Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Νυχθημερόν παρόντες στο "Νυχθημερόν"!

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας στην κοπή της Βασιλόπιτας των Ελληνικών Κοινοτήτων του Johannesburg

Τζέρμιστον, 22 Ιανουαρίου 2015
VASILOPITA CUTTING AT THE FEDERATION OF HELLENIC COMMUNITIES 
BEATITUDE POPE AND PATRIARCH OF ALEXANDRIA AND ALL AFRICA THEODOROS II. GERMISTON HELLENIC COMMUNITY, THURSDAY 22 JANUARY 2015 
Φωτορεπορτάζ: Πέτρος Νακούζης 

Ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος Β΄ μετέβη στην Ελληνική Κοινότητα Τζέρμιστον, όπου στη μεγάλη Κοινοτική αίθουσα και παρουσία των Πρέσβεων Ελλάδος, Κύπρου και Αιγύπτου και όλων των Προέδρων Κοινοτήτων και Σωματείων τέλεσε Αγιασμό κι έκοψε την παραδοσιακή βασιλόπιτα της Ομοσπονδίας Ελληνικών Κοινοτήτων και Σωματείων Νοτίου Αφρικής. Κατά την διάρκεια της εκδήλωσης περιεκόσμησε τον Πρόεδρό της κ. Τάσο Χριστοφόρου με τον Σταυρό του Αγίου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου μετ'  αστέρος πρώτης τάξεως.




























Μήνυμα του Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. Γενναδίου για την Εβδομάδα Προσευχής για την Ενότητα των χριστιανών 2015

«Δός μοι πιεῖν»

Ὁ ἀνωτέρω Εὐαγγελικός στίχος τῆς περικοπῆς τῆς Σααρείτιδος, τόν ὁποῖον διασώζει ὁ μαθητής τῆς ἀγάπης, Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής, μέ τήν περιγραφήν αὐτῆς εἰς τό Εὐαγγέλιόν του, ἀποτελεῖ σπουδαιότατον κεφάλαιον τοῦ ὑπερόχου διαλόγου μεταξύ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς γυναικός τῆς Σαμαρείας.

Ἡ φράσις αὐτή εἶναι χρησιμoτάτη καί πολυτιμoτάτη, ὅπως γνωρίζωμεν, καί ἀπό φυσικῆς καί μυσταγωγικῆς πλευρᾶς, ἀποτελεῖ δέ τό κύριον θέμα τῆς ἐφετεινῆς “Ἑβδομάδος Προσευχῆς διά τήν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν”.

Γνωρίζoμεν καλῶς ὅτι ὁ λαός τοῦ Θεοῦ, εἰς τούς χρόνους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, εὑρέθη εἰς ἔρημον τόπον, χωρίς νερόν. Ἐνθυμούμεθα ὅτι ὁ Θεός ἀπέστειλε τόν Μωϋσήν καί τόν Ἀαρών εἰς βοήθειάν του: «Kαὶ ἐπάρας Μωυσῆς τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπάταξε τὴν πέτραν τῇ ράβδῳ δίς, καὶ ἐξῆλθεν ὕδωρ πολύ, καὶ ἔπιεν ἡ συναγωγὴ καὶ τὰ κτήνη αὐτῶν».

Τό νερόν, θεοτίμητε λαέ τοῦ Θεοῦ, εἶναι γνωστόν ὅτι εἶναι ἀπό τάς πρώτας ἀπαιτήσεις τῆς ἀνθρωπίνης καί πάσης ἄλλης ζωῆς: ταξείδια, ἤλιος δυνατός, κόπος, κούρασις, κ.λ.π. θέλουν νερόν φυσικόν.

Ἡ ἀπροσδόκητη καί κεχαριτωμένη συνάντησις μεταξύ τοῦ Ἰησοῦ χριστοῦ καί τῆς Σαμαρείτιδος, μέ τήν ἔξοχον καί σωτήριον αὐτῶν στιχομυθίαν, πλησίον τοῦ φρέατος Ἰακώβ, ἡ ὁποία, βεβαίως, εἶναι μία περίλαμπρη ὑπόδειξις καί παράδειγμα ἐλπιδοφόρον διά τήν σταθερότητα καί τήν χρησιμοποίησιν τοῦ διαλόγου, θά δημιουργήσῃ νέας καί οὐσιαστικάς ἐξελίξεις καί θά δώσῃ ἐλπίδα καί δύναμιν, θά μετανοήσῃ ἡ γυνή, θά λάβῃ τόν φωτισμόν καί τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ.

Ἡ κτυπημένη ἀπό τήν ἀμαρτίαν νεαρά κόρη τῆς Σαμαρείας θέλει ἀνθρώπινα τήν λύτρωσίν της ἀπό τόν καθημερινόν κόπον: «δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχoμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν» (Ἰωάν. 4, 15).

Ἔχομεν, λοιπόν, ἕνα φρέαρ μέ ὕδωρ, τό ὁποῖον ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐπιθυμεῖ: εἶναι κουρασμένος, ταξιδεύει καί θέλει νά πίῃ. Ἔχομεν, ὅμως, καί ἕνα ἄλλο ὕδωρ, τό ὁποῖον προσφέρει ὁ Χριστός καί ἐξ αὐτοῦ ἀνατέλλει ἡ αἰὠνιος ζωή.

Πράγματι , ὁ Ξένος Συνομιλιτής της προσφέρει εἰς αὐτήν νέον ὕδωρ, ὕδωρ εἰς ζωήν αἰώνιον. Τήν διαβεβαιώνει ὅτι: «Πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου, διψήσει πάλιν· ὅς δ’ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος, οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα· ἀλλά τό ὕδωρ, ὅ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. 4, 13-14).

Ἡ ἁπλούστατη καί ταπεινή αὐτή συνάντησις, ἡ ὁποία, μέ τήν πάροδον τοῦ χρόνου, θά ἔχῃ τέλος οὐράνιον καί ἔνδοξον, μᾶς καλεῖ εἰς μελέτην καί ἐμβάθυνσιν τοῦ περιεχομένου τῆς σωτηρίου αὐτῆς φράσεως, ἡ ὁποία εἶναι ὑψίστης σημασίας οὐχί μόνον ἀπό φυσικῆς, ἀλλά καί ἀπό ποιμαντικῆς καί θεολογικῆς πλευρᾶς. Εἶναι γεγονός ἀναντίρρητον ὅτι ἡ συνάντησις αὕτη εἶναι δι’ ἡμᾶς μία ξεχωριστή βοήθεια – δύναμις – ζωή -, ἡ ὁποία δύναται νά παίξῃ ἐποικοδομητικόν ρόλον, καί εἰς τήν πορείαν τῶν πιστῶν, καί εἰς τήν ζωήν κάθε ἀνθρώπου ἀγαθῆς θελήσεως καί διαθέσεως καλῆς, πρός τήν «Θεϊκήν Διαθήκην»: «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν», προς ἕνα ἀληθινόν διάλογον, ὁ ὁποῖος θά ὁδηγήσῃ τόν πιστόν, ἤ τόν εὐσυνείδητον, νά καταλάβῃ τό μεταφυσικόν περιεχόμενον τῆς θεἱκῆς αὐτῆς ἀληθείας, ἡ ὁποία ἑνώνει τόν πιστόν μέ τόν Κύριον τῆς δόξης καί χαρίζει εἰς αὐτόν τήν αἰώνιον ζωήν.

Ἡ περίφημος αὐτή φράσις, ἡ ὁποία εἰς τήν οὐσίαν διακηρύττει ὅτι, τά πρόσωπα, αἱ Κοινότητες, αἱ culture, αἱ θρησκεῖαι καί τά ἔθνη, πρῶτον, ἀναγνωρίζουν ὅτι ἔχουν ἀνάγκην ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου, καί δεύτερον ὅτι πρέπει νά δεχώμεθα, νά λαμβάνωμεν ἀπό τόν ἄλλον κάθε τί τό ὁποῖον εἶναι πολύτιμον καί χρήσιμον, γενικά διά τό πνευματικόν καλόν καί τό κοινωνικόν συμφέρον τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ πιστός καί ἐνάρετος ἄνθρωπος σκέπτεται καί φροντίζει ὅσον δύναται διά τάς ἀνάγκας τοῦ πλησίον του, προσεύχεται δι’ αὐτόν καί τρέχει διά νά ἀναζητήσῃ τήν καταλλαγήν καί ἀδελφοσύνην, διά τήν εἰρήνην καί τήν ἑνότητά του μέ τόν ἄλλον. Ἀγωνίζεται διά τήν ἀλλαγήν τῆς παλαιᾶς συμπεριφορᾶς του καί δή ἡ ὅλη του σκέψις καί προσευχή του εἶναι νά ἀγκαλιάσῃ τόν Χριστόν καί νά ἀκολουθήσῃ τήν ὁδόν του, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ εἰς τό «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν», διά νά πιστεύσῃ ὁ κόσμος. Ὁπωσδήποτε, πρόκειται περί μίας «Διαθήκης», ἡ ὁποία ἀνήκει ἐξ ὁλοκλήρου εἰς αὐτόν. Θά φθάσωμεν εἰς αὐτήν, ἤ μάλλον θά ἐκπληρώσωμεν αὐτήν, ἐάν ἡ συμπόρευσίς μας ἀκολουθήσῃ τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Πηγή τῆς ἀληθινῆς ζωῆς καί τά νάματα τῆς Πηγῆς του εἶναι «λαμπρά ὡς Κρύσταλλος», ὅπως τά χαρακτηρίζῃ ἡ Ἀποκάλυψις τοῦ Ἰωάννου (22,1), τά ὁποῖα σκορπίζουν τό φῶς καί τήν ἀλήθειαν, θεμελιώνουν τήν ἀγάπην καί τήν δικαοσύνην, χαρίζουν τήν εἰρήνην καί τήν λύτρωσιν.

Δέν παύει ἡ φωνή τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ νά βροντοφωνῇ πρός ὅλους, μέ στοργήν καί συγκατάβασιν: «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καί πινέτω» (Ἰωάν. 7,37). Καί ἡ συνέχεια: «... ἐγώ δώσῳ αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος, ἁλλομένου εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. 4,14).

Ὅθεν, ἄς προσέλθωμεν ὅλοι μέ πίστιν καί καθαρότητα, μέ ἀγάπην καί ταπείνωσιν, μέ σεβασμόν καί ἐμπιστοσύνην διά τήν ἐκπλήρωσιν τοῦ καθήκοντός μας, τό ὁποῖον περιμένει τήν τελείωσίν του, ἡ ὁποία συνίσταται εἰς τήν σταύρωσιν τῶν παθῶν μας: τοῦ ἐγωϊσμοῦ, τοῦ φανατισμοῦ, τοῦ μίσους, τῆς μισσαλοδοξίας, τῆς συκοφαντίας, τῆς κακίας καί τῶν περί αὐτήν. Ἡ ἐξάλειψις αὐτῶν καί ἡ δύναμις τῆς προσευχῆς, ἡ ὁποία δίδει καρπούς, ἡ ἀγάπη, ἡ ταπείνωσις, ὁ σεβασμός, ἡ μετάνοια, ἡ πίστις, ἡ ἐλπίδα καί ἡ ἀφοσίωσις εἰς τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀλήθεια καί φῶς. Οὕτω, λοιπόν, βαδίζων ὁ ἄνθρωπος τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου, καί ζῶν μέσα εἰς μίαν πλουσίαν πνευματικήν ἀτμόσφαιραν καί εἰς ἕνα περιβάλλον ποιμαντικῆς μέριμνας, μέ μίαν προετοιμασίαν πνευματικήν καί ἀρκούντως κοινωνικήν, μέ τοιαύτας μακαρίας συνθήκας, τάς ὁποίας διαβλέπομεν εἰς τόν ὑπέροχον διάλογον, μεταξύ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς μετανοηθείσης πιστῆς θυγατρός τῆς Σαμαρείας, τῆς μετέπειτα Ἁγίας καί Ἰσαποστόλου καί Μεγαλομάρτυρος Φωτεινῆς, ὁ διάλογος, ἤ οἱ διάλογοι θά ἔχουν καλόν τέλος: θά λύσουν τό φοβερόν πρόβλημα τῆς ἀμαρτίας τῆς διαιρέσεως, ὁπότε θά βασιλεύσῃ ἡ «Θεϊκή Διαθήκη»: «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν», διά νά πιστεύσῃ ὁ κόσμος.

Εἶναι ἔργον θεάρεστον, ἔστω καί δι’ ὁλίγας ἡμέρας, κατά τήν διάρκειαν ἑκάστου ἔτους, νά διαθέτῃ ὁ πιστός καιρόν ἐλεύθερον διά νά προσεύχεται, νά ἀγωνίζεται, νά σκέπτεται καί νά πρωτοστατῇ εἰς τήν ἐπιστροφήν τῆς πρώτης – τῆς θεϊκῆς - ἀγάπης εἰς τήν καρδίαν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Εἶναι εὐλογία Θεοῦ νά προσεύχεται ὁ ἄνθρωπος διά τό θεῖον ἀγαθόν τῆς ἑνότητος, τό ὁποῖον παρέχει τήν εἰρήνην, δημιουργεῖ γέφυρας φιλίας καί συμβιώσεως ἀγαθῆς, πλουτίζει τόν ἐν πτωχείᾳ ζῶντα ἄνθρωπον, φωτίζεται ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, καθόσον ἡ ἑνότης εἶναι δῶρον Αὐτοῦ.

Ἐν κατακλεῖδι λέγομεν ὅτι ἡ ζωή καί ἡ χαρά, ἡ ἀλήθεια καί τό φῶς, ἡ γαλήνη καί ἡ λύτρωσις, ἡ μακαριότης καί ἡ ἀνάστασις εἶναι ὁ στέφανος μόνον ἐκείνων οἱ Ὁποῖοι εἰς τάς ἐμπνεύσεις των ἔχουν τόν Χριστόν, βαδίζουν τήν ὁδόν τοῦ Κυρίου, καί πίνουν τό ὕδωρ αὐτοῦ, διά νά μήν διψοῦν, τό ὁποῖον ἐδοκίμασε καί ἐγεύθη ἡ γυνή τῆς Σαμαρείας, ἠ μετέπειτα Ἁγία καί Ἰσαπόστολος καί Μεγαλομάρτυς Φωτεινῆ, λαμπρότατον ὑπόδειγμα διαλόγου, εἰρήνης, ἐλπίδος, ἀφοσιώσεως, ἀγάπης καί ἑνότητος, προστάτιδος τοῦ διαλόγου, δι’ οὗ σώζεται, ἐννοῦται μετά τοῦ Σωτῆρος μας Χριστοῦ, καί, εἰσελθοῦσα εἰς τήν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν, ἔχει ζωήν αἰώνιον.

Τιμήθηκε στο Γαϊτάνι Ζακύνθου η μνήμη του Οσίου Ιωσήφ του Κρητός

Πρωί 22ας Ιανουαρίου 2015, στον Ενοριακό Ναό του Παντοκράτορος 
Φωτογραφίες: Παύλος Αγγελής και Γιώργος Κόρδαλης 


























































Με Ιερατικό Συλλείτουργο, στον πανηγυρίζοντα Ναό του Παντοκράτορος Γαϊτανίου Ζακύνθου, τιμήθηκε η μνήμη του Οσίου Ιωσήφ του Σαμάκου, του οποίου το Ιερό Λείψανο μετακομίστηκε από τους Κρητικούς Πρόσφυγες στη Ζάκυνθο, στις 29 Αυγούστου 1669, αμέσως μετά την πτώση του Χάνδακα. 

Στο Συλλείτουργο προέστη ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος π. Παναγιώτης Καποδίστριας,(εκ προσώπου του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου κ. Διονυσίου Δ΄, ο οποίος απουσίαζε στην Κεφαλληνία για την κηδεία του Μητροπολίτου της γείτονος νήσου). Συλλειτούργησαν οι Πατέρες Παναγιώτης Φωτεινόπουλος, Διονύσιος Αντίοχος, Κωνσταντίνος Γιαννιτσιώτης (Εφημέριος Γαϊτανίου) και ο Διάκονος Παναγιώτης Παράσχης. Παρέστη συμπροσευχόμενος στο ιερό Βήμα ο σεβαστός προ-Εφημέριος της Ενορίας Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Σεμιτέκολος. Το Ψαλτήρι τίμησαν -και μάλιστα κατά το ζακύνθιο ύφος της μουσικής- καλλίφωνοι Ιεροψάλτες υπό τον κ. Νικόλαο Λειβαδά. 

Ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας, ομιλώντας προς τους ευάριθμους εκκλησιασθέντες (μεταξύ των οποίων ήταν τα παιδιά του Νηπιαγωγείου της περιοχής), αναφέρθηκε δι' ολίγων στον βίο, την πολιτεία και την μετακομιδή στο νησί μας του Οσίου Ιωσήφ, επισημαίνοντας στη συνέχεια, μεταξύ άλλων, τα εξής:

"Αγαπητοί Πατέρες και Συνεορταστές, 
          Η παρουσία ανάμεσά μας του ευθυτενούς Λειψάνου του Οσίου Ιερομονάχου Ιωσήφ του Κρητός, αποτελεί την ψηλαφητή επίσκεψη της Θείας Χάριτος στο νησί και την περιοχή μας, εδώ και τώρα. Εάν κατά τον ιερό Χρυσόστομο, ακόμη και ο αέρας που περιβάλλει τα λείψανα των αγίων μας είναι αγιασμένος, φαντασθείτε πόση Χάρη και Αγιασμό εξ ουρανού λαμβάνουμε οι μετέχοντες σήμερα στην Ευχαριστιακή Σύναξη για την κοίμηση του Οσίου Πατρός ημών Ιωσήφ, του Οποίου όμως η σωματική διάσταση δεν εφθάρη από τον πανδαμάτορα Χρόνο, αλλά παρατάθηκε στον αιώνα, διδάσκοντας έτσι εμπειρικά τους διαχρονικούς πιστούς ότι ο Άχρονος Κύριος των Δυνάμεων και της Δόξας δύναται -μόνος Εκείνος- να χορηγεί την Διάρκεια εκείνην, η οποία νικάει τον Χρόνο και την Ιστορία, οδηγώντας στη Θέωση όσους επιθυμούν να μετάσχουν, εκείνους εντέλει που χωρούν να εισέλθουν στον Νυμφώνα του θείου Έρωτα! 
          Τούτο κατορθώνεται μέσω της εκκλησιοποίησης όλων μας, με άλλους λόγους, εάν διαβούμε τα σκαλοπάτια της Ταπείνωσης, της Μετάνοιας, της Μετάληψης Σώματος και Αίματος Χριστού. Φωτεινός σηματοδότης ο σήμερα τιμώμενος Όσιος, όπως και άπαντες οι Άγιοί μας, οι οποίοι ουδέποτε έπαψαν να καταστέλουν το Εγώ τους, μην επιτρέποντας στον Διάβολο να βρει χώρο στην ψυχή τους και να κυοφορήσει την Απώλεια. Νύχτα και μέρα βρίσκονταν επί των επάλξεων της ύπαρξης, αγρυπνώντας και προσευχόμενοι, ούτως ώστε ο αρχαίος εχθρός να μην εύρει αφύλακτη δίοδο και παρθεί το φρούριο της ψυχής! Κι αν κάποτε συνέβαιναν πτώσεις -ως σάρκα φορούντες και τον κόσμον οικούντες- είχαν οπλισθεί (δια των Μυστηρίων της Εκκλησίας ως φαρμάκων ιατρείας και ανάνηψης), με την δύναμη εκείνη της αυτογνωσίας - αυτομεμψίας - ανόρθωσης κι επιστροφής!" 

Η σεμνή πανήγυρις του Γαϊτανίου έκλεισε με κεράσματα το παρακείμενο Εκκλησιαστικό Κέντρο της Ενορίας!

Δάκρυα συγκίνησης κατά την ταφή του Μητροπολίτου Κεφαλληνίας στη Μονή του Αγίου Γερασίμου

 Σήμερα, 22 Ιανουαρίου 2014, το απόγευμα, στα Ομαλά Κεφαλληνίας 
Ρεπορτάζ του Μιχάλη Ανδρεαδάκη