Ο Λάζαρος της διπλανής πόρτας, τόσο κοντά και τόσο μακριά

Κυριακή Ε΄ Λουκά – Η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου

Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια

Στη σημερινή παραβολή του Χριστού υπάρχει κάτι που αξίζει να προσέξουμε. Ο φτωχός έχει όνομα. Λέγεται Λάζαρος. Ο πλούσιος αναφέρεται απλώς ως πλούσιος. Σκεφτείτε όμως τι θα συνέβαινε τότε, όσο ζούσαν και οι δύο. Τον πλούσιο θα τον γνώριζαν όλοι. Θα ήξεραν το σπίτι του, την περιουσία του, ίσως και τις καθημερινές του συνήθειες. Ο Λάζαρος θα ήταν ένας φτωχός άνθρωπος, από εκείνους που συναντάμε στον δρόμο και τους προσπερνούμε βιαστικά. Κι όμως, ο Χριστός μάς λέει το όνομά του. Είναι σαν να μας θυμίζει πως κάθε άνθρωπος έχει την δική του αξία ενώπιον του Θεού. Ο καθένας έχει την ιστορία του, τους καημούς του, τις πληγές του, τις ελπίδες του. Και ο Θεός τα γνωρίζει όλα αυτά, ακόμη κι εκείνα που κρατούμε βαθιά μέσα μας.

Ο Λάζαρος ήταν ξαπλωμένος κοντά στην πόρτα του πλουσίου. Πεινούσε, πονούσε, υπέφερε. Μέσα στο σπίτι υπήρχαν κάθε μέρα πλούσια τραπέζια, φαγητά, άνεση, καλοπέραση. Και ο Λάζαρος περίμενε λίγα ψίχουλα. Ίσως ο πλούσιος να τον έβλεπε κάθε φορά που έμπαινε και έβγαινε από το σπίτι του. Ίσως να είχε συνηθίσει τόσο πολύ την παρουσία του, ώστε να περνά δίπλα του σχεδόν μηχανικά. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Να συνηθίσουμε τόσο πολύ μια δύσκολη κατάσταση, ώστε να πάψει να μας συγκινεί. Να ξέρουμε ότι κάποιος υποφέρει και να συνεχίζουμε τις δουλειές μας, με την έγνοια της δικής μας καθημερινότητας.

Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας. Στο χωριό μας, στη γειτονιά μας, ακόμη και μέσα στο συγγενικό μας περιβάλλον, υπάρχουν άνθρωποι που περιμένουν λίγη αγάπη. Ένας ηλικιωμένος που περνά πολλές ώρες μόνος. Ένας άρρωστος που θα χαιρόταν με μια επίσκεψη. Μια οικογένεια που δυσκολεύεται οικονομικά και προσπαθεί να κρατήσει την αξιοπρέπειά της. Ένας άνθρωπος που έχει πικραθεί και περιμένει κάποιον να του μιλήσει. Καμιά φορά αρκεί ένα τηλεφώνημα, μια καλημέρα από καρδιάς, λίγα λεπτά κουβέντας. Άλλοτε, χρειάζεται να βάλουμε το χέρι στην τσέπη, να διαθέσουμε χρόνο, να μοιραστούμε κάτι από τα δικά μας. Η αγάπη βρίσκει κάθε φορά τον τρόπο της. Και συνήθως εκφράζεται με πράγματα απλά, που ο άλλος τα θυμάται για χρόνια.

Ο πλούσιος της παραβολής είχε όλα όσα επιθυμούσε. Είχε, όμως, περιορίσει τη ζωή του στις προσωπικές του απολαύσεις. Ο Λάζαρος βρισκόταν τόσο κοντά του και θα μπορούσε να γίνει αφορμή να γνωρίσει τη χαρά της προσφοράς. Γιατί υπάρχει μια ιδιαίτερη χαρά στο να βοηθάς έναν άνθρωπο. Όποιος την έχει γευθεί, το γνωρίζει καλά. Είναι η χαρά που αισθάνεσαι όταν βλέπεις κάποιον να ανακουφίζεται χάρη στη δική σου φροντίδα, όταν ένα πρόσωπο φωτίζεται από ευγνωμοσύνη, όταν η παρουσία σου γίνεται παρηγοριά. Τότε καταλαβαίνεις ότι όσα έχουμε αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν τα μοιραζόμαστε.

Η παραβολή συνεχίζεται με τον θάνατο των δύο ανθρώπων. Ο Λάζαρος αναπαύεται στους κόλπους του Αβραάμ και ο πλούσιος βρίσκεται σε οδύνη. Εκείνος που απολάμβανε καθημερινά πλούσια τραπέζια ζητά τώρα μια σταγόνα νερό. Είναι μια εικόνα που μας συγκλονίζει και μας θυμίζει πως η επίγεια ζωή μας έχει όρια. Όσα συγκεντρώνουμε κάποτε θα τα αφήσουμε πίσω μας. Εκείνο που έχει σημασία είναι πώς ζήσαμε, πώς φερθήκαμε στους ανθρώπους, πόση αγάπη χωρέσαμε στην καρδιά μας. Οι μικρές πράξεις καλοσύνης, που ίσως έχουμε κι εμείς ξεχάσει, μένουν ζωντανές στη μνήμη του Θεού.

Προς το τέλος της παραβολής, ο πλούσιος θυμάται τους πέντε αδελφούς του και ζητά να σταλεί ο Λάζαρος για να τους προειδοποιήσει. Ο Αβραάμ τού απαντά: «Έχουσι Μωϋσέα και τους Προφήτας· ακουσάτωσαν αυτών». Έχουν, δηλαδή, τον λόγο του Θεού, που τους δείχνει τον δρόμο. Κι εμείς ακούμε το Ευαγγέλιο κάθε Κυριακή, προσευχόμαστε, συμμετέχουμε στη λατρεία της Εκκλησίας. Όλα αυτά βρίσκουν την πιο όμορφη συνέχειά τους όταν επιστρέφουμε στο σπίτι μας και φερόμαστε με περισσότερη καλοσύνη, όταν συγχωρούμε, όταν ενδιαφερόμαστε για κάποιον που περνά δύσκολα. Η πίστη μας τότε γίνεται πράξη και η προσευχή μας αποκτά χέρια που προσφέρουν.

Αγαπητοί μου, ο Λάζαρος της παραβολής μπορεί να βρίσκεται πολύ κοντά μας. Ίσως είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζουμε χρόνια. Ίσως κάποιος που συναντάμε κάθε μέρα και αγνοούμε τις δυσκολίες του. Ας τον προσέξουμε λίγο περισσότερο. Ας τον ρωτήσουμε πώς είναι και ας έχουμε τον χρόνο να ακούσουμε την απάντησή του, όχι επιδερμικά, αλλά καρδιακά. Διότι πολλές φορές, πίσω από ένα απλό «καλά είμαι», κρύβεται ένας ολόκληρος καημός. Κι αν καταφέρουμε να κάνουμε τη ζωή ενός ανθρώπου λίγο πιο υποφερτή, λίγο πιο φωτεινή, θα έχουμε κερδίσει κάτι πολύτιμο και για την δική μας ψυχή. Ο Χριστός μάς περιμένει και μέσα σε αυτές τις συναντήσεις, αποκαλυπτόμενος μες από τα πρόσωπα των αδελφών μας. Είθε να έχουμε πάντοτε μάτια να Τον αναγνωρίζουμε και καρδιά πρόθυμη να Τον υποδεχόμαστε. Γένοιτο!