Ιδιοκτήτης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, κατόπιν συνεννοήσεως και πάντως με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Ετοιμαζόμαστε!

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

Εκδόθηκε το 12ο τεύχος του περιοδικού "Ψυχής Δρόμοι"

Περιεχόμενα
Λεωφόροι:
-π. Βασιλείου Θερμού, Αμοιβαία συγχώρηση και μέριμνα του άλλου
-Robert Randall, O ρόλος της θρησκείας στο πλαίσιο της ψυχαναλυτικής ‘Ψυχολογίας του Εαυτού’
-Christopher Cook, Andrew Powell, Andrew Sims, & Sarah Eagger, Τα όρια μεταξύ πνευματικότητας και ουδετερότητας στην Ψυχιατρική
-π. Maximos Constas, Διάσπαση, ενότητα, και Άγιο Πνεύμα
Μονοπάτια:
-Mindy Makant, Λαμβάνοντας δώρα καί αναλαμβάνοντας φορτία: μιά θεολογική προσέγγιση στη διαποίμανση των παιδιών
-Γρηγορίου Δαβράζου, Η καλλιέργεια της συγχωρητικότητας σε παιδιά και εφήβους για την αντιμετώπιση των δυσάρεστων συνεπειών του σχολικού εκφοβισμού. Θεολογική, ψυχολογική και εμπειρική τεκμηρίωση.
Προσκυνητάρια:
-Αριστοτέλης Παπανικολάου, Μαθαίνοντας πώς να αγαπάμε: ο άγιος Μάξιμος περί αρετής
Ξέφωτα:
-π. Αλέξιος Altschul, Η σωστή αγάπη προς τον εαυτό
-Frank Johnson, Οι αναμνήσεις μου από τον μητροπολίτη Αντώνιο Μπλούμ
Αυλές:
-Ελένης Δαμβουνέλη, 17 Ιανουαρίου και τα παιδιά
-Kate Grosmaire, Συγχώρεσα τον φονιά της έφηβης κόρης μου
Γέφυρες:
-Περίπτωση 28: Ο αλκοολικός σύζυγος και πατέρας (Γιώργος Μουσάς - π. Βασίλειος Χριστοδοὐλου)
-Περίπτωση 29: Επεισοδιακή κρίση μπαίνοντας στη Λειτουργία (Κασσιανή Φελέκη – Μητροπολίτης Καρπενησίου Γεώργιος)
-Περίπτωση 30: Χαοτική σεξουαλική ζωή (Τέση Λαζαράτου - π. Αλέξανδρος Καριώτογλου)
Πλατείες:
-α) Christopher Cook, The Philokalia and the Inner Life: On Passions and Prayer, β) Georg Nikolaus, C.G. Jung and Nikolai Berdyaev: Individuation and the Person, γ) π. Alexios Trader, Θεραπεία της ψυχής. Πατέρες και ψυχολόγοι σε διάλογο (π. Michael Bakker)
-Marie Βalmary, Η απαγορευμένη θυσία (Κωνσταντίνος Εμμανουηλίδης)

Το Ψυχής Δρόμοι, είναι μία εξαμηνιαία έκδοση, ένα νέο περιοδικό με στόχο την ανάπτυξη της σχέσης και τον διάλογο των Ψυχολογικών Eπιστημών με την Θεολογία και την Θρησκευτικότητα.
Σκοπός του περιοδικού είναι η προώθηση της σκέψης και της έρευνας, ο διάλογος των ανθρώπων που υπηρετούν τους δύο χώρους και η αμοιβαία ευαισθητοποίησή τους, η εκπαίδευση σε ευαισθησίες και δεξιότητες. Με επιστημονικά άρθρα Ελλήνων και ξένων ερευνητών θα επιχειρήσει να φανερώσει το ευρύ πεδίο συνάντησης των δύο αυτών χώρων, να προωθήσει τη συνεργασία τους και την αλληλεπίδρασή τους. Μέσα από τα θέματά του, επιδιώκεται η άντληση και από πρόσφατο στοχασμό και από σημαντικά έργα του παρελθόντος τα οποία είχαν παραμείνει άγνωστα στον τόπο μας. Φιλοξενούνται οι προβληματισμοί τόσο των ορθόδοξων θεολόγων και κλινικών, όσο και των άλλων χριστιανών που προηγήθηκαν κατά πολύ ως προς τη συνάντησή τους με τις ψυχολογικές επιστήμες.

Διευθυντής Σύνταξης: π. Βασίλειος Θερμός
ISSN: 1792-9571
Τιμή: 10,00 €
Εκδόσεις Αρμός
Μαυροκορδάτου 11 106 78, Αθήνα | τηλ. 210 3830604 fax. 210381943
e-mail: info@armosbooks.gr ιστοσελίδα: www.armosbooks.gr

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2016

Η πάνδημη εορτή του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου στο Μήλεσι Αττικής, 1-2.12.2016 [πλήρη video Εσπερινού και Λειτουργίας]

Ιερό Ησυχαστήριο Μεταμορφώσεως του Σωτήρος 


Πέμπτη 1η Δεκεμβρίου 2016, πανηγυρικὸς ἀρχιερατικὸς ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, συμπαρισταμένου τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας, Ἀμαρουσίου και Ὠρωποῦ κ. Κυρίλλου.


*          *          *
Παρασκευὴ 2α Δεκεμβρίου 2016, πανηγυρικὸς ἀρχιερατικὸς ὄρθρος καὶ θεία λειτουργία, ἱερουργοῦντος τοῦ σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, συλλειτουργοῦντος τοῦ σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κηφισίας, Ἀμαρουσίου και Ὠρωποῦ κ. Κυρίλλου.



Ζάκυνθος: Η απίστευτη ιστορία με τη δήθεν επένδυση του Κατάρ

Η «φούσκα» με την επένδυση του εμίρη, η εμπλοκή πολιτικών παραγόντων και οι άγνωστοι Άραβες που αγόρασαν 15.000 στρ. στη Ζάκυνθο. Το ιστορικό, οι ποινικές διώξεις και οι ένορκες βεβαιώσεις των εμπλεκόμενων. Πώς ξεδιαλύνεται το «κουβάρι» της υπόθεσης.

Είναι μια άλλη μεγάλη επένδυση που έμεινε στα χαρτιά λόγω της γνωστής αβελτηρίας του ελληνικού δημοσίου ή μια καραμπινάτη «φούσκα» που, ευτυχώς, διερευνά η Δικαιοσύνη; Προκαλεί πλήγμα στη διεθνή εικόνα της χώρας ως επενδυτικού προορισμού ή εξαιτίας των απίστευτων αποφάσεων που έλαβε η διοίκηση σε χρόνο ρεκόρ δημιουργεί αρνητικά αντανακλαστικά στην τοπική κοινωνία; Είναι επένδυση του πρώην Εμίρη του Κατάρ ή κάποιων Αράβων, από το Λίβανο και τη Συρία, που διαθέτουν μεταξύ άλλων εστιατόρια και μπαρ στην Αθήνα;
Γιατί ξαφνικά εξαφανίστηκαν από το διοικητικό συμβούλιο της αγοράστριας εταιρείας κάποια μέλη που εμφανίζονταν, μάλιστα, ως ιδιοκτήτες του 95%; Γιατί δε δήλωναν από την αρχή οι επενδυτές της Ζακύνθου πως εκπροσωπούν «θυγατρική της Al Rayan», κρατικής επενδυτικής εταιρείας του Κατάρ;
Γιατί μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ούτε μία επίσημη ανακοίνωση που να συνδέει τους επενδυτές της Ζακύνθου (και νωρίτερα της νήσου Οξυάς) με το κράτος του Κατάρ; Από ένορκες καταθέσεις εμπλεκομένων (που έχει στη διάθεσή του το Euro2day.gr) μαθαίνουμε πως ο (πρώην) εμίρης του Κατάρ «είχε δείξει ενδιαφέρον» να συμμετάσχει στις επενδύσεις και πως, μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον, δεν είχε επενδύσει ο ίδιος στην Οξυά!

Η υπόθεση

Η υπόθεση με την αγορά αμφισβητούμενης έκτασης 14.500 στρεμμάτων στη Ζάκυνθο από εταιρεία που φέρεται να ανήκει στο εμιράτο του Κατάρ απασχολεί εδώ και χρόνια την επικαιρότητα. Μάλιστα, εμφανίζεται μονίμως ως δήθεν πλήγμα για την επενδυτική εικόνα της χώρας την ίδια στιγμή που ο οικονομικός εισαγγελέας Γαλληνός Μπρης, με πόρισμα 27 σελίδων, έχει ασκήσει ποινικές διώξεις για βαρύτατα αδικήματα σε δέκα πρόσωπα που ενεπλάκησαν στη συναλλαγή. Πρόκειται για δημοσίους λειτουργούς, αλλά και εκπρόσωπο των αγοραστών.
Πρόσωπα που παρακολουθούν την εμφανιζόμενη ως επένδυση του πρώην Εμίρη του Κατάρ υποστηρίζουν πως «πίσω από το θόρυβο υπάρχουν δύο ενορχηστρωτές με ισχυρή πολιτική δύναμη, ο ένας εκ των οποίων εξακολουθεί να έχει πολιτική θέση και υπήρξε οικονομικός σύμβουλος των Αράβων». Το επόμενο επεισόδιο θα παιχθεί στα δικαστήρια καθώς στις 1/2/2017 δικάζεται η αγωγή για ακύρωση του συμβολαίου μεταβίβασης.
Οσοι ασχολήθηκαν με την ιστορία των 14.500 στρεμμάτων υπενθυμίζουν πως ουδέποτε υπήρξε σε ολόκληρα τα Επτάνησα ιδιοκτήτης που να έχει στην κατοχή του τέτοια έκταση. Όπως λένε, οι πιο επιφανείς του Libro d’ Oro δεν είχαν ποτέ πάνω από 1.500 στρέμματα, όπως π.χ. ο κόντες Κομούτος.

Από τους Ενετούς στον Ελευθέριο Βενιζέλο

Ολα ξεκινούν το 1783 όταν οι Ενετοί έβγαλαν σε δημοπρασία την τιμητική ιδιότητα του Προστάτη και Επιμελητή της Μονής της Αναφωνήτριας, ένας εκ των εμφανισθέντων ονόματι Φλαμπουριάρης είχε δώσει την καλύτερη προσφορά, δηλαδή το υψηλότερο ετήσιο αντάλλαγμα. Όμως η δημοπρασία δεν αφορούσε την πώληση των εκτάσεων. Ο Ενετός Προβλεπτής εκείνης της περιόδου ζητούσε μέσω της δημοπρασίας κάποιον στον οποίο θα παραχωρούσε «την προστασία της Μονής Αναφωνήτριας, την φροντίδα των μοναχών και την επιμέλεια των κτημάτων». Πουθενά δεν γίνονταν λόγος για μεταβίβαση της κυριότητας της μονής, κάτι άλλωστε που απαγορευόταν από το Νόμο.
Ο Φλαμπουριάρης έχοντας δώσει την καλύτερη προσφορά, πήρε τον τίτλο, αλλά το έγγραφο της παραχώρησης έλεγε πως ανά πάσα στιγμή η εντολή αυτή μπορούσε να ανακληθεί. Αυτονόητο είναι πως κανένα έγγραφο εκείνης της εποχής δεν αναφέρεται σε μεταβίβαση της κυριότητας ή σε δωρεά της ίδιας της Μονής. Επισημαίνεται πως αντίστοιχες υπηρεσίες είχαν προσφέρει μετά τον 15ο αιώνα οι πολλές οικογένειες επωνύμων Ζακυνθινών μεταξύ των οποίων και η οικογένεια Σιγούρου μέλος της οποίας ήταν και ο μετέπειτα Αγιος Διονύσιος Ζακύνθου, οι οποίες και διατηρούσαν τον ίδιο τιμητικό τίτλο με του Φλαμπουριάρη.
Όταν το 1798 διαλύθηκε η Ενετική Δημοκρατία με τη Συνθήκη του Κάμπο Φόρμιο πήγαν στη Ζάκυνθο οι Γάλλοι του Ναπολέοντα, ακολούθησαν οι Ρώσοι, μετά ξανά οι Γάλλοι και τέλος οι Αγγλοι ως «προστάτιδα δύναμη», με την συνθήκη της Βιέννης. Σε εκείνη την ταραγμένη περίοδο ο Φλαμπουριάρης έρχεται σε συμφωνία με τους κατοίκους της Αναφωνήτριας, μέσω συμβολαιογράφου της εποχής, με βάση την οποία διαθέτει τα αγροτικά κτήματα στους κατοίκουςγια καλλιέργεια και αναγνωρίζεται γραπτώς ότι τα δάση και η θάλασσα είναι ελεύθερα για όλους.
Έγγραφο του Νομαρχιακού Γεωπόνου Ζακύνθου του 1928, μετά από ανάθεση του Υπουργείου Γεωργίας, επιβεβαιώνει τα παραπάνω καθώς και την ελεύθερη χρήση των δασών. Η έκθεση του Νομογεωπόνου, έγινε μετά από δραματικά επεισόδια μεταξύ των κατοίκων και της οικογένειας Φλαμπουριάρη, κατά τα οποία υπήρχαν και νεκροί! Να σημειωθεί ότι η οικογένεια Φλαμπουριάρη είχε αναλάβει την υποχρέωση να διατηρεί σε καλή κατάσταση την εκκλησία και το νεκροταφείο. Αντ’ αυτού είχε μετατρέψει τους εκκλησιαστικούς χώρους της Μονής Αναφωνητρίας σε βοηθητικούς χώρους των κτηνοτροφικών ασχολιών και στο εκκλησιαστικό νεκροταφείο απαγόρευε την ταφή των κατοίκων.
Η κυβέρνηση Βενιζέλου του 1928 ζητά να απαλλοτριωθούν οι εκτάσεις ώστε να σταματήσουν τα αιματηρά επεισόδια. Η απάντηση των υπηρεσιών ήταν ότι «τα δάση είναι ελεύθερα και δεν χρειάζεται απαλλοτρίωση» και εκ  των πραγμάτων δεν μπορούσαν να καλλιεργηθούν γιατί ήταν βραχώδη. Μάλιστα 10.000 στρέμματα της επίδικης έκτασης είχαν μεταβιβαστεί ως επιχώριος περιουσία στον Δήμο Ελατίων, έναν εκ των έξι καποδιστριακών δήμων και είχαν καταγραφεί στα βιβλία του απ’ τις αρχές του 20ου αιώνα.

Το 1961 πεθαίνει ο τελευταίος γόνος της οικογένειας Φλαμπουριάρη και αφήνει ως κληρονομιά στη γυναίκα του αορίστως δασική έκταση της περιοχής, δίχως επ’ αυτής να μνημονεύει καμιά πράξη κυριότητας ή νομής. Στην κόρη του Σοφία έδωσε ως κληρονομιά 79 στρέμματα αγροτικής έκτασης, που ήταν και τα μόνα που δήλωνε στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Ζακύνθου.

Αποδοχή κληρονομιάς και πώληση τη Μεγάλη Πέμπτη

Και έτσι φθάνουμε στον κ. Γ. Χάρο, ανιψιό της κόρης Φλαμπουριάρη της Σοφίας, που είναι ο πωλητής των επίδικων εκτάσεων. Επί πάρα πολλά χρόνια δήλωνε ότι κατείχε περίπου 70 αγροτικά στρέμματα, αλλά τη Μεγάλη Πέμπτη του 2014 πραγματοποιεί αποδοχή κληρονομιάς 15.000 στρεμμάτων και ταυτόχρονα την μεταβιβάζει στους Αραβες της εταιρείας Pimana.  
Οσοι θεωρούν πως πώλησε εκτάσεις που δεν του ανήκουν επισημαίνουν πως οι δασικές εκτάσεις που μεταβίβασε είχαν κηρυχθεί κατ’ επανάληψη ως δημόσιες αναδασωτέες εκτάσεις, μετά από αλλεπάλληλες πυρκαγιές. Στις εκτάσεις αυτές είχαν ανοίξει κατά καιρούς 80 χιλιόμετρα περίπου ασφατοστρωμένοι δρόμοι, χωρίς ποτέ να εγερθεί θέμα ιδιοκτησίας και απαλλοτρίωσης ούτε από την οικογένεια Φλαμπουριάρη, ούτε από τον κ. Γ. Χάρο. Ο τελευταίος υποστηρίζει τώρα πως τα 80 χιλιόμετρα ασφαλτοστρωμένων δρόμων είναι αντιπυρικές ζώνες! Η άλλη πλευρά επισημαίνει πως συνήθως οι αντιπυρικές ζώνες είναι ευθείες και δεν ασφαλτοστρώνονται…
Να σημειωθεί ότι τα 70 αγροτικά στρέμματα που κληρονόμησε από την θεία του Σοφία ο κ. Γ. Χάρος, ουδέποτε τα πώλησε. Το σκηνικό αλλάζει τη Μεγάλη Εβδομάδα του 2014. Τότε ο κ. Γ. Χάρος εμφανίζεται να κάνει αποδοχή κληρονομιάς 15.000 στρεμμάτων, που δεν είχε αποδεχτεί ποτέ η θεία του Σοφία. Την ίδια μέρα γίνεται η συμβολαιογραφική πράξη της πώλησης 14.500 στρεμμάτων δασικής έκτασης στην Pimana.
Η έκταση που πουλάει έχει μέτωπο στη θάλασσα 10 χιλιομέτρων, περιλαμβάνει εκτάσεις δύο Μοναστηριών (Αναφωνήτριας 13ου αιώνα και Αγίου Γεωργίου των Κρημνών). Στην ουσία οι αγοραστές θέλουν την παγκόσμιας φήμης περιοχή του Ναυαγίου (φωτ.).
Το συμβόλαιο μένει μυστικό για μερικούς μήνες. Κάποια πρώτα δημοσιεύματα το αποκαλύπτουν το καλοκαίρι και η πλήρης αποκάλυψη γίνεται το φθινόπωρο του 2014. Τότε κατατίθεται μηνυτήρια αναφορά στην τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ευτ. Γκουτζαμάνη εκ μέρους της εκκλησίας της Ζακύνθου, καθώς μέσα στα 14.500 στρέμματα που πουλήθηκαν περιλαμβάνονται και 3.500 στρέμματα που η Εκκλησία υποστηρίζει ότι είναι δικά της. Μέσα στην έκταση που πουλήθηκε περιλαμβάνεται και η παλιά Μονή του Αγίου Γεωργιου των Κρημνών, που διαθέτει εξαιρετικής αξίας τοιχογραφίες και έχει χαρακτηριστεί μεταβυζαντινό μνημείο.
Εκπρόσωποι των επενδυτών δηλώνουν πως προετοιμάζονταν επί ένα χρόνο πριν υπογράψουν τη μεταβίβαση. Όμως, στα «χαρτιά» της πώλησης δεν αποτυπώθηκαν οι ασφαλτοστρωμένοι δημόσιοι δρόμοι, ούτε τα οικήματα, ούτε τα δημόσια ρέματα, δηλαδή στοιχεία που οδηγούν αυτοδικαίως σε ακύρωση του συμβολαίου. Το ίδιο τοπογραφικό διάγραμμα περιλαμβάνει και ιδιοκτησίες κατοίκων τριών χωριών που είναι στην κατοχή τους επί αιώνες! Ανάμεσα στις δημόσιες υπηρεσίες που έσπευσαν μέσα σε μια μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας του 2014 να διευκολύνουν την αγοραπωλησία ήταν και η ΔΟΥ Ζακύνθου που εκτίμησε την αξία στα 1.050 ευρώ το στρέμμα! 
Οι αντιδρώντες υποστηρίζουν πως «ο έφορος έκανε τότε εκτίμηση μέσα σε μια μέρα. Ο δασάρχης, που είναι ανάμεσα στους κατηγορούμενους για την υπόθεση,  έκανε χαρακτηρισμό χωρίς να τηρηθεί ο νόμος που ζητά την προσκόμιση τίτλων. Επιπλέον, ο δασάρχης αγνόησε ότι οι συγκεκριμένες εκτάσεις με αλλεπάλληλες πράξεις χαρακτηρίζονται δημόσιες δασικές επι 10ετίες. Δεν τηρήθηκε ο νόμος που απαιτεί να έχει προτίμηση το δημόσιο στην περίπτωση πώλησης ιδιωτικών δασικών εκτάσεων».
Επισημαίνουν πως η προϊσταμένη αρχή του Δασάρχη, αυτή της Πάτρας, έπρεπε μέσα σε τρεις μήνες να αποφανθεί τίνος είναι η κυριότητα, αλλά άφησε την προθεσμία να εκπνεύσει χωρίς να στείλει τον φάκελο στο Συμβούλιο Ιδιοκτησίας Δασών για γνωμάτευση. Η εταιρεία που αγόρασε την έκταση από το Χάρο είναι η λιβανέζικη Pimana που έχει το ίδιο Δ.Σ. με την Pimara η οποία αγόρασε τη νήσο Οξυά. Η Οξυά, όπως και η έκταση της Ζακύνθου, είχε πωληθεί επί κυβέρνησης Αντ. Σαμαρά και με μια σειρά ενέργειες είχαν ξεπεραστεί διάφορα νομικά εμπόδια. Είναι γνωστό πως πρόσφατα η Εφορία της Πάτρας ζητά επιπλέον 10 εκατ. φόρο από την Pimara  για την Οξυά.
Συμμετοχή στην όλη υπόθεση των λιβανέζικων εταιρειών έχει ο Σύρος Τζαμάλ - Ηλίας Ζοράτλυ, εικαστικός καλλιτέχνης. Ο ίδιος ο κ. Ζοράτλυ επικοινώνησε με το Euro2day.gr και υποστήριξε πως δεν έχει σχέση με μπαρ, όπως αναφέρονταν στο αρχικό κείμενο του Euro2day.gr. Ήταν πρόεδρος σε Pimana και Pimara, αλλά στη συνέχεια, παραιτήθηκε, με τις πληροφορίες να αναφέρουν πως η αποχώρησή του από το Δ.Σ. συνδέεται με γεγονότα και καταστάσεις στη Συρία, με τον ίδιο τον κ. Ζοράτλυ να διαψεύδει τις συγκεκριμένη πληροφόρηση. Προ ημερών εμφανίστηκε σε τηλεοπτική εκπομπή η πρόεδρος της Pimana κα Τζουμάνα Μπεσάρα η οποία δηλώνει μόνιμη κάτοικος Βηρυτού και προσωρινά διαμένουσα στη Βούλα.
Όλοι οι φορείς Ζακύνθου (Εκκλησία, Περιφέρεια, Δήμος) είχαν κάνει ασφαλιστικά μέτρα που δικαιώθηκαν πλήρως. Με την απόφαση απαγορεύτηκε στην Pimana να κάνει οποιαδήποτε ενέργεια στις πωληθείσες εκτάσεις. Στις 1/2/2017 δικάζεται η αγωγή για ακύρωση του συμβολαίου. Στην υπόθεση παρεμβαίνουν ενεργά κάτοικοι της περιοχής που επί τέσσερις αιώνες έχουν αμπέλια, ελιές, υποστατικά στην αμφισβητούμενη περιοχή. Τόσο οι επενδυτές όσο και ο κ. Χάρος ζητούν από τους κατοίκους που θεωρούν πως έχουν κτήματα μέσα στις εκτάσεις που μεταβιβάστηκαν (αρκετοί εδώ και αιώνες!) να πάνε στους επενδυτές ώστε «να τα βρουν».
Στην πρόσφατη δίκη, στις αρχές Νοεμβρίου, υπήρξε παρέμβαση και του ελληνικού δημοσίου το οποίο όψιμα διαπίστωσε πως αν δεν είχαν γίνει παρανομίες  από όργανά του, δεν θα είχε γίνει η συναλλαγή. Εν τω μεταξύ εμείς εξακολουθούμε να διαβάζουμε για τη δήθεν δυσαρέσκεια του εμίρη του Κατάρ...

Φώτης Κόλλιας fotisk2@euro2day.gr
[πηγή: euro2day.gr] 

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Ο Μητροπολίτης Δωδώνης στο ύστατο "χαίρε" προς τον 49χρονο Αρχιμανδρίτη Μάξιμο Δημητρόπουλο

Ανταπόκριση: Σπύρος Παπαγεωργίου 




























Σε ιδιαίτερα έντονα φορτισμένο συγκινησιακά κλίμα κλήρος και λαός αποχαιρέτισαν τον μακαριστό Αρχιμανδρίτη Μάξιμο Δημητρόπουλο, που κοιμήθηκε αιφνιδίως την Παρασκευή σε ηλικία 4​9 ετών. 

Η εξόδιος ακολουθία του μεταστάντος Αρχιμανδρίτη εψάλη​ σήμερα το μεσημέρι​ στο καθολικό της Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Πεντέλης​,​ προεξάρχοντος του Μητροπολίτη Δωδώνης Χρυσόστομου και με τη συμμετοχή των Μητροπολιτών Κορωνείας Παντελεήμονος, Θηβών και Λεβαδείας Γεωργίου και του Καθηγουμένου της Μονής Μητροπολίτη Θερμοπυλών Ιωάννη. 

Ο Μητροπολίτης Δωδώνης Χρυσόστομος μίλησε καθώς ήταν ο Καθηγούμενος της Μονής Πεντέλης, όταν ο μακαριστός π. Μάξιμος ήρθε στην Μονή σε ηλικία 21 ετών και έλαβε εκ των χειρών του κ. Χρυσοστόμου το μοναχικό σχήμα, καθώς και τις χειροτονίες του διακόνου, του πρεσβυτέρου και τη χειροθεσία σε αρχιμανδρίτη.

Όπως ανέφερε ο κ. Χρυσόστομος "δεν λυπούμεθα ώσπερ οι λοιποί καθώς εμείς έχουμε ελπίδα αιωνιότητας, όμως ο αποχωρισμός δεν είναι εύκολος από έναν που γνωρίσαμε. Δεν λυπούμεθα ακόμα διότι ο αρχαίος λόγος έδινε σημεία παρηγορίας "ον γαρ οι θεοί φιλούσιν, αποθνήσκει νέος" και έρχεται να τον συμπληρώσει ο λόγος του Κυρίου "Ηρπάγη μη κακία αλλάξ​ει σύνεσιν αυτού"

Ο Μητροπολίτης αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του μακαριστού μοναχού λέγοντας "πως επιμορφώθηκε υπερμέτρως διαβάζοντας και φιλοσοφώντας την ζωή. Ο Προφητάναξ Δαυίδ λέγει ότι ο άνθρωπος φθάνει μέχρι τα εβδομήντα έτη, ενώ αν είναι σε δυναστεία τα ογδόντα. Όμως απέχει πολύ από του ενός και του άλλου ορίου. Γι' αυτό θα έπρεπε να σιωπώ εγώ και να ομιλείς εσύ Μάξιμε... Ο Θεός ευδόκησε να σε πάρει, ευτυχώς με μικρή ταλαιπωρία και δοκιμασία, απαλύνοντας έτσι τον πόνο μας. Έφυγες από την αγκαλιά της μονής που ευόρκως υπηρέτησες με προθυμία στα διακονήματα. Ο Μάξιμος είχε μια λαϊκή σοφία, με χαμόγελο και με μια έτοιμη ανοιχτή καρδιά. Αγκάλιαζε τους πάντες και τα πάντα, προσπαθώντας να διασκεδάσει ακόμα και τις πιο δύσκολες περιπτώσεις. Αυτή κυρίως την εποχή που η αμφισβήτηση προς πάσα κατεύθυνση γίνεται εντονότερη".

Έκλεισε λέγοντας ότι "είμαστε βέβαιοι ότι μεταβαίνεις εκ του θανάτου εις στην ζωή και ευχόμαστε να είναι μακαρία η οδός η πορεύεις σήμερον".

Ο Μητροπολίτης Κορωνείας, ως εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, μετέφερε τα συλλυπητήρια και τόνισε πως "ο θάνατος είναι ένα τραγικό γεγονός. Και γίνεται τραγικότερο όταν είναι θάνατος νέου ανθρώπου και αιφνίδιος. Και γεννάται σε όλους μας ένα "ΓΙΑΤΙ;". Σε αυτό το γιατί, δεν υπάρχει άλλη απάντηση παρά η απάντηση της πίστεως. Όπως ο γεωργός ξέρει πότε θα δρέψει τον καρπό, έτσι και ο Θεός ξέρει πότε θα πάρει τον πιστό κοντά του. Αυτή η σκέψη ας μας παρηγορεί".

Ο Καθηγούμενος της Μονής Πεντέλης, Επίσκοπος Θερμοπυλών Ιωάννης μίλησε για την γνωριμία τους με τον μακαριστό όταν εκείνος ήταν φοιτητής της Ανωτέρας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας "ήταν ένα προβληματισμένο παιδί, σε αντίθεση με την ανεμελιά της ηλικίας του. Ήταν πάντα σκεπτικός και κάτι πάντα τον βασάνιζε. Σε όλη του την ζωή σήκωνε έναν Σταυρό. Τόσο με κάτι ασθένειες όσο με τις σκέψεις του που του δημιουργούσε το πολύ διάβασμα, είχε διαρκώς προβληματισμούς, παρατηρήσεις, προτάσεις. Ζούσε έναν Γολγοθά και την περασμένη Παρασκευή, έζησε την δική Μεγάλη Παρασκευή. Ανέβηκε στην κορυφή του Γολγοθά. Ζήσαμε τις τελευταίες δύσκολες στιγμές. Ευχή όλων μας ο Γολγοθάς του, να τον οδηγήσει στην Ανάσταση".

Η ταφή έγινε στο κοιμητήριο της Μονής, εκεί που αναπαύονται όλοι οι κοιμηθέντες πατέρες.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Η εορτή του Αγίου "της γης και του πελάου" στο ξωκλήσι του Άι Νικόλα Μετοχίων Μπανάτου


Πρωί 6ης Δεκεμβρίου 2016, με ακατάπαυστη ποτιστική βροχή, στο γραφικό εξωκλήσι του Άι Νικόλα της Οικογένειας της κ. Γεωργίας χήρας Ιωάννη Καποδίστρια, στα Καρκαναίικα Μπανάτου. Στο πλαίσιο της Ευχαριστιακής Σύναξης έγινε η καθιερωμένη Αρτοκλασία, ο δε Εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας αναφέρθηκε στην φιλανθρωπική δράση του Αγίου Πατρός Νικολάου, υποδειγματική για τη σύγχρονη εκδοχή του εκκλησιαστικού γεγονότος. Έψαλαν οι Ιεροψάλτες της Ενορίας κ.κ. Δημήτριος Κάνδηλας και Χρυσοβαλάντης Δρογγίτης. Μετά την θεία Λειτουργία, η Οικογένεια προσέφερε φιλικό κέρασμα σε όλο το εκκλησίασμα. 
[Φωτογραφίες: Ιωάννης Πορφύριος Καποδίστριας]









































Bari 6.12.16: Festa di San Nicola e visita di Bartolomeo I [photos + video]





















OMELIA
DI SUA SANTITA’ BARTOLOMEO
ARCIVESCOVO DI COSTANTINOPOLI – NUOVA ROMA
E PATRIARCA ECUMENICO
DURANTE LA S. MESSA PONTIFICALE
NELLA BASILICA DI SAN NICOLA
IN ONORE DEL SANTO
(Bari, Basilica di San Nicola, 6 Dicembre 2016)

Eccellenza Reverendissima Arcivescovo Metropolita di Bari-Bitonto, Monsignor Francesco Cacucci, Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Ἰταλίας καί Μελίτης κ. Γεννάδιε, Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας, 
Eccellenze, 
Reverendissimo Padre Priore, Ciro Capotosto, 
Reverendi Padri,
Illustri Autorità,
Fratelli e Sorelle in Cristo,

Immersi nella preghiera dentro questa splendida Basilica, attorniati da così tanti Fratelli e Sorelle, siamo giunti dalla città di Costantino, Costantinopoli, dal Fanar, la sede del Patriarcato Ecumenico, su cortese invito dell’amato Fratello in Cristo il venerabilissimo Arcivescovo Metropolita di Bari-Bitonto, Mons. Francesco Cacucci, e del Consiglio Episcopale Pugliese, per festeggiare insieme quest’anno, la memoria del questo grande Santo dell’Unità, il nostro Santo Padre Nicola, vescovo di Mira di Licia, il Taumaturgo, le cui sue Sante Reliquie riposano nella Cripta di questa Basilica da oltre mille anni e che tra poco venereremo insieme.

Siamo giunti in Puglia, questa splendida terra che ha intrinseca la vocazione ecumenica per la sua storia, per rinsaldare l’amore e i legami che le nostre Chiese hanno vissuto comunemente nel passato, ma che neppure le vicissitudini della storia mai hanno interrotto o raffreddato i sentimenti della reciproca stima. 

In questi giorni abbiamo visitato molte parti della Vostra Regione e ci siamo rallegrati del successo di questo laborioso popolo, della sua ospitalità abramitica e della sua fervente fede Cristiana, riscontrabile in tutte le attività religiose e sociali della sua Chiesa. “Quindi se un membro soffre, tutte le membra soffrono insieme; e se un membro è onorato, tutte le membra gioiscono con lui” (1 Cor. 12,26). E noi abbiamo veramente gioito con voi in questo nostro pellegrinaggio, il primo di un Patriarca Ecumenico in questa terra, e siamo particolarmente grati al Signore.

La vocazione ecumenica e lo stile ospitale di questa terra, lambita dal Mare Adriatico e dal Mar Ionio, ha fatto sì che essa sia terra di accoglienza, nel passato come nel presente. Nel passato qui trovarono rifugio i cristiani perseguitati a seguito di invasioni straniere, a guerre fratricide e conseguenti carestie dei paesi che si affacciano sull’altro versante del mare. Vennero accolti e si integrarono con l’allora tessuto sociale, anche mantenendo le tradizioni delle loro terre di origine, arricchendo nel contempo la nuova patria. Abbiamo visto numerose testimonianze nelle iscrizioni e nella iconografia bizantina di numerosi reperti storico-ecclesiastici, ma anche vestigia di questa presenza nella terra del Salento. 

Ma anche in un passato molto recente, questa terra ha saputo essere terra di accoglienza per quelle genti che fuggivano da paesi totalitari, in cui non era possibile essere Discepoli di Cristo. Nonostante le difficolta che tutto questo comporta, agli inevitabili problemi che possono sorgere, questa terra non ha mai chiuso le sue porte, non è mai rimasta indifferente al grido di aiuto di tanti fratelli e sorelle nel bisogno. Oggi purtroppo, ancora una volta il Mare Mediterraneo, mare di cultura, mare di solidarietà, mare di collaborazione, è divenuto mare di ondate di profughi e migranti da ogni dove. 

Come cristiani non restiamo indifferenti a questo grido di dolore, - e questa terra sappiamo che continua a fare la sua parte, - ma allo stesso tempo non possiamo tacere davanti allo scandalo della mercificazione dell’essere umano, del fondamentalismo religioso che pretende di agire nel nome di Dio, dello sfruttamento dell’uomo sull’uomo e del depauperamento delle risorse naturali a vantaggio di pochi e a svantaggio di molti, soprattutto dei più poveri. La Casa comune, l’ambiente naturale appartiene a Dio e non siamo solo i suoi economi, non siamo nuovi dei senza Dio. Per questo abbiamo alzato il grido assieme al nostro amato Fratello a Roma, Papa Francesco dall’Isola di Lesbo verso tutti i potenti della terra, verso coloro che hanno in mano le sorti dell’umanità, e continuiamo a farlo nel nome di Dio, Padre Onnipotente e Padre Misericordioso.

Come Cristiani tuttavia,  abbiamo un’arma forte, un’arma di pace, un’arma invincibile, che è la preghiera, e questa sera noi siamo qui per pregare insieme il nostro Santo dell’Unità, che continui a essere nostro amico e nostro compagno sulla via della salvezza e dell’unità.  Pregando infatti i Santi, noi preghiamo Cristo per mezzo delle membra del suo Corpo. La Chiesa, secondo San Paolo, è “Casa di Dio” e “Famiglia”; “noi riconosciamo nei santi i nostri fratelli maggiori in Cristo, che ci sostengono nella nostra ricerca della citta celeste“ (P. Evdokimov). 

I Santi infatti, anche dopo la loro dipartita, continuano ad essere membra viventi della Chiesa, con la loro preghiera sono un legame tra le cose di lassù e le cose di quaggiù. Supplicando i santi – scriveva il noto teologo P. Evdokimov – noi preghiamo Cristo presente in loro e ci rivolgiamo a quella potenza di amore di Cristo che fa tutti il suo corpo”. 

Così noi tributiamo il giusto onore e la venerazione alle Sante Reliquie dei Santi per la grazia del legame incorruttibile del corpo con lo Spirito divino e secondo la tradizione della Chiesa Antica, anche con la analoga presenza testimoniata dalla loro Icona.

Il nostro Santo padre Nicola è il testimone di questa santità, ma egli è anche il Santo di tutti, il Santo che non conosce confini di nazionalità, di cultura, di confessione religiosa.  Quanti sono tra gli altri, i nostri fedeli ortodossi, provenienti da ogni angolo della terra, che accorrono in questa Basilica, per gustare dell’amore che emana la santità di questo grande Vescovo Taumaturgo.

Dopo la Icona di Cristo e della Vergine, la Icona di San Nicola è quella più conosciuta, più onorata, non manca nelle case dei fedeli. Ma perché questo Santo è così amato, nonostante non ci siano scritti teologici o documenti rilevanti sulla sua opera.  Crediamo perché San Nicola è stato un vescovo amato dal suo popolo, un vescovo che ha vissuto per la verità della fede, nella sua battaglia contro la eresia ariana del suo tempo, ma anche il vescovo giusto nella sua Chiesa. Difensore dei poveri, giudice implacabile difronte alle ingiustizie dei potenti e ferreo combattente del peccato. Ma anche uomo mite, pieno di continenza, pronto al perdono, pieno di compassione per la debolezza dei fedeli, - che iniziava a manifestarsi con la libertà della fede cristiana a seguito dell’Editto di Milano, - ma fermo aiutante nella difesa dei costumi e della rettitudine.  Per questo la sua fama si è diffusa al di là dei confini della sua Chiesa a Mira di Licia. 

La Provvidenza di Dio ha fatto sì che il Suo corpo giungesse qui a Bari, dove ancor oggi noi possiamo venerarlo con fede. La confidenza di San Nicola con Dio e con noi, lo ha reso un Santo “mirovlita”, dalle cui Sante Reliquie sgorga il Myron , o Manna come si dice a Bari, testimonianza di santità che vivifica il credente e lo rende confidente di Dio, lo benedice. Già il nostro Santo Predecessore Giovanni Crisostomo, diceva a tal riguardo ai pellegrini: “Sosta presso la tomba dei martiri, versa fiumi di lacrime, castiga il tuo cuore e porta con te la sua benedizione. Prendi l'olio santo, affinché il tuo corpo ne riceva unzione, la lingua, le labbra, il collo, gli occhi”. 

Figli amati nel Signore,  

siamo giunti anche noi come pellegrini presso la tomba di questo grande  Santo, per invocare la sua intercessione, la sua preghiera ed il suo sostegno nel nostro servizio patriarcale, per ringraziare Dio con Lui, per i nostri già 25 anni di servizio all’unità della Chiesa sul Trono di Sant’Andrea, ma anche per essere forti testimoni della necessità dell’incontro dei Discepoli di Cristo, affinché il mondo creda, e noi possiamo in un giorno non lontano spezzare insieme il Pane di Vita e bere al Calice della Salvezza.

Permetteteci di concludere questo nostro saluto con le parole della Liturgia Bizantina per il nostro Santo Padre: “Pastori e maestri, conveniamo insieme per lodare il pastore, èmulo del buon pastore; i malati facendo l’elogio del medico; quelli che sono nei pericoli, del liberatore; i peccatori, dell’avvocato; i poveri, del tesoro; gli afflitti , del conforto; i viaggiatori, del compagno di viaggio; quelli che sono in mare, del nocchiero: tutti, facendo l’elogio del grandissimo pontefice che ovunque a noi fervido accorre, così diciamo: Santissimo Nicola, affrettati a liberarci dall’angustia presente, e con le tue supplice, salva il tuo gregge”. (Doxastikon delle Lodi).

Amen.-