Αυτό που χαρακτηρίζει αρκετές «θεραπευτικές» (ιατρικές, ποιμαντικές, ψυχοθεραπευτικές) συναντήσεις είναι η επιμονή του ατόμου που αναζητάει βοήθεια να εστιάσει τη συζήτηση στις κακοπάθειες που έχει υποστεί στο παρελθόν, ή αυτές που περνάει στην τωρινή του ζωή˙ τις διάφορες δυσκολίες του, τις αρρώστιες, τις αδικίες, τις χαμένες ευκαιρίες, τις απώλειες που έχει υποστεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει μια μέγιστη ανάγκη να εκφράσει κανείς τον πόνο που συνδέεται με αυτές, είτε είναι πραγματικές, είτε υποκειμενικές. Η έλλειψη εμπιστοσύνης, η απομόνωση και ή μοναξιά που επικρατούν στη σημερινή κοινωνία εντείνουν αυτή την ανάγκη, αλλά, επίσης, η σαθρή δομή της σημερινής κοινωνίας, όπου εκλείπουν οι γνήσιες και αληθινές ανθρώπινες σχέσεις, δημιουργεί μια ναρκισσιστική προσέγγιση των πραγμάτων, που καλλιεργεί την εμμονή στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο καθένας στη ζωή του.