Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ
Πέμπτη απόγευμα,
μάλλον μεσημέρι, 2.30 περίπου μ.μ.
Μόλις είχα
τελειώσει το λιτό μου γεύμα και το απαραίτητο καφεδάκι.
Με πολύ λίγη διάθεση, εδώ που τα λέμε σκυλοβαριόμουν, αποφάσισα ότι, βαριέμαι ή όχι, πρέπει να πάω Σούπερ μάρκετ, αλλά όχι αυτό της γειτονιάς μου, αλλά στο πλησίον μεγάλο Εμπορικό Κέντρο, γύρω στα τρεισήμισι χιλιόμετρα όπου θα έπαιρνα και άλλα πράγματα. Ασφαλώς, έπρεπε να οδηγήσω. Έκανα την καρδιά μου κόμπο σηκώθηκα και ξεκίνησα.

















































