Κυριακή του Ασώτου Υιού ή του Σπλαχνικού Πατέρα;

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Η παραβολή του Ασώτου Υιού (Λουκ. 15, 11-32) αποτελεί μία από τις πλέον συγκλονιστικές και πολυεπίπεδες διηγήσεις του Κυρίου. Φέρει έντονα το στοιχείο της θείας συγκατάβασης και απεικονίζει τη ζωτική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό: μια σχέση που διαρρηγνύεται από την ανθρώπινη αποστασία, αλλά αποκαθίσταται διά της μετανοίας και της θείας αγάπης. Έχει μάλιστα γραφεί ότι, εάν δεν σωζόταν τίποτε από το ιερό κείμενο της Καινής Διαθήκης, αυτή και μόνη η παραβολή θα αρκούσε για να εκφράσει, με πληρότητα και αποτελεσματικότητα, το μυστήριο της θείας Οικονομίας για την σωτηρία του πεπτωκότος ανθρώπου.

Η παραβολή του Ασώτου ως θεολογία της επιστροφής και πολιτισμικό αρχέτυπο

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα

Η Παραβολή του Ασώτου (Λουκά 15:11–32) λειτουργεί στην Ορθόδοξη Παράδοση ως σύνοψη του Ευαγγελίου. Η πτώση δεν είναι απλώς ηθική αστοχία, αλλά ρήξη σχέσης, και η μετάνοια δεν είναι αυτοβελτίωση αλλά επιστροφή στην πατρική κοινωνία/επικοινωνία.

Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης: Ο ηρωικός μεγαλομάρτυς του Χριστού

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Κάποιοι κακοήθεις και ανιστόρητοι, θέλουν να περιορίσουν τη χριστιανική πίστη της αρχαίας Εκκλησίας στους φτωχούς και τους δούλους. Όμως  έρχεται η ιστορία και τα συναξάρια της Εκκλησίας μας για να τους διαψεύσουν οικτρά. Τη νέα πίστη είχαν υιοθετήσει άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα επαγγέλματα. Μια από αυτές ήταν οι στρατιωτικοί. Μέσα από τις τάξεις τους αναδείχθηκαν μυριάδες Μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών των πρώτων τριακοσίων χρόνων. 

Από την απόγνωση στην επίγνωση

Γράφει ο π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

Ο συγκινητικός λόγος περί του άσωτου γιου (Λουκ 15, 11-32), που χαρακτηρίζει την δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, λόγος περιεκτικότατος σε θεολογικά μηνύματα ζωής, βρίσκει ακριβές αντίκρισμα στην προσωπική του καθενός μας περίπτωση. 

Μήπως είναι ψέμα ότι βιώνουμε κάθε στιγμή την στυφή γεύση της αποστασίας ή την πικρότατη θλίψη της ασωτίας μας; Μήπως, ολοένα, μακραίνοντας από την Χάρη και την Χαρά που μάς δώρισε ο Δημιουργός, δεν ασφυκτιούμε σε κάθε λογής άγχη, ακαταστασίες, παντοειδείς στερήσεις, περιπλανήσεις και παραπλανήσεις;

Ο άνθρωπος, ως ψυχοσωματική οντότητα, οδηγείται προς τη θέωση

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ

Κυριακή του ΑΣΩΤΟΥ, 08/02/2026

Του π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΠΟΜΟΝΗ

Λίγα χρόνια αφότου ο Παύλος φεύγει από την Κόρινθο, φθάνουν τα νέα ότι τα μέλη της συγκεκριμένης εκκλησίας είχαν διασπαστικές τάσεις. Είχαν χωριστεί σε ομάδες υπό την πνευματική ηγεσία κάποιων «πνευματικών πατέρων», οι οποίοι ήταν γεμάτοι υπερηφάνεια και μεταξύ πολλών άλλων δικαιολογούσαν κάθε μορφή σωματικής ανηθικότητας. Τα πνευματικά χαρίσματα τα οποία είχαν λάβει, εφαρμόζονταν με αταξία και ταυτόχρονα επικρατούσε μια διάχυτη παρανόηση των βασικών δογμάτων της χριστιανικής πίστεως. Ο Παύλος, στοχεύοντας στην ενότητα της Εκκλησίας, γράφει  την επιστολή αυτή για να επαναφέρει τα μέλη της στο θεμέλιό της, τον Ιησού Χριστό.

"Δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας"

“ Ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς.  καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας.  καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον” (Λουκ. 15, 11-12)  

“Κάποιος ἄνθρωπος εἶχε δύο γιούς. ῾Ο μικρότερος ἀπ’ αὐτοὺς εἶπε στὸν πατέρα του· “πατέρα, δῶσε μου τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας ποὺ μοῦ ἀναλογεῖ”· κι ἐκεῖνος τοὺς μοίρασε τὴν περιουσία”. 

Κάθε Θεία Λειτουργία ἀποτελεῖ οὐσιαστικὰ δρόμο ἐπιστροφῆς στὴν πατρικὴ ἀγκαλιά

Πολλοὶ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, παλαιότεροι ἀλλὰ καὶ σύγχρονοι, ὅπως ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, συμφωνοῦν πὼς ἡ παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ, τὴν ὁποίαν πρὸ ὀλίγου ἀκούσαμε, συμπυκνώνει ὁλόκληρο τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου. Τὰ βασικὰ στοιχεῖα τῆς παραβολῆς, ὅπως τὴν καταγράφει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Εὐαγγελιστῆ Λουκᾶ, περιγράφουν τὴν ἀνθρώπινη τραγωδία ἀλλὰ καὶ τὴν ἄπειρη φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ Πατέρα, ὁ Ὁποῖος δέχεται χωρὶς καμία ἐπιφύλαξη τὸ μετανοημένο Του παιδὶ καὶ τὸ ἀνακηρύσσει ξανὰ υἱὸ καὶ κληρονόμο Του.

Το θέλημα του ανθρώπου

Του π. Δημητρίου Μπόκου

Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πατέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).

Όταν η Αγάπη δεν κρατά λογαριασμό

 

Σωτήριος Θεολόγου, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας Α.Π.Θ.

Η ανθρώπινη αγάπη είναι μετρήσιμη και συγκρίνει. Η αγάπη του Θεού είναι άπειρη και ασύγκριτη. Μια από τις πιο διδακτικές παραβολές του Χριστού είναι η παραβολή του Ασώτου. Φαίνεται το μεγαλείο της παρουσίας Του Θεού στον άνθρωπο. Παρουσιάζεται η άπειρη αγάπη Του για τον κόσμο.

«Ως ο άσωτος υιός ήλθον καγώ οικτίρμων». Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Ασώτου

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού

Οι άγιοι Πατέρες όρισαν τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην καταπληκτική και διδακτική παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ. 15,13-32). Σκοπός τους ήταν να τονισθεί στους πιστούς η απύθμενη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και το πλούσιο έλεος της συγχώρεσης, που δίνει στους μετανοούντες ανθρώπους. Να διδάξει, σε όσους είναι απελπισμένοι, ότι ο Θεός παραμένει με ανοιχτές αγκάλες να δεχτεί τον κάθε μετανοημένο αμαρτωλό, όσο αμαρτωλός και αν είναι.  

Η άβυσσος του θείου ελέους ["Φωνή Κυρίου", 8.2.2026]