Ιδιοκτήτης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, κατόπιν συνεννοήσεως και πάντως με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

5.20΄ μμ.

Γράφει ο Νίκος Δ. Αρβανιτάκης

Ήταν 13 του περασμένου Φλεβάρη. Βρέχει σιγά, μελαγχολικά στην Αθήνα. Στις 12.00 θα πάω πάλι στην εντατική. Σήμερα ίσως γίνει κάτι. Περιμένω ένα θαύμα. Οι γιατροί τό 'χουν αποκλείσει! Δυστυχώς όλα τελείωσαν κύριε. Απλά περιμένουμε.

Μήπως;; Το ίδιο θέαμα. Πρόσωπο χλωμό. Μάτια ερμητικά κλειστά. Ανάσα ρυθμική, ανεπαίσθητη, σιγανή, με το μηχάνημα. Πίεση, που όλο κατέβαινε αργά και δολοφονικά. «Μίλησέ μου! Είμαστε εδώ! Σε αγαπάμε όλοι!» Περιμένουμε έναν ψίθυρο, μια ανεπαίσθητη κίνηση, έναν αέρα! Όχι! Τίποτα! Σιωπή!

Δε θέλω να φύγεις! Σαράντα χρόνια μαζί. Από μικρά παιδιά, με όνειρα και διάθεση για αγώνα, για ζωή και δημιουργία. Να πετύχουμε στο επάγγελμά μας, να μεγαλώσουμε τα παιδιά, να φτιάξουμε ένα σπίτι. Σαράντα χρόνια! Ένα λεπτό! Μια στιγμή! Όχι, μη φύγεις τώρα! Πρέπει να ξεκουραστείς λίγο κι εσύ. Δε σταμάτησες ούτε στιγμή να δίνεις! Με χαμόγελο. Άδολο χαμόγελο. Με αιώνια διάθεση προσφοράς, χωρίς αντάλλαγμα. Με αγάπη. Γιατί η αγάπη ου ζητεί τα εαυτής! Μίλησέ μου! Μ’ ακούς; Όταν έφυγες εκείνο το πρωί του Σαββάτου για το γυμναστήριο, δε μού 'πες πως δε θα ξαναγυρίσεις! Γιατί με ξεγέλασες;

Γρήγορα, κινηματογραφικά μπροστά από τα μάτια μου η ζωή μας. Χαρές, πίκρες, αγωνίες, όνειρα. Τώρα σιωπή. Φαρμακισμένη σιωπή, ανελέητη!

Κρύα και επιτακτική η φωνή της νοσοκόμας: Πρέπει να φύγετε, κύριε!

Να φύγω; Να πάω πού; Στο σπίτι, να περιμένω. Μήπως;;

5.20 μμ. Στο σαλόνι του σπιτιού. Χτυπάει το τηλέφωνο. Βλέπω το νούμερο στην οθόνη. Δε θέλω να απαντήσω. Υποψιάζομαι! Δεν υποψιάζομαι, ξέρω! Τυπικά ευγενική η φωνή της γιατρού υπηρεσίας «Η σύζυγός σας έφυγε στις 5.20, κύριε. Ζωή σε σας!»

Ένας ολόκληρος κόσμος χάνεται, καταρρέει! Σε μια στιγμή. Άθελά του το μυαλό μου πηγαίνει στον Αλεξανδρινό ! Αλλάζω μόνο την ώρα. «Πέντε και είκοσι! Πώς πέρασε η ώρα! Πέντε και είκοσι! Πώς πέρασαν τα χρόνια!»

Βγαίνω από το σπίτι. Βρέχει δυνατά στο πρόσωπό μου.

Μια προσκυνηματική στάση στον περίφημο Ναό Κρετσουλέσκου Βουκουρεστίου / Kretsulesku Church

Ο φίλος του e-περιοδικού μας ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΖΕΡΠΟΣ βρίσκεται σήμερα στο Βουκουρέστι, απ' όπου αναμεταδίδει, για χάρη των αναγνωστών μας, στιγμές της θρησκευτικότητας των Ρουμάνων! 


























Ο Μέγας Αρχιδιάκονος Μάξιμος Βγενόπουλος εξελέγη σήμερα Μητροπολίτης Σηλυβρίας - Νέος Μ. Αρχιδιάκονος ο Δευτερεύων Ανδρέας Σοφιανόπουλος




Σύμφωνα με πληροφορίες που φθάνουν αυτή τη στιγμή από το Φανάρι, κατά την σημερινή Συνεδρία της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Θρόνου, που βρίσκεται ολοένα σε εξέλιξη, εξελέγη Μητροπολίτης Σηλυβρίας ο Μέγας Αρχιδιάκονος Μάξιμος Βγενόπουλος

Η χειροτονία του εις Επίσκοπον θα τελεσθεί την μεθεπόμενη Κυριακή, 27 Ιουλίου, κατά την εορτή του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος, αφού προηγηθεί νωρίτερα η χειροτονία του εις Πρεσβύτερον.

Στον Εψηφισμένο φίλο μας, ο οποίος μας έχει τιμήσει με την παρουσία του παλαιότερα και στην Ενορία μας (βλ. ανωτέρω φωτό), ευχόμαστε δύναμη, υγεία και με το καλό η Αρχιερατεία του!



Ως συνέχεια και συνέπεια της ανωτέρω εξελίξεως, διορίστηκε αυθημερόν νέος Μέγας Αρχιδιάκονος ο μέχρι τούδε Δευτερεύων Διάκονος Ανδρέας Σοφιανόπουλος

Σημειωτέον ότι και οι δύο ανωτέρω κληρικοί είναι γόνοι της αποστολικής πόλεως των Πατρών!

Στρέφοντας πάντα στην Παναγία την Σπηλούλα τον νου και την καρδιά μας

Φωτογραφίζει και γράφει νοσταλγικά ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 




























Πολύ συχνά, εμείς ως οικογένεια αλλά και ως τοπική κοινωνία της περιοχής μας, προσφεύγουμε στην Παναγία την Σπηλούλα, ένα μοναδικής ομορφιάς θεομητορικό προσκύνημα, το οποίο ανήκει ιδιοκτησιακά στην οικογένεια Καλλίνικα, του διπλανού σ\ εμάς χωριού Καλιπάδος, έχοντας θέα από εκεί τρεις θάλασσες: Τον κόλπο του Λαγανά, την Κυλλήνη και την Κεφαλονιά! 

Κάθε πρωί, λοιπόν, ανοίγοντας τα παντζούρια του σπιτιού και της ψυχής μας, ατενίζουμε προς βορράν την Σπηλούλα στον λόφο -φυσική καθέδρα Της- και συχνότατα αποθέτουμε στη Χάρη Της τα καθημερινώς εκζητούμενα ευχάριστα ή δυσάρεστα. Είναι και η Μάνα και η καλή Γειτόνισσά μας! Τουτέστιν, έχουμε μιαν ιδιαίτερη σχέση βαθείας οικειότητας με την Παναγία αυτήν!

Έτσι, με την πρώτη ευκαιρία, ανηφορίζουμε τα μονοπάτια Της για να ξανάψουμε τα καντηλάκια Της και να δεηθούμε αναλόγως, μάλιστα δε, τουλάχιστον εμείς, προτείνουμε σε καλούς και ποιοτικούς φίλους αυτόν τον προορισμό ως τόπο αναψυχής με την ακριβή σημασία τής λέξης. Εκεί παλαιότερα επιδεικνυόταν το "Πάτημα της Παναγίας". Επρόκειτο μάλλον για κάποιο εναπομείναν ίχνος πατήματος στο βράχο προϊστορικού πτηνού, που σήμερα -δυστυχώς- έχει επιστρωθεί με τσιμέντο, λόγω του ότι η σπηλιά της Παναγίας έμπαζε από εκεί βροχή. Θυμάμαι, ως έφηβος εξερευνητής, είχα μείνει συγκλονισμένος, όταν εκεί πάνω στο βουναλάκι της Σπηλιάς, έβρισκα εδώ κι εκεί απολιθωμένους σχηματισμούς από θαλάσσια όστρακα, μάλλον από την προ-προ-εποχή, όταν εκεί ήταν... βυθός θαλάσσης... Υπάρχει πάντως εκεί κοντά και το... αντίπαλον δέον: Η Μεγάλη Πέτρα, ήτοι το... κατοικητήριο νυχτερινών δαιμονικών δυνάμεων, όπου -κατά την τοπική παράδοση- εξελίσσεται το "Μακελειό του Διαόλωνε"!... 

Γοητευτικές παιδικές ακοές ή μάλλον, πατροπαράδοτα πιστεύματα, που συνδέονται με την μυθολογία της αθωότητας της περιοχής μας και, την οποία κάποιοι επίμονοι αναζητητές της πασχίζουμε να την επανεύρουμε... Δεν είναι τυχαίο -θεωρώ- που παλαιότερα είχα κάμει ειδικό κείμενο για την διασώζουσα "παραμυθία των παραμυθιών", όπως την είχα ονομάσει...

Αξίζει να εξομολογηθώ κλείνοντας ότι δύο παλαιότερα ποιήματά μου αφορούν στον τόπο αυτόν, τα οποία αντιγράφω εδώ, για κοινωνία με τους φίλους: 

ΕΠΙ ΤΟΠΟΥ 

Εκεί που τότε σημαίνονταν οι Όρθροι 
να: 
Κοκοράκια 
ταφεία λυγμών 
θωπείες αγιάτρευτες 
και θορυβώδεις. 

Άβατα βάτα φράζουνε τη Σπηλούλα 
μέχρι που νάρθει 
βράχου κελλιώτης 
σκαπανέας μοναχός 
ολομόναχος. 

Βίγλα ελέους λογχίζει 
ως έπρεπε 
νέους πειρατές 

νιο μυρίζει φως 
φοβερά προστασία 
μέντα νεαρή. 

Τ' άηχα χνάρια 
τα ρητά και τ' άρρητα 
τα δυσνόητα 
ουσίες 
αφές 
φωτιές υποχθόνιες προαισθάνομαι. 

Φρέαρ της νήψης κοχλάζει δες 
αστείρευτο

Νίψου το έαρ. 

[7-12.5.2000]


ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ 

Στη Μεγάλη Πέτρα με τ' απολιθώματα 
και τις αμφιβολίες 
των οστρακόδερμων ανέμων και των κοχυλιών 
πρωτεύουσα πάλαι ποτέ 
βαστάει καλά το Μακελειό. 

Έψαυες τότε πάνω απ' τη Σπηλιά 
το Πάτημα της Παναγίας 
κι αναθάρρευες 
σα να περπάτησε αρχαίο πουλί 
σε ώρα παλίρροιας 
παρασυρμένο από την ευωδιά του εφτάζυμου. 

Τώρα τσιμενταρίστηκε η αυλή κ' η προσδοκία 
ασφαλαχτός το ψέμα της αγάπης 
φυτρώνει ολόγυρα 
και παραπέρα θες δε θες βαστάει ακόμη 
το Μακελειό των Εωσφόρων.

[Αύγουστος 2003]