοῦ Θεοῦ φανερώνεται καί δοξάζεται κάθε στιγμήν».
– Διά τήν δημιουργίαν ἑνός νέου πολιτισμοῦ ἀγάπης καί ἀλληλεγ-γύης.
Μέ τήν ἐπιδίωξιν ὅλων αὐτῶν τῶν πανανθρωπίνων ὁραμάτων- καί πολλῶν ἄλλων-, τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἐκφράζει τήν ἑνότητα καί τήν παγκοσμιότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πέραν ἀπό κάθε ἱστορικήν καί τοπικήν ὁριοθέτησιν. Ἡ βαθεῖα ἀνθρωπίνη καί πνευματική ἐμπειρία τῆς ὀρθοδόξου παραδόσεώς μας εἶναι πολύτιμον ἐργαλεῖον διά τήν ἐπίτευξιν αὐτῶν τῶν ὑψηλῶν στόχων.
Δυστυχῶς, ἡ ἐπικράτησις εἰς μίαν μερίδα τῆς Ὀρθοδοξίας αἱρετικῶν ἰδεολογημάτων, ἀποτόκων ἡγεμονιστικῶν τάσεων καί κοσμικῶν φιλοδοξιῶν, ἐτραυμάτισεν αὐτάς τάς προσπαθείας καί τάς δυνατότητας ὁλοκληρώσεως ἑνός φωτεινοῦ ὁράματος, τό ὁποῖον προέβλεψε καί ὁ μακαριστός Sir Steven Runciman. Ὅμως, δέν ἀποθαρρυνόμεθα καί συνεχίζομεν ἀγωνιζόμενοι τόν ἀγῶνα τόν καλόν καί θεάρεστον, πεποιθότες εἰς τήν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ καί εἰς τήν παρουσίαν τοῦ Παρακλήτου, ὁ ὁποῖος ὅλον συγκροτεῖ τόν θεσμόν τῆς Ἐκκλησίας.
Ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Ἡ Γραφή λέγει: “Αι ημέραι των ετών ημών εν αυτοίς εβδομήκοντα τα έτη, εάν δε εν δυναστείαις, ογδοήκοντα έτη, και το πλείον αυτών κόπος και πόνος” (Ψαλμ. 89,10)
Καί τά ἑβδομήκοντα καί τά ὀγδοήκοντα ἔτη καί τά πλείονα τούτων εἶναι σταγών μόνον ἐν τῷ ὠκεανῷ τῆς αἰωνιότητος.Ἡμεῖς διανύομεν, σύν Θεῷ, τήν ἐνάτην δεκαετίαν τοῦ βίου ἡμῶν ἐπί τῆς γῆς. Ἐλευκάνθημεν ἤδη πρό πολλοῦ ὑπέρ χιόνα.
Ἤδη, συνεπληρώσαμεν, ἐλέῳ καί χάριτι Θεοῦ, gratia gratis data, τριάκοντα καί πέντε ἔτη διακονίας ἐπί καί ἀπό τοῦ Πανιέρου Οἰκουμενικοῦ τούτου Θρόνου. Ἐφθάσαμεν ἀκριβῶς τά τριάκοντα πέντε ἔτη Πατριαρχίας ἑνός ἐκ τῶν Προκατόχων ἡμῶν, Τίτου ἐπονομαζομένου, ὁ ὁποῖος ἔμεινεν ἐπί τοῦ Θρόνου κατ᾿ ἄλλους τριάκοντα καί πέντε ἔτη καί κατ᾿ ἄλλους, ἀκριβέστερον, μόνον τριάκοντα ἔτη.
Δι᾿ οὐδέν κατόρθωμα ἤ ἐπίτευγμα καυχώμεθα, διότι ὅλα εἶναι τοῦ Θεοῦ. «Χάριτι Θεοῦ εἰμι ὅ εἰμι» καί «ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σύν ἐμοί» (Α’ Κορ. 15, 10) ἐχρησιμοποίησε τόν δοῦλον αὐτῆς ὡς σκεῦος διά τήν ἐπιτέλεσιν τοῦ θείου θελήματος. Ἠχεῖ πάντοτε εἰς τά ὦτά μας ἡ ἐρώτησις τοῦ Παύλου ἀπό τήν Α΄ πρός Κορινθίους Ἐπιστολήν: «Τί ἔχεις ὅ οὐκ ἔλαβες, εἰ δέ καί ἔλαβες, τί καυχᾶσαι ὡς μή λαβών; (Α΄ Κορ.4, 7). Καί πάλιν πρός τούς Κορινθίους ὁ Θεηγόρος λέγει: «Εἰ καυχᾶσθαι δεῖ, τά τῆς ἀσθενείας μου καυχήσομαι» (Β΄ Κορ. 11-30). Καυχώμεθα μόνον ὅτι καθ᾿ ὅλον τό διανυθέν μακρόν χρονικόν διάστημα ἐθεωρήσαμεν καί ᾐσθάνθημεν τήν Πατριαρχικήν ἡμῶν διακονίαν ὡς ὑπηρεσίαν εἰς διατεταγμένην ἀποστολήν, ὅπως θά ἔλεγεν ὁ Ἅγιος Βαρσανούφιος. Ἄλλωστε, «Τό εὖ ἄρχειν ἐστί τό εὖ διακονεῖν», διά νά ἐπαναλάβωμεν τόν σοφόν Πλούταρχον.
Τοῦ λοιποῦ, δῴη ἡμῖν Κύριος δύναμιν καί ἱκάνωσιν διά νά Τόν διακονῶμεν πιστῶς καί εὐαρέστως μέ τήν φρόνησιν Σολομῶντος καί Ἠλιού τόν ἔνθεον ζῆλον μέχρι τῆς τελευταίας ἡμῶν ἀναπνοῆς.
Κατακλείοντες, εὐγνωμόνως εὐχαριστοῦμεν πάντας ὑμᾶς καί ἕνα ἕκαστον ἐξ ὑμῶν προσωπικῶς, ὡς καί πάντας τούς «ἐκ δυσμῶν καί βορρᾶ καί θαλάσσης καί ἑῴας» ἐκ τοῦ μακρόθεν εὐχομένους καί συγχαίροντας τήν ἡμῶν Μετριότητα διά τήν σημερινήν ἐπετειακήν ἑορτήν καί πανήγυριν.
Ὁ Χριστός ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.