Σε κλίμα κατάνυξης και με διάθεση μορφωτική πραγματοποιήθηκε την Κυριακή των Μυροφόρων, 4 Μαΐου 2025, η 3η συνάντηση του Αγιολογικού Σεμιναρίου, που εντάσσεται στο πλαίσιο των Σεμιναρίων Ορθόδοξης Πνευματικότητας του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου και Τέχνης «Αληθώς», της Ενορίας Βανάτου Ζακύνθου.
Με λαμπρότητα και την συμμετοχή πλήθους πιστών, πραγματοποιήθηκε το διήμερο, Σάββατο 3 και Κυριακή 4 Μαΐου 2025, η ετήσια λαμπρά πανήγυρη, με αφορμή την επέτειο των εγκαινίων του ιερού Ναού Παμμ. Ταξιαρχών στο Μανταμάδο της Λέσβου.
Η Α.Θ. Παναγιότης, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος προεξήρχε σήμερα, Κυριακή των Μυροφόρων, 4 Μαΐου 2025, της Πατριαρχικής και Πολυαρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, που τελέστηκε στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό, με την συμμετοχή των Σεβ. Μητροπολιτών Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος, Μυριοφύτου και Περιστάσεως κ. Ειρηναίου, Κυδωνιών κ. Αθηναγόρα, Σηλυβρίας κ. Μαξίμου, Σαράντα Εκκλησιών κ. Ανδρέου και Προύσης κ. Ιωακείμ.
Μια πραγματικά όμορφη και ιστορική ημέρα έζησαν την Κυριακή, 4 Μαΐου 2025, τα μέλη της Ενορίας Αναστάσεως του Χριστού, στο Kogarah του Σύδνεϋ. Χιλιάδες πιστοί, νέοι και ηλικιωμένοι, συνέρρευσαν στην εκκλησία, για να βιώσουν μια στιγμή βαθιάς εθνικής και πνευματικής σημασίας: την επίσκεψη των Ευζώνων, εκ της Προεδρικής Φρουράς της Ελλάδος.
Του π. Γεωργίου Λέκκα
Η τόλμη είναι το κοινό σημείο του Ιωσήφ του από Αριμαθείας και των Μυροφόρων στην ευαγγελική περικοπή αυτής της Κυριακής. Μέσα στο εχθρικό κλίμα εκείνων των ημερών εναντίον των υποστηρικτών του Ιησού, ο Ιωσήφ είχε την τόλμη, με κίνδυνο να κηρυχθεί αποσυνάγωγος, να ζητήσει από τον Πιλάτο το σώμα του Κυρίου για να το ενταφιάσει και οι Μυροφόρες είχαν την τόλμη να πάνε αξημέρωτα, με κίνδυνο της ζωής τους, στον φρουρούμενο τάφο για να αρωματίσουν το νεκρό σώμα του Ιησού.
«Ἔτσι διάλεξαν τὸν Στέφανο, ἄνθρωπο γεμάτον πίστη καὶ ῞Αγιο Πνεῦμα· ἐπίσης τὸν Φίλιππο, τὸν Πρόχορο, τὸν Νικάνορα, τὸν Τίμωνα, τὸν Παρμενᾶ καὶ τὸν Νικόλαο ἀπὸ τὴν ᾿Αντιόχεια, ὁ ὁποῖος προηγουμένως εἶχε προσχωρήσει στὸν ᾿Ιουδαϊσμό. ῾Η κοινότητα τοὺς ἔφερε μπροστὰ στοὺς ἀποστόλους, οἱ ὁποῖοι προσευχήθηκαν κι ἔβαλαν τὰ χέρια πάνω στὰ κεφάλια αὐτῶν τῶν ἑφτά».
Γράφει ο Μάξιμος Παφίλης, Επίσκοπος Μελιτηνής
Η σιωπή που ακολούθησε τη Σταύρωση ήταν βαριά, ένας αέρας παγωμένος που τύλιγε την Ιερουσαλήμ σαν σάβανο. Ο θάνατος του Μεσσία, μια πραγματικότητα αιχμηρή σαν θραύσμα γυαλιού στην καρδιά των μαθητών, άφηνε πίσω του ένα κενό ακατανόητο, μια νύχτα δίχως υπόσχεση αυγής. Μέσα σ' εκείνη την απέραντη σιωπή της ήττας, όπου η ελπίδα φαινόταν συντετριμμένη κάτω από το βάρος της πέτρας ενός τάφου, η θεία οικονομία ύφαινε ήδη το νήμα της Ανάστασης, ένα μυστήριο που θα ξεπερνούσε κάθε ανθρώπινη λογική και προσδοκία, γράφοντας την ιστορία όχι ως τέλος αλλά ως απαρχή ενός κοσμικού μετασχηματισμού, μιας καινής κτίσης που ανέτελλε αθόρυβα μέσα από τον τάφο, όπως ο σπόρος που πεθαίνει για να καρποφορήσει. Η προσδοκία της Βασιλείας, που τώρα φαινόταν μακρινή ηχώ, παρέμενε ωστόσο ένας υπόγειος παλμός στην καρδιά μερικών πιστών ψυχών. Αυτή η Βασιλεία, όχι μια επίγεια κυριαρχία αλλά μια εσωτερική πραγματικότητα μεταμορφωτικής αγάπης, καλούσε σε μια τόλμη πέρα από τον φόβο του κόσμου, σε μια πίστη που αναγνωρίζει το αιώνιο μέσα στο πρόσκαιρο, την παρουσία του Θεού ακόμα και στην πιο απόλυτη απουσία Του.
Γράφει ο Σωτήριος Θεολόγου, Μεταπτυχιακός Φοιτητής Θεολογίας Α.Π.Θ.
Η χαρά «η όντως
πεπληρωμένη» από την Ανάσταση του Χριστού είναι το αίσθημα που κατακλύζει αυτή
την περίοδο την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Την Ανάσταση πληροφορήθηκαν πρώτες οι Μυροφόρες γυναίκες, οι οποίες είχαν ετοιμαστεί για να αλείψουν με μύρα το σώμα του Χριστού.
Γράφει ο π. ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΠΟΜΟΝΗΣ
Του Μητροπολίτου Αιτωλίας και Ακαρνανίας ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ
Δύο ἑβδομάδες ἔχουν περάσει ἀπό τήν ὁλόφωτη νύχτα τῆς Ἀναστάσεως. Γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὅμως, τὸ κεντρικὸ αὐτὸ γεγονὸς τῆς πίστεώς μας δὲν ἀφορᾶ μόνον μιὰ ἡμέρα. Εὐχὴ καὶ ἐλπίδα της εἶναι, ἡ Ἀναστάσιμη ἐλπίδα νὰ λαμπρύνει ὅλες τὶς ἡμέρες τοῦ χρόνου καὶ νὰ τροφοδοτεῖ τὴν ψυχὴ τοῦ καθενὸς σὲ ὅλες τὶς στιγμὲς τῆς ζωῆς μας.
Του π. Δημητρίου Μπόκου
Οἱ Μυροφόρες γυναῖκες πρωτοστάτησαν στὰ ἱερὰ δρώμενα τοῦ θείου Πάθους, ὅταν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ διασκορπίστηκαν ἀπὸ τὸν φόβο τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐπέστρεψαν ὁ καθένας «εἰς τὰ ἴδια». Μετὰ τὴ Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ἔλαβαν χώρα ἀρκετὰ γεγονότα καὶ μάλιστα σὲ πολὺ σύντομο σχετικὰ διάστημα. Οἱ κρυφοὶ μαθητὲς Ἰωσὴφ καὶ Νικόδημος ἀνέλαβαν δράση γιὰ τὴν ταφὴ τοῦ Κυρίου. Οἱ Μυροφόρες, πανταχοῦ παροῦσες, μὲ πρωτοκορυφαία τὴ Μητέρα τοῦ Κυρίου, παρακολουθοῦσαν ἀπὸ κοντὰ τὰ γενόμενα, συμμετεῖχαν μὲ τὸν τρόπο τους στὴν ἀποκαθήλωση καὶ τὴν ταφὴ τοῦ μεγάλου νεκροῦ. Καὶ κυρίως πρωτοστάτησαν στὴν ἀναγγελία τῆς Ἀνάστασης. Ἔγιναν οἱ πρῶτες εὐαγγελίστριες (Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων).
