Ιδιοκτήτης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Το Νυχθημερόν λειτουργεί ως e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε δρώμενα της Εκκλησίας της Ζακύνθου, με προσυνεννόηση και οπωσδήποτε με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Άλλωστε, η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2015

Στιγμές από τον εόρτιο Εσπερινό της Βλαχέραινας στον ομώνυμο Ναό του Μπανάτου

Απόβραδο Τετάρτης, 1ης Ιουλίου 2015, στον Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών της Οικογένειας Παράσχη, όπου εορτάζονται τα Καταθέσια της Τιμίας Εσθήτος της Θεομήτορος.








































Εξεδήμησε προς Κύριον ο π. Παναγιώτης Σπουργίτης

Μικρό νεκρώσιμο σχόλιο του π. Παναγιώτη Καποδίστρια 

Μετά από μακρά ταλαιπωρία στην εντατική αθηναϊκού νοσοκομείου παρέδωσε την τίμια ψυχή του στα χέρια του Δημιουργού, σήμερα περί τις 3 μ.μ., ο Πρωτοπρεσβύτερος Παναγιώτης Σπουργίτης, Εφημέριος του Μητροπολιτικού Ναού του Αγίου Νικολάου των Ξένων, σε ηλικία 61 ετών, αφού επί πλήρη πενταετία ταλαιπωρήθηκε υπομονετικά στο μαρτύριο της αιμοκάθαρσης. 

Ο μεταστάς υπήρξε ένας ευλαβέστατος Κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου, διετέλεσε μάλιστα επί σειρά πολλών ετών τακτικό Μέλος του Μητροπολιτικού Συμβουλίου και Αρχιερατικός Επίτροπος πόλεως Ζακύνθου και των περιχώρων. Διακρινόταν για την καλλιφωνία του, την υποδειγματική ιεροπρέπειά του, την έμφυτη ευγένειά του, την εμμονή του στην ιδιάζουσα ζακυνθινή εκκλησιαστική τάξη, την αφοσίωσή του στο ιερό Θυσιαστήριο, το οποίο ουδέποτε εγκατέλειψε παρά τα καθημερινά προβλήματα της υγείας του. 

Η εκδημία του σκορπίζει βαρύ πένθος τόσο στην Πρεσβυτέρα Διονυσία και τα παιδιά του, όσο και στην τοπική Εκκλησία της Ζακύνθου και μάλιστα στην Ενορία της Μητρόπολης, το δε κενό που αφήνει πίσω του φαντάζει δυσαναπλήρωτο... 

Ευχόμαστε από βάθους καρδίας, "ο και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν έχων" να κατατάξει τον Πατέρα Παναγιώτη μεταξύ των αγίων εκείνων Ιερέων, οι οποίοι ανάλωσαν κυριολεκτικά την κάθε ικμάδα της ύπαρξής τους στην ακάματη διοχέτευση του Κυριακού Σώματος και Αίματος στις φλέβες του λαού μας, τόσο που ευρισκόμενος εκείνος τώρα ενώπιον του Θρόνου της Θείας Μεγαλειότητας, να δυνηθεί, "μετά παρρησίας", να ισχυρισθεί: "Ο ζήλος του οίκου σου κατέφαγέ με" (Ψαλμ. 68,9)! Προς τούτο ον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα, λοιπόν, απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος (...)" (Β΄ Τιμ. 4,7)! 

Ο Διακονών κυρός Γεράσιμος

Το Γεράσιμο, το Μητροπολίτη Κεφαλληνίας, όλοι όσοι τον γνωρίσαμε και συνδεθήκαμε μαζί του, τον αγαπήσαμε πολύ. Για τον αυθορμητισμό του, για τη βαθειά αγάπη του στην Παναγία, για την ειλικρίνειά του, για τα αστεία του, για το διαρκές φρόνημα διακονίας που βίωνε.

Στις φοιτητικές εστίες περί το 1980 ο Ιάκωβος καλούσε συμφοιτητές του με τη φράση «ελάτε να γνωρίσετε ένα άγιο» για να δουν και να μιλήσουν με το Γεράσιμο.

Κάθε χρόνο δύο φορές, συνήθως, μας επισκεπτόταν. Να τα πούμε, να εξομολογηθούμε, κι ας μην φορούσε πετραχήλι ακόμα, να μας ακούσει, να καταλάβει και να συζητήσει μαζί μας λογισμούς της καρδιάς μας, προβλήματα που μας βασάνιζαν, ως ο φίλος, ο αδελφός, ο δικός μας άνθρωπος. Πηγαίναμε ή συναντιόμασταν στο Άγιον Όρος. Εκεί τον γνώρισα, Σταύρος τότε, το πρώτον τον Φλεβάρη του 1980. Εκείνος είχε ήδη κάνει την απόπειρα της εγκαταβίωσης στην Αγίου Παύλου. Αλλά ο Σπύρος, ο πατέρας του παρενέβη ανατρεπτικά. Όταν γνώρισα τον μακαρίτη τον πατέρα του στην Κεφαλλονιά, καλλιφωνότατο  με την κιθάρα του, τα τραγούδια του και την μποέμικη λεβεντιά, είπα στο Γεράσιμο όταν μείναμε μόνοι: «Κατάλαβα γιατί καθυστέρησες να χειροτονηθείς. Με τέτοιο ογκόλιθο πάλι καλά που έγινες».

Ο δρόμος από τη Δάφνη στις Καρυές είχε χιόνια και ήταν χαλασμένο το υπεραστικό λεωφορείο, που θα μας οδηγούσε στο Πρωτάτο στις Καρυές για να πάρουμε τα διαμονητήρια. Μαζί μου ο Σπύρος και ο Μιχάλης. Με την καθοδήγηση του Γεράσιμου -«ο Κύριος θα μας οδηγήσει τους είπα» με κοίταξε αμήχανα και ξαφνιασμένα για το «Κύριος» και πολλάκις μου επαναλάμβανε το «Κύριος»- ανεβήκαμε με τα χιόνια μέχρι την κορυφή του κεντρικού δρόμου και κατεβήκαμε από το μονοπάτι για Καρυές. Συντομεύσαμε έτσι αρκετά την πορεία μας στο Κουτλουμούσι. Πορτάρης ο μοναχός Γερβάσιος.

Ξεκίνησε τότε η αρχή μιας συντροφικής πορείας με δυναμική που ωρίμαζε στο χρόνο και άφησε ανεξίτηλες τις αναμνήσεις της βαθειά χαραγμένες στην υπόστασή μας. Με τις συντροφιές στα φοιτητικά σπίτια με τις ταβέρνες, με τα σοβαρά, με τις σαλότητές του και τα αστεία. Με αγρυπνίες σε αγιορείτικα μετόχια της Θεσσαλονίκης, με τις ατελεύτητες τότε πορείες μας στα μοναδικά μονοπάτια του αγιορείτικου δάσους. Σ’ ένα από αυτά με σύστησε στον τότε Όμηρο. Με επισκέψεις σε φοιτητές ή νοσοκομεία. Με τηλεφωνήματα και μακρές συνομιλίες σε νέους ανθρώπους που είχαν ανάγκη, ψυχολογικής, συναισθηματικής ή οικονομικής στήριξης.

Γνώριζα έναν άνθρωπο που δεν ενδιαφερόταν, αλλά και ούτε μεριμνούσε για ακαδημαϊκούς τίτλους, όπως και ο αδελφός του ο Θανάσης είπε στον εξόδιο αποχαιρετισμό του. Όμως ο άνθρωπος αυτός, ο Γεράσιμος, ήταν μοναδικός σε περιεχόμενο ανθρωπιάς, αλληλεγγύης, προσωπικής και κοινωνικής, σε αγάπη, σε ατελεύτητη αγάπη και θυσία για τον άλλο, που μπορεί να τον έβλεπε πρώτη φορά, αλλά να τον συνόδευε στο γιατρό, στο νοσοκομείο, να τον ξενυχτούσε μετά την χειρουργική επέμβαση. Θυσιαζόταν ανιδιοτελώς, διαρκώς για τον αδελφό του. Μιλούσε με σεβασμό για τους μακαριστούς Αρχιερείς Ύδρας Ιερόθεο και Κερκύρας Πολύκαρπο και υπηρέτησε με αφοσίωση, αγάπη και σεβασμό τον χειροτονήσαντα Γέροντά του Κεφαλληνίας Σπυρίδωνα. Συναντιόταν συχνά με τον Άγιο Γέροντα Ποορφύριο και με το γέροντα Ιάκωβο Τσαλίκη.

Όταν μιλούσε για τον αδελφό του το Θανάση, που τότε διέπρεπε στην Αμερική, διέκρινες στο πρόσωπό του και στη χροιά της ομιλίας του το θαυμασμό, την αγάπη και την εκτίμησή του. Καταλάβαινες όμως παράλληλα ότι στη ζωή του ο Γεράσιμος ήθελε κάτι άλλο. Με αυτά δεν είχε και δεν ήθελε να έχει σχέση, όπως και με τον κόσμο του πατέρα του τού Σπύρου, κι ας εργαζόταν στο ξενοδοχείο των γονέων του, με τους οποίους διατηρούσε σχέσεις αλληλοσεβασμού.

Ο αξιακός του κώδικας, οι στόχοι του και οι σκοποί του ήταν άλλοι. Μεταξύ γης και ουρανού. Κτιστού και ακτίστου. Φθαρτού και αιωνίου. Στην καρδιά του κατοικούσε, εκ κοιλίας μητρός, ο Χριστός. Υπεραγαπούσε την Παναγία μας και τον Άγιο Γεράσιμο. Του είπα και του επανέλαβα ότι «Δεσπότη σε έκανε η Παναγία και ο Άγιος Γεράσιμος».

Μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο, του γνωστού και αγνώστου, του αψηλαφήτως ψηλαφουμένου, εν ψηλαφισμώ γνωρίμου για τους πολλούς και χειροπιαστού δια χειραψιών στους ολίγους ή ελάχιστους, όπως ο Γεράσιμος, πέρασε τη ζωή του. Αυτή τη ζωή που εμείς οι πολλοί γνωρίζουμε.

Ενεδύθη το μοναχικό ένδυμα στη Μονή Κουτλουμουσίου αρχές του 1988. Συναντηθήκαμε όταν ετοιμαζόμουν να καρώ στην Αγκάραθο το Δεκέμβριο του ίδιου έτους και θυμάμαι πόσο με ενίσχυσε.

Μετά την εις Επίσκοπο χειροτονία μου, 3 Νοεμβρίου 2001, πήγε στον π. Ευμένιο. Έλαβε και πάλι το μήνυμα της αρχιερωσύνης, όπως ανέφερε στο χειροτονητήριο λόγο. Δεν επεδίωξε, ούτε στόχευσε στην αρχιερωσύνη, οι ουρανοί όμως, δια του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, του διακριτικού και αποτελεσματικού, με την Ιεραρχία της εκκλησίας της Ελλάδος, τού την δώρισαν όπως και σε όλους μας. Ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης Βαρθολομαίος εν Συνόδω ομίλησε εγκωμιαστικά για το πρόσωπό του, για την ευλογημένη επιλογή, για την εικόνα του Αγίου Γερασίμου που του είχε δωρήσει. Ο Γεράσιμος όμως ζούσε διαρκώς τον ουρανό στη γη. Όταν τον είδε στις φωτογραφίες Επίσκοπο ο Μανόλης μαρτύρησε τρεις-τέσσερις φορές στον παπά-Δημήτρη ότι αυτός ο άνθρωπος βρίσκεται αλλού και θα φύγει σύντομα.

Πέρασε τη ζωή του μέσα στα μοναστήρια, στους καλογέρους και τις καλόγριες. Με την Παναγία και τους Αγίους. Με αυτές τις ακατάλυτες δυνάμεις του πνευματικού κόσμου, του ορατού και αοράτου, έζησε την επίγεια ζωή του και δεν γινόταν αλλιώς, παρά να γίνει σε μοναστήρι η εις ουρανούς αρπαγή της ψυχής του. Της ευλογημένης, «από το δόσιμο χωρίς μισθό»,  από την διακονία της ελεημοσύνης και της αγάπης αρπαγή της ψυχής του, στο Μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Χορτιάτη. Ο αδελφός Βαρνάβας αφειδώλευτα, όπως μας έχει συνηθίσει, μερίμνησε για τον ευπρεπισμό του αδελφού Γερασίμου.

 Ο διακονών κυρός Γεράσιμος ως λαϊκός, ως κληρικός και ως Επίσκοπος έδωσε «εξ όλης της ψυχής και εξ  όλης της καρδίας του» αυτό το μεγάλο αγιοπνευματικό μήνυμα της διαρκούς, της ακατάλυτης και ατελεύτητης μεταμορφωτικής διακονίας του κόσμου και του ανθρώπου. Είχε όμως ξεκινήσει απο τη μεταμόρφωση της υπόστασής του, της καρδιάς του, της ψυχής του, προσευχητικώς και έλκυσε έτσι τη χάρη του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Εκάρη μεγαλόσχημος την παραμονή της εκλογής του στο Αγιοπαυλήτικο μετόχι στους Θρακομακεδόνες από τον Ηγούμενο Παρθένιο, το μοναχό Γεράσιμο, παρόντων του π. Βασιλείου, του Αποστόλου και του Ηλία. 

Οι δύο επισκοπικοί λόγοι του, ο χειροτονητήριος και ο τελευταίος στην Παναγία της Φανερωμένης στη Βουλιαγμένη, με την αναφορά του στη Χριστοόραση και Χριστοαίσθηση, στην υποστατική Χάρη του Αγίου Πνεύματος στη Χάρη του Κυρίου μας που είναι ωκεανός αγάπης, μαρτυρούν τους καρπούς του μυστηρίου και του μαρτυρίου της εν Χριστώ Μεταμόρφωσης στον πάντοτε και εν παντί διακονούντα Κυρό Γεράσιμο. Στον Ιεράρχη Γεράσιμο με την αθηναγόρειο μορφή, με ασκητικό φρόνημα, τον διακονούντα εν ελέει, οικτιρμοίς και φιλανθρωπίαις.

Ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου Ανδρέας Νανάκης
Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

[Πηγή: Ιστότοπος Ιεράς Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου]

Κυκλοφορήθηκε το 134ο τεύχος του περιοδικού "Σύναξη"

Έφθασε ώς εμάς πριν από λίγες ημέρες το νέο, 134ο, τεύχος του περιοδικού ΣΥΝΑΞΗ, με γενικό τίτλο "Θερινές Διαδρομές 2015"

Πρόκειται για ένα επιπλέον μεστό περιεχομένου τεύχος, όπου συμπυκνώνεται ό,τι αριστότερο δύναται να παράσχει σήμερα στον κόσμο μας η θεολογική σκέψη, έναν κόσμο που έχει ανάγκη λόγο καίριο, παρηγορητικό και ελπιδοφόρο. Αξίζει να γνωρίσουν οι αναγνώστες μας τα περιεχόμενα:  

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ ... σελ. 3

ΜΥΡΤΩ ΘΕΟΧΑΡΟΥΣ 
«Κλέπται ψυχῶν»: Ἡ παράνομη διακίνηση ἀνθρώπων ὑπὸ τὸ φῶς τοῦ Δευτερονομίου 24:7 ... σελ. 4

ΕΛΕΝΗ ΤΑΜΑΡΕΣΗ 
Συνέδριο τῶν Ὀρθοδόξων τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης ... σελ. 22

Δ. ΜΟΣΧΟΣ 
Συλλογικὸ χάρισμα, σύνοδοι καὶ ἑνότητα κατὰ τὴ μέση καὶ ὕστερη περίοδο τῆς ἱστορίας τῆς Ἐκκλησίας ... σελ. 23

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ 
Τὸ τραῦμα καὶ τὸ μαρτύριο ... σελ. 37

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΗΤΡΑΛΕΞΗΣ 
Ἐπιστροφὴ στὴν παράδοση: τὸ ἔγγαμο τῶν ἐπισκόπων ... σελ. 50

ΣΤΑΜΑΤΗΣ ΣΠΥΡΟΥ 
Κοινοτικὴ θεραπεία χρηστῶν καὶ τὸ Ὀρθόδοξο κοινοβιακὸ μοντέλο ... σελ. 61

ΤΟΡΣΤΑΪΝ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΟΛΛΕΦΣΕΝ 
Ἁγιογραφώντας τὴν εἰκόνα τοῦ ἀόρατου Θεοῦ ... σελ. 69

ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΧΟΣΕ ΤΣΑΜΙΣΤ
Ἡ σύγχρονη ἑρμηνευτικὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς εἰκόνας ... σελ. 77

ΝΙΚ. ΜΠΕΡΝΤΙΑΓΙΕΦ
Ἡ πνευματικὴ κατάσταση τοῦ συγχρόνου κόσμου... σελ. 82

ΔΑΥΪΔ ΜΠΑΚΑΣ 
Ὄμορφες ἧττες (ποίημα) ... σελ. 96

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΕΛΛΑΣ 
Γνωμοδότηση γιὰ τὴ μέλλουσα Σύνοδο ... σελ. 97

Τὸ Βιβλίο ... σελ. 102

Οἱ συνεργάτες τοῦ 134ου τεύχους ... σελ. 109 

Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

Το ετήσιο Μνημόσυνο του πρώην Μητροπολίτου Αττικής Παντελεήμονος Μπεζενίτου

Πρωί Σαββάτου, 27 Ιουνίου 2015, στο Καθολικό της Μονής Εισοδίων της Θεοτόκου Μαρκόπουλου Ωρωπού. Συλλειτούργησαν ιερείς - πνευματικά παιδιά του (κυρίως οι εν Αττική Ζακύνθιοι) και στο τέλος τελέστηκε τρισάγιο επί του τάφου του στο Κοιμητήριο της ίδιας Μονής. 
















Οι Τρεις Λέξεις του Ενθρονιστήριου Λόγου του μακαριστού Μητροπολίτου Κεφαλληνίας Γερασίμου

Γράφει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας 


Κατά την ιδιαίτερα φορτισμένη ατμόσφαιρα της Νεκρωσίμου Ακολουθίας για τον μακαριστό Μητροπολίτη Κεφαλληνίας Γεράσιμο (εντός του κατάμεστου νέου Καθολικού της Μονής του Αγίου Γερασίμου, στα Ομαλά Κεφαλληνίας, την 24η Ιουνίου 2015), ανάμεσα στους αξιάκουστους ομιλητές, οι οποίοι εκφώνησαν επικήδεια ομιλία, έλαβε τον λόγο μια κυρία, η Γιούλη, κουμπάρα του Μεταστάντος και πνευματικό τέκνο του. Μαζί με τον καλό σύζυγό της και άλλα πνευματικά παιδιά του Γερασίμου, πολύ τού συμπαραστέκονταν σε όλους τους τομείς της ιερατικής διακονίας του. Προσωπικά μάλιστα, αυτήν και τον σύζυγό της, τους ευχαρίστησε δημοσίως και μ' ευγνωμοσύνη, κατά την ίδια Ακολουθία ο αδελφός του κεκοιμημένου Ακαδημαϊκός Αθανάσιος Φωκάς. 


Η κ. Γιούλη, λοιπόν, έλαβε από μόνη της τον λόγο και δι' ολίγων φράσεων συγκλόνισε Κλήρο και Λαό, σύμπασα την πενθηφόρα ομήγυρη. Γιατί; Διότι αποκάλυψε τι σχεδίαζε ο νέος Μητροπολίτης να ειπεί κατά τον Ενθρονιστήριο Λόγο του, στις 2 Ιουλίου 2015, κάτι που δεν θα συμβεί ποτέ, διότι τον εμπόδισε η αιφνίδια αναχώρησή του για τον Ουρανό της Αιωνιότητας. 

Ιδού τι ακριβώς είπε η ομιλήτρια: 

"Συγχωρείστε με. Θέλω να μιλήσω λίγο εκτός πρωτοκόλλου. Δεν θα Σας καθυστερήσω πολύ, απλά, επειδή είχα την ευλογία κι εγώ και η οικογένειά μου και πολλά παιδιά του να είμαστε κοντά του τις τελευταίες στιγμές, θέλω να Σας μεταφέρω αυτά που είχε ετοιμάσει για να πει στον ενθρονιστήριό του λόγο. Μας έλεγε:

- Παιδάκι μου, τι θα πούμε τώρα; Τι θα πούμε τώρα; Ξέρω, ξέρω όμως τι θα πω. Τρεις λέξεις, αυτές που χαρακτήριζαν όλη μου τη ζωή κι αυτές που έλεγα πάντοτε: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ - ΠΑΡΑΚΑΛΩ - ΣΥΓΓΝΩΜΗ. 

Αυτός ήταν ο Πατέρας μας!"

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, αν οι καρδιακές αυτές Τρεις Λέξεις, τις οποίες σχεδίαζε να δηλώσει ενθρονιζόμενος ο Γεράσιμος, θα ήταν τελικά μόνον αυτές ή ενδεχομένως να αναλύονταν κατά την -προσδοκώμενη τότε- σύναξη της Ενθρόνισής του. Θεωρούμε πάντως ότι και μόνον αυτές θα είχαν την καταλυτική ισχύ να συνοψίσουν πράγματι τις δυνατότητες και προοπτικές του αρχιερατικού αξιώματος, αλλά και της εν γένει πνευματικής πατρότητας εντός της ορθόδοξης ζωής και καθημερινότητας, καθώς ο ύψιστος αυτός ρόλος προ-απαιτεί και προ-ϋποθέτει: 

i. βίωμα ευχαριστιακό - δοξολογικό [εκφραζόμενο εν προκειμένω διά της λέξεως "ευχαριστώ" του Γερασίμου | πρβλ. ενδεικτικά την ρήση του Αποστόλου Παύλου "ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ θέλημα Θεοῦ ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ εἰς ὑμᾶς" (Α΄ Θεσ. 5, 18)], 


ii. άσκηση παρακλητική - προσευχητική - παραμυθητική [διά της λέξεως "παρακαλώ" | πρβλ. ενδεικτικά τον παύλειο λόγο "Διὸ παρακαλεῖτε ἀλλήλους καὶ οἰκοδομεῖτε εἷς τὸν ἕνα" (Α΄ Θεσ. 5, 11)] και 


iii. σχέση μετανοίας - συγχωρήσεως [διά της λέξεως "συγγνώμη" | πρβλ. ενδεικτικά το καινοδιαθηκικό "Καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν" (Ματθ. 6, 12)]. 

Εάν η άσκηση της πνευματικής πατρότητας εντός των κατά τόπους ορθοδόξων κοινοτήτων διατηρούσε τα ανωτέρω τρία διάφανα χαρακτηριστικά, εάν στηριζόταν σε αυτούς τους τρεις στέρεους και ασφαλείς στύλους της αγιοπατερικής Παραδόσεως, δεν θα φθάναμε στις ακρότητες, τις οποίες -δυστυχώς- συναντάμε συχνά-πυκνά εντός της Εκκλησίας. Αυτές οι παραποιήσεις και παραχρήσεις της εκκλησιαστικής αυθεντικότητας αποπροσανατολίζουν όσους αναζητούν εναγώνια "Σηματωρό και Κήρυκα" (κατά την ωραία και εύστοχη έκφραση του Οδυσσέα Ελύτη), όσους εντέλει έχουν την χρεία άξιου χειραγωγού εις Χριστόν! 

Ο λαοφίλητος και πολύκλαυστος εκλιπών Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γεράσιμος Φωκάς, εν πληθούση Εκκλησία κατά την εξόδια ημέρα του από τον γήινο θόρυβο (μάλλον εισόδια ώρα του στην ουράνια πατρίδα), μάς δίδαξε το πώς να καθιστάμεθα αυθεντικότεροι στις σχέσεις μας με τον Θεό και τον Άνθρωπο! Αρκεί να ενωτισθούμε τον απλό -πλην άρτιο θεολογικά- εμπειρικό λόγο του για την ωφέλεια εαυτών και αλλήλων!

Τα 9μερα του Μητροπολίτου Κεφαλληνίας Γερασίμου στο Ληξούρι

Στον Ι. Ν. Αγ. Σπυρίδωνος (Αγ. Παναγή Μπασιά) Ληξουρίου τελέστηκε σήμερα το πρωί από τον π. Νικόλαο Σωτήρα και τον π. Ιωάννη το μνημόσυνο των 9 ημερών του μακαριστού Μητροπολίτου Κεφαλληνίας κυρού Γερασίμου. Αιωνία η μνήμη του!




Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Πανηγύρι στο χωριό Κομπουνσούι του νομού Καγκέρα της Βόρειας Τανζανίας

Φωτογραφίες από την σημερινή (29.6.2015) γιορτή των Αγίων Αποστόλου Πέτρου και Παύλου στον πανηγυρίζοντα ναό του Αγίου Παύλου στο ορεινό χωριό Κομπουνσούι του νομού Καγκέρα της Βόρειας Τανζανίας. Εκεί είναι Μητρόπολη Μουάνζας του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και προέστη ο οικείος Μητροπολίτης Μουάνζας κ. Ιερώνυμος. 
Ανταπόκριση, ειδικά για το Νυχθημερόν: Δ. Κ.


















Ο παπα-Γεράσιμος: Πέραν του κόσμου τούτου

Κείμενο του Ηλία Τουμασάτου | inkefalonia.gr 

Απεκρίθη ᾿Ιησοῦς· ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου
Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον, 18, 26

Στις ορθόδοξες εικόνες οι ιερές μορφές απεικονίζονται αβαρείς κι αέρινες. Πίσω απ’ τις πτυχώσεις των μακριών τους ενδυμάτων θαρρείς πως δεν υπάρχει σώμα. Κι αν κοιτάξεις το πρόσωπό τους, ταλαιπωρημένο κι αδύνατο από τις κακουχίες που υπέστησαν στον δρόμο τους για την αγιοσύνη, θα καταλήξεις μοιραία στο βλέμμα τους. Ένα βλέμμα που μοιάζει να μην κοιτάει εσένα, αλλά την ίδια στιγμή να είναι στραμμένο σ’ ολόκληρο το σύμπαν, εκείνο, το μεγάλο, αλλά ταυτόχρονα και σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, εκείνο της δικής σου ψυχής.

Όταν είδα για πρώτη φορά τον παπα-Γεράσιμο, ένιωσα πως αυτός ο άνθρωπος που ξεπρόβαλε από το στενό δρομάκι της οδού Ντέριν δεν μπορεί, πρέπει να το έσκασε από κάποια εικόνα. Λες και κάποια εικονιζόμενη μορφή άξαφνα ζωντάνεψε, πήρε σάρκα και οστά κι άρχισε να περιδιαβαίνει τους δρόμους της μικρής μας πόλης. Ψηλός και λιγνός, με βλέμμα σαν εκείνο των εικόνων, από τη μια χαμηλωμένο, επί της γης, κι από την άλλη σπινθηροβόλο και λαμπρό, λες και καθρέφτιζε τον ουρανό.

Αθόρυβο το βήμα του καθώς απομακρυνόταν από το οπτικό μου πεδίο, ντυμένος στα λιτά, συχνά ταλαιπωρημένα και τριμμένα ράσα του, που, όπως εκείνα στις εικόνες έμοιαζαν να μην κουβαλούν μέσα τους κανένα σώμα ανθρώπινο, παρά μόνο μια ψυχή, που το βάδισμά της δεν ακουγόταν, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν πατούσε πάνω στη γη, αλλά πετούσε χαμηλά, πλάι στους ανθρώπους.

Κάθε φορά που τον έβλεπα, κάθε φορά ένιωθα κάποιον να πετάει στο πλάι μου, σαν τα μαυροντυμένα χελιδόνια που πετούν χαμηλά πριν τη βροχή. Και την ίδια στιγμή ένιωθα καμιά φορά τη μεγάλη αντίθεση με τα δικά μου, βαριά πολλές φορές βήματα, κι αναρωτιόμουν πώς εκείνος ο άνθρωπος μπορούσε να κάνει εκείνο που εγώ μπορούσα να κάνω μόνο όταν ήμουνα παιδάκι, στα όνειρά μου: Να πετάει.

Ήτανε γείτονάς μου ο παπα-Γεράσιμος, αν υποθέσουμε ότι η πραγματική του κατοικία ήταν το σπίτι που διέμενε, εκεί, στη μικρή γειτονιά κάτω από το εκκλησάκι της Παναγίας Ρακατζή. Μα δεν ήταν αυτό το αληθινό του σπίτι… Τον έβλεπα τόσες φορές, πεζό, χωρίς να νοιάζεται αν βρέχει ή έχει ήλιο, να πηγαίνει κάπου. Λες και το σπίτι του ήταν οι δρόμοι της πόλης μας, και του νησιού μας… Ή… ίσως οι δρόμοι εκείνοι να ήταν απλά ο προθάλαμος, ο διάδρομος για τα σπίτια όλων μας, για τα σπίτια όλων εκείνων που είχαν ανάγκη… Μ’ αυτό το σκεπτικό το σπίτι του ήταν τα σπίτια όλου του κόσμου… Από παντού ακουγόταν, διακριτικά και χαμηλόφωνα, όπως υποψιάζομαι ότι θα ήθελε ο ίδιος, ότι ο παπα-Γεράσιμος δεν σταματούσε ποτέ να προστρέχει σε όποιον χρειαζόταν βοήθεια, να θυσιάζει τα πάντα για τον συνάνθρωπο. Μυστικά και ήσυχα. Για την πράξη, όχι για τον απόηχο που θα ακολουθήσει.

Πολλές φορές περνώντας από το εκκλησάκι της Παναγίας έβλεπα ανθρώπους να τον περιμένουν εκεί, για να εξομολογηθούν. Παρόλο που απέχω παρασάγγας από αυτό που η κοινωνία μας χαρακτηρίζει «καλό χριστιανό», απέναντι στο μυστήριο της εξομολόγησης ένιωθα μεγάλο δέος. Είναι μια στιγμή, όχι μόνο απόλυτης εμπιστοσύνης απέναντι στον παπά που βρίσκεται απέναντί σου, αλλά και μια αποκαλυπτική στιγμή για τον άνθρωπο, που φανερώνει τα πιο μύχια κομμάτια της ψυχής του στον θεό που πιστεύει. Γι’ αυτή την επίσης μυστική και ήσυχη εμπειρία, λίγα φανέρωναν οι άνθρωποι… Μια σχεδόν αόρατη, αραχνοΰφαντη αύρα πλανιόταν στα λόγια όσων είχαν ζήσει εκείνη την εμπειρία, που άφηνε να εννοηθεί πόσο λυτρωτική ήταν για τους ανθρώπους. Γιατί, αλίμονο, σήμερα που έχουν πολλαπλασιαστεί οι φωνές, έχουν λιγοστέψει δραματικά οι άνθρωποι που ξέρουν ν’ ακούνε με την καρδιά τους. Που θέλουν να ακούσουν για να μοιραστούν το βάρος απ’ αυτό που σε βασανίζει. Που μέσα τους κουβαλούν τη δύναμη για να σηκώσουν όλο το βάρος του κόσμου, αν χρειαστεί. Εκείνοι, οι αβαρείς, οι σχεδόν ασώματοι.

Ομολογώ πως πολλές φορές ένιωσα την επιθυμία να του μιλήσω κι εγώ, ποτέ όμως δεν βρήκα τη δύναμη. Μα εκείνος με αποκαλούσε, όπως όλον τον κόσμο «παιδάκι μου», όποτε με συναντούσε στο δρόμο, κι ας μη με είχε δει ούτε μια φορά στην εκκλησιά. Για χρόνια ένιωθε πατέρας όλων. Και ίσως ήταν. Και των πιστών και των άλλων. Ακριβώς απέναντι από την κάμαρά μου, στο εκκλησάκι της Ρακατζής πολλά ήτανε τα βράδια, χειμώνα καλοκαίρι, που οι πιστοί μαζεύονταν κι εκείνος λειτουργούσε. Ποτέ δεν πήγα. Μα όλες τις λειτουργίες τις άκουγα στο δωμάτιό μου, βυθισμένος σε χαρτιά και σε βιβλία. Και καμιά φορά, αργά το βράδυ, όταν η εκκλησούλα είχε πλέον απολύσει, τον άκουγα να χαιρετάει τους πιστούς λέγοντας «Καληνύχτα, παιδάκι μου». Και μ’ έναν περίεργο τρόπο ένιωθα πως εκείνη η καληνύχτα περνούσε τον τοίχο του σπιτιού μου κι ερχόταν και σε μένα. Πως και μένα μου έλεγε καληνύχτα. Πως και για μένα, που δεν πάταγα στην εκκλησιά, που δεν τόλμησα να πάω ούτε μια φορά να κοινωνήσω, ένιωθε πατέρας.

Πατέρας όλων ήτανε και πριν εκλεγεί και χειροτονηθεί μητροπολίτης του νησιού μας. Ναι, το επιθυμούσε αυτό το αξίωμα, αλλά, πιστεύω, όχι για τον τίτλο, αλλά για να έχει μεγαλύτερη δυνατότητα να προσφέρει. Αυτή η αφιέρωσή του στην κοινωνική προσφορά είχε μεγαλύτερη δύναμη από κάθε αξίωμα, από κάθε τίτλο. Ήταν πέραν του κόσμου τούτου ο παπα-Γεράσιμος, έμοιαζε να εμφορείται από δυνάμεις που είναι πολύ πιο ουσιαστικές και πολύ πιο ισχυρές από τις ανθρώπινες ιεραρχίες. Με επίκεντρο όλων των δυνάμεων την άδολη και ανεπιτήδευτη αγάπη, εκείνη που ξεκινάει από τα βάθη της ψυχής και απευθύνεται στα βάθη της ψυχής. Εκείνη που μοιράζεται δίχως φειδώ, που μ’ έναν τρόπο υπεράνθρωπο, όσο περισσότερο τη σκορπάς τόσο πολλαπλασιάζεται μέσα σου, αλλά και ακόμη περισσότερο φυτρώνει και καρπίζει στις ψυχές των ανθρώπων. Όσων έχουν τη δύναμη να αποδεχτούν ότι η αγάπη είναι κατά πρώτο λόγο θυσία, και μοιρασιά. Αγάπη είναι να δίνεις ό,τι έχεις μέσα σου, κι αν μπορείς ακόμα περισσότερα. Κι αυτή η αγάπη γίνεται πηγή χαράς, κι ο άνθρωπος που την κοινωνεί στους άλλους είναι ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου, κι ας είναι τρύπια τα παπούτσια του, κι ας ζει με τα απολύτως αναγκαία σ’ ένα μικροσκοπικό σπιτάκι σ’ ένα στενό δρομάκι της μικρής μας πόλης. Αλλά είπαμε, ο παπα-Γεράσιμος δεν ζούσε εκεί. Ζούσε παντού, ανάμεσά μας.

Την τελευταία φορά που τον είδα, λίγο πριν την εκλογή του, ήταν πάλι στο δρόμο. Κάπου πήγαινε πάλι. Κάπου που τον είχαν ανάγκη. Είχα παρκάρει το αμάξι έξω από τη Ρακατζή, και καθόμουν για κάμποση ώρα μέσα, βουλιαγμένος πάνω στο κάθισμα του οδηγού και παλεύοντας με τις δικές μου σκέψεις. Ένα χτύπημα στο τζάμι του αυτοκινήτου με έφερε ξανά στην επιφάνεια. Κοίταξα στα δεξιά μου, ήταν ο παπα-Γεράσιμος. Άνοιξα το τζάμι, τον καλημέρισα. Στο χέρι του κράταγε ένα ημερολόγιο της Μητρόπολης με την εικόνα της Παναγίας. «Πάρε, παιδάκι μου», μου είπε και συνέχισε το δρόμο του. Δεν θέλω να περιγράψω το μέγεθος της γαλήνης που ένιωσα εκείνη τη στιγμή, έτσι ξαφνικά. Δεν το ήξερα, αλλά αυτές ήτανε οι τελευταίες του κουβέντες που θα άκουγα… Μα σ’ αυτές τις τρεις λέξεις ήταν κλεισμένη και η φιλοσοφία όλης της ζωής του:

«Πάρε, παιδάκι μου».

Δεν βρήκα τη δύναμη να πάω στην κηδεία, ούτε καν μέχρι το λαϊκό προσκύνημα της Μητρόπολης, ένα τετράγωνο παρακάτω από το σπίτι μου. Γιατί πιστεύω ότι ο παπα-Γεράσιμος ακόμα ζει. Για όποιους νομίζουν πως έφυγε εκείνο το βράδυ, εκείνη τη στιγμούλα, σ’ εκείνο το μοναστήρι μακριά από τον τόπο του, τις ίδιες εκείνες μέρες που με παιδικό σχεδόν, καθώς λένε όσοι ήταν κοντά του, ενθουσιασμό ετοιμαζόταν να γυρίσει στο νησί και να αναλάβει τα καινούρια του καθήκοντα, το ξαναλέω, ζει. Γιατί η αγάπη που τόσο απλόχερα μοίρασε σε όλους, ο σπόρος εκείνος που ενώνει τον ουρανό και τη γη, είναι ζωντανός, κι ας ξαναγύρισε εκείνος σε κάποια από τις ιερές εικόνες όπου κατοικούσε, πέραν του κόσμου τούτου. Αυτός ο σπόρος της αγάπης υπάρχει σ’ όλους μας. Και σε σένα, τον πιστό χριστιανό, και σε μένα. Αν θα φυτρώσει και θ’ ανθίσει, από όλους εξαρτάται. Κι από σένα κι από μένα. Το σίγουρο είναι πως η αγάπη δεν πεθαίνει. Γιατί και κείνη είναι πέρα από μας, πέρα από το σώμα μας. Είναι η αγάπη σαν τον παπα-Γεράσιμο, πέραν του κόσμου τούτου.

Το απόγευμα της Κυριακής πριν ο παπα-Γεράσιμος ταξιδέψει κοντά στο Θεό, η μάνα μου, που συνηθίζει να βλέπει παράξενα όνειρα, ήρθε και μου είπε αναστατωμένη: «Είδα ένα καντήλι που του τέλειωσε το λάδι. Κι έναν άνθρωπο προς την Ανατολή να ανεβαίνει ψηλά, πολύ ψηλά, κοιτώντας προς τη Δύση. Κι έλεγα μέσα μου, πώς ετούτος ο άνθρωπος ανεβαίνει τόσο ψηλά, χωρίς να 'χει ούτε σκάλα, ούτε σκοινί, χωρίς καν να σκαρφαλώνει;». Όταν ο συνάδελφός μου ο Νίκος με πήρε συντετριμμένος τηλέφωνο το επόμενο πρωί, δεν μπορούσα να μη σκεφτώ εκείνο το όνειρο.

Τι να την κάνεις τη σκάλα, όταν έχεις ανεβεί όλα τα σκαλιά που οδηγούν στην πιο γνήσια και αφειδώλευτη αγάπη; Παπα-Γεράσιμε, εσένα, που η καρδιά σου χωρούσε όλον τον κόσμο, πώς θα μπορούσε τούτος ο κόσμος να σε χωρέσει;

Ιούνιος 2015

Video-παραλειπόμενα από την Κηδεία του Μητροπολίτου Κεφαλληνίας Γερασίμου

Απομεσήμερο Τετάρτης, 24ης Ιουνίου 2015, στο νέο Καθολικό της Μονής του Αγίου Γερασίμου, στα Ομαλά Κεφαλληνίας
Λήψη videos, ειδικά για το Νυχθημερόν: Πέτρος Παράσχης και Σπύρος Νέγκας 



 

 

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Ο Εσπερινός των Αγίων Πέτρου και Παύλου στο ομώνυμο Μετόχι της Μονής Στροφάδων εν Μουζακίω Ζακύνθου

Δειλινό 28ης Ιουνίου 2015, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Δωδώνης κ. Χρυσοστόμου και συμπροσευχομένου του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄ και παρόντος του Καθηγουμένου της Μονής Αρχιμανδρίτου Διονυσίου Λιβέρη. Αύριο το πρωί θα ιερουργήσει ο οικείος Μητροπολίτης κ. Διονύσιος.