Το θαύμα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακή Δ΄ από του Πάσχα  3/5/2026

Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ

Έργο των Αγίων Αποστόλων, μετά την Ανάσταση του Κυρίου, ήταν -κατά προτροπή του ιδίου του Ιησού- να πορευτούν εις τα έθνη, να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και να βαπτίσουν αυτούς που θα πιστέψουν στο όνομα του αληθινού τριαδικού Θεού. Αυτό, λοιπόν, και έπραξαν οι μαθητές και κατόπιν Απόστολοι του Κυρίου. Ακολουθώντας το παράδειγμά Του έσκυψαν πάνω από τον ανθρώπινο πόνο και προσπάθησαν, με τη βοήθεια του Θεού, να τον ανακουφίσουν.

Σταυρός για δύο: Αγάπη που νικά τον θάνατο. Η περίπτωση των Αγίων Τιμοθέου και Μαύρας

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

«Ὡς ἐκ μιᾶς γνώμης, ὡς ἐκ μιᾶς ψυχῆς, ἤθλησαν Τιμόθεος καὶ Μαύρα, οἱ τῷ νόμῳ τοῦ Κυρίου ζήσαντες· ὁ εἷς τὸν ἕτερον ἀνεπλήρου, καὶ ἐν τῷ πόνῳ ἀνεθάλπετο, καὶ ἐν τῷ σταυρῷ ἠγάλλοντο· ὅθεν καὶ τὸν στέφανον ἐκομίσαντο, ὡς μάρτυρες Κυρίου, καὶ πρεσβεύουσιν σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.»

«Με μία γνώμη και μία ψυχή αγωνίστηκαν ο Τιμόθεος και η Μαύρα, ζώντας κατά τον νόμο του Κυρίου· ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον, και μέσα στον πόνο θερμαίνονταν, και επάνω στον σταυρό χαίρονταν· γι’ αυτό και αξιώθηκαν τον στέφανο, ως μάρτυρες του Κυρίου, και πρεσβεύουν να σωθούν οι ψυχές μας.»

Οι Άγιοι Τιμόθεος και Μαύρα: Οι ηρωικοί Μάρτυρες του Χριστού

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού  

Οι πρωτοχριστιανικοί διωγμοί είναι η ηρωικότερη ιστορική περίοδος όχι μόνο για την Εκκλησία, αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι Χριστιανοί μάρτυρες και ομολογητές υπέδειξαν πρωτοφανές ηρωικό φρόνημα, αψηφώντας τις διώξεις, τις ταλαιπωρίες, τα φρικτά βασανιστήρια και αυτόν τον θάνατο, που τους υπέβαλλε ο πτωτικός κόσμος, στα πρόσωπα των εκπροσώπων της θνήσκουσας ειδωλολατρίας.

«ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει»

«᾿Απεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει» (Ιωάν. 5, 7)

«Κύριε», τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἄρρωστος, «δὲν ἔχω κανέναν νὰ μὲ βάλει στὴ δεξαμενὴ μόλις ἀναταραχτοῦν τὰ νερά· ἔτσι, ἐνῶ ἐγὼ προσπαθῶ νὰ πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος ἄλλος κατεβαίνει στὸ νερὸ πρὶν ἀπὸ μένα». 

«Ίδε υγιής γέγονας, μηκέτι αμάρτανε». Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Παραλύτου

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Η τέταρτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στο μεγάλο θαύμα της θεραπείας του παραλύτου από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Ένα δυστυχισμένος άνθρωπος κείτονταν παράλυτος και απόλυτα εγκαταλειμμένος σε μια από τις πέντε στοές της φημισμένης δεξαμενής Βηθεσδά στην Ιερουσαλήμ, επί τριάντα οχτώ χρόνια. Περίμενε υπομονετικά τη θαυματουργική του ίαση, μαζί με πολλούς άλλους ασθενείς, αφού εκεί «κατέκειτο πλήθος πολὺ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν» (Ιωάν. 5,3). 

«Χριστοῦ εὐωδία ἐσμὲν»

Τόσο ἡ Εὐαγγελικὴ ὅσο καὶ ἡ Ἀποστολικὴ περικοπὴ εἶναι σήμερα γεμᾶτες θαύματα. Κοινὸς εἶναι ὁ σκοπός τους: νὰ μᾶς βοηθήσουν νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸν Ἀναστημένο Χριστὸ ὡς κυρίαρχο, ὄχι μόνον πάνω στὶς φυσικὲς δυνάμεις, ἀλλὰ καὶ στὶς δυνάμεις τῆς φθορᾶς καὶ τοῦ θανάτου.

Γερά σώματα, παράλυτες ψυχές

Του π. Δημητρίου Μπόκου

Ένας άνθρωπος παράλυτος περίμενε τριάντα οκτώ χρόνια τη θεραπεία του. Ο Χριστός τον συνάντησε κάποτε καθ’ οδόν, όχι τυχαία βέβαια. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι επέστρεψε από τη Γαλιλαία στην Ιουδαία και πήγε στα Ιεροσόλυμα ειδικά γι’ αυτόν. Ζήτησε μάλιστα διακριτικά την άδειά του να τον θεραπεύσει, πράγμα που το έκανε αμέσως, λέγοντάς του να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του στους ώμους του και να περπατήσει (Κυριακή του Παραλύτου).

Η θεραπεία της βουλήσεως του ανθρώπου ["Φωνή Κυρίου" Κυριακής Παραλύτου, 3.5.26]