Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Νυχθημερόν παρόντες στο "Νυχθημερόν"!

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2011

Η εορτή των Τριών Ιεραρχών και ο αγιασμός για το νέο σχολικό έτος στο Maputo της Μοζαμβίκης












Το φωτορεπορτάζ, που μόλις λάβαμε από τον ανταποκριτή μας στο Maputo της Μοζαμβίκης Κωνσταντίνο Φ., αφορά στον Αγιασμό, τον οποίον τέλεσε νωρίτερα απόψε ο Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης, για την αρχή του νέου σχολικού έτους στο Ελληνικό Ομογενειακό Σχολείο στην αφρικανική αυτή πόλη και τα εγκαίνια της ανανεωμένης αίθουσάς του.

Ο Θεοφιλέστατος ευλόγησε τη βασιλόπιτα του Σχολείου και ομίλησε επίκαιρα για τους Τρεις Ιεράρχες, προστάτες της Παιδείας, τους οποίους χθες τιμούσε η Εκκλησία μας. Παρόντες ήταν, εκτός από τους γονείς και κηδεμόνες των παιδιών, ο Επίτιμος Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στη Μοζαμβίκη, ο οποίος μάλιστα απηύθυνε χαιρετισμό, κ. Γεράσιμος Μαρκέτος και η δασκάλα του Σχολείου κ. Λαμπρινή Κολαΐτη, η οποία επίσης καλωσόρισε τους μαθητές της.

Σάββατο, 29 Ιανουαρίου 2011

Η Ζωή Σαμαρά για τις "Καμένες Πεταλούδες"



Στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Ελευθεροτυπία (29.1.2011) και μάλιστα στο ένθετο Βιβλιοθήκη (αρ. 640, σ. 12) δημοσιεύτηκε κριτική παρουσίαση τής συγκεντρωτικής έκδοσης των ποιημάτων του π. Παναγιώτη Καποδίστρια "Καμένες Πεταλούδες. Ποιήματα 1979-2009", από την Ομότιμη Καθηγήτρια του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ποιήτρια ΖΩΗ ΣΑΜΑΡΑ, με τίτλο "Ατίθασες λέξεις από στάχτες".

Εάν κι εσείς επιθυμείτε να διαβάσετε την εν λόγω παρουσίαση, κάντε κλικ στην αναδημοσίευση στον ίσκιο του Ήσκιου εδώ, ή στην ηλεκτρονική σελίδα της Ελευθεροτυπίας, εδώ.

Πέμπτη, 27 Ιανουαρίου 2011

Το ενοριακό φυλλάδιο "Ορθόδοξη Κατάρτιση" (1987-2006)




Κάνοντας άλμα στη μνήμη της ενοριακής ιστορίας μας, ανατρέχουμε σήμερα στην Ορθόδοξη Κατάρτιση, το ταπεινό εκκλησιαστικό δελτίο / φυλλάδιο του Μπανάτου, το οποίο πάντως υπήρξε ο πρόδρομος του διαδικτυακού Νυχθημερόν, στο οποίο βρίσκεσθε ολοένα.



Αποτέλεσε τον τρόπο επαφής του Εφημερίου με τους Ενορίτες του Μπανάτου, κυρίως με αυτούς οι οποίοι δεν είχαν συχνή σχέση με το Ναό, για τους οποίους υπήρχε η πρόθεση να πληροφορηθούν για τα τεκταινόμενα στην εκκλησιαστική ζωή (ορθοδοξία και ορθοπραξία), εκπαιδεύοντας ταυτόχρονα, τρόπον τινά, τον λαό της περιφέρειάς μας για σημαντικές στιγμές της τοπικής ιστορίας, αλλά και κάποιες αδρές αναφορές στα Γράμματα, τις Τέχνες, τη γενικότερη Ιστορία της Ζακύνθου και όχι μόνον.



Το πρώτο φύλλο της Ορθόδοξης Κατάρτισης κυκλοφόρησε δειλό και δισέλιδο τον Ιούνιο του 1987 και το τελευταίο τον Μάρτιο του 2006, γνωρίζοντας συνολικά 68 φύλλα, πολλές φορές διπλά ή τριπλά, παρότι ξεκίνησε ως μηνιαίο δελτίο. Από αυτά επιλέγουμε, δείγματος χάριν, να δημοσιεύσουμε τέσσερα: Το υπ' αριθμόν 1 (1987), το 12 (1990), το 26-28 (1995) και το 66-68 (2006).



Όπως γίνεται εύκολα κατανοητό, δεν ήταν χρηστικό και σχεδόν καθόλου αποδοτικό να συνεχίσει υπό αυτή τη μορφή να εκδίδεται. Η διαδικτυακή μορφή κρίθηκε προσφορότερη στην εποχή της Τεχνολογίας, κάτι που ουδέποτε -ως Ενορία- μετανιώσαμε. Μέσα από το Νυχθημερόν, που -σημειωτέον- εγκαινιάσθηκε ως ιστότοπος τον Μάιο του 2007, τα οφέλη εκατέρωθεν είναι ασύγκριτα, ενώ οι δυνατότητες αποδεικνύονται ασύλληπτες. Ούτως ή άλλως και μεγάλες εφημερίδες (π.χ. Το Βήμα), παύουν να εκδίδονται έντυπα και αποκτούν δική τους γωνιά στο ίντερνετ, απ' όπου ξανοίγονται στον κόσμο. Έτσι πράξαμε λοιπόν προ τετραετίας κι εμείς: Ορθόδοξη Κατάρτιση Νυχθημερόν προς το μέλλον!!!

Δευτέρα, 24 Ιανουαρίου 2011

Στην Εγκλείστρα του Αγίου Νεοφύτου

Αναθυμάται ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας


Καθώς σήμερα η Εκκλησία μας τιμά και γεραίρει τη μνήμη του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου, του Κυπρίου, ανοίγουμε κι εμείς το φωτοάλμπουμ των αναμνήσεων και μεταφερόμαστε νοερά για ένα προσκύνημα ξανά, στην Κύπρο μας.

Είναι Άνοιξη του 1989. Αμέσως μετά τη Λαμπρή. Βρισκόμαστε στη Μεγαλόνησο με τους συμφοιτητές, οι οποίοι διαμένουμε στο Θεολογικό Οικοτροφείο της Αποστολικής Διακονίας, υπό τον τότε Διευθυντή του ιδρύματος Αρχιμανδρίτη Νικόλαο Πρωτοπαπά, σήμερα Μητροπολίτη Φθιώτιδος


Η είσοδος της ιεράς Μονής του Αγίου Νεοφύτου του Εγκλείστου (1134-1215), έξω από την όμορφη πόλη της Πάφου, μάς αναμένει!





Στις δυο ανωτέρω φωτογραφίες, βλέπετε το αγέρωχο εξωτερικό και το κατανυκτικό / υποβλητικό εσωτερικό της Εγκλείστρας, του τόπου δηλαδή της άσκησης, της μόνωσης και της ταφής του Αγίου Νεοφύτου του.
Αυτός ο ασκητής από το χωριό Λεύκαρα της Κύπρου, ο ταπεινός και ολιγογράμματος, πλην όμως θεοδίδακτα πολυγραφότατος,  διέμεινε εδώ για 55 ολόκληρα χρόνια!!! Ας έχουμε την ευχούλα του!


Για τον βίο και την πολιτεία του, καταφεύγουμε σε κείμενο του Φώτη Κόντογλου, από το βιβλίο από το Γίγαντες ταπεινοί, Aκρίτας 2000:

Ο “Έγκλειστος” Άγιος Nεόφυτος ο Kύπριος

Aυτός ο άγιος ήτανε βλάστημα της μοσκοβολημένης Kύπρου. Γεννήθηκε στα 1134 στο χωριό Λεύκαρα, που τώρα το λένε Kάτω Δρυ, κοντά στη Λάρνακα. H Kάτω Δρυ χτίσθηκε ύστερα από την κοίμηση του αγίου. H γενιά του λεγότανε Kαταμούτηδες και βρίσκεται ακόμα. Aπό μικρός ήτανε διαλεγμένος από το Θεό να γίνει άγιος. Γιατί δεν συνήθιζε σαν τ' άλλα τα παιδιά που παίζουνε και διασκεδάζουνε, παρά ο μονάχος πόθος του ήτανε να αφοσιωθεί στον Xριστό. Σαν γίνηκε 18 χρονών, οι γονιοί του τον αρραβωνιάσανε. Mα ο Nεόφυτος έφυγε από το πατρικό του σπίτι και πήγε στο μοναστήρι του Xρυσοστόμου στο βουνό Kουτζουβέντη. Ύστερα από δυο μήνες τον βρήκανε οι δικοί του και γύρισε στο σπίτι τους, μα δεν έστερξε να παντρευτεί, παρά ήθελε να καλογερέψει. Bλέποντας οι γονιοί του αυτή τη στερεή απόφασή του, τον αφήσανε λεύτερον. Bγαίνει λοιπόν πάλι από το σπίτι τους και πηγαίνει για δεύτερη φορά στο μοναστήρι του Kουτζουβέντη κ' έπεσε στα πόδια του ηγούμενου παρακαλώντας τον να τον κάνει δόκιμο. Kαι κείνος τον έκανε. Eπί πέντε χρόνια φύλαγε τ' αμπέλια του μοναστηριού και μάθαινε να λέγει απ' έξω το Ψαλτήρι και τάλλα τα γράμματα. Aλλά δεν τον ευχαριστούσε η ασκητική ζωή σ' αυτό το μοναστήρι, γιατί ήθελε πιο αυστηρή καλογερική, και μίσεψε από κει και πήγε στο Mελισσόβουνο κι' ασκήτεψε ένα χρόνο μέσα σ' ένα σπήλαιο. Ύστερα μπαρκάρισε και πήγε στον Άγιο Tάφο κι' απόμεινε έξι μήνες εκειπέρα. Mετά, γύρισε πάλι στην Kύπρο και πήγε στην Πάφο και τον πιάσανε οι στρατιώτες που φυλάγανε το κάστρο και τον βάλανε φυλακή ένα μερόνυχτο. Σαν τον λευτερώσανε, τράβηξε παραμέσα στο νησί για να βρει μέρος ήσυχο να ασκητέψει. Περπάτησε όπως τον φώτισε ο Θεός κ' έφταξε σ' ένα μέρος απόγκρεμνο, και έψαχνε από τον Iούνιο έως τον Σεπτέμβρη. Tέλος βρήκε ένα σπήλαιο που φωλιάζανε μέσα όρνια και φίδια κ' έπιασε και το βάθαινε. Ένα χρόνο δούλεψε σκληρά κι' αποτελείωσε τ' ασκηταριό του τη μέρα του Tιμίου Σταυρού. Aυτό το σπήλαιο το ονόμασε ο άγιος "Eγκλείστρα" κι' ο ίδιος είναι γραμμένος στο συναξάρι του με τόνομα "ο άγιος Nεόφυτος ο Έγκλειστος". H αγιωσύνη του ξακούσθηκε σέ όλη την Kύπρο και προστρέξανε πολλοί να μονάσουνε κοντά του. Tότε έπιασε κ' έχτισε μοναστήρι μεγάλο, τιμημένο εις μνήμην του Tιμίου Σταυρού. Όλα βρίσκουνται ώς τα σήμερα απείραχτα. H σπηλιά της Eγκλείστρας είναι καταζωγραφισμένη από τον καιρό του αγίου Nεοφύτου, με υποθέσεις από το Eυαγγέλιο και με οσίους σε σχήμα ήσυχο και απλό. Σ' ένα κελλί σκαμμένο στο παραμέσα μέρος του βράχου, βρίσκεται ο τάφος του αγίου. Mέσα σ' αυτό το σπήλαιο απόμεινε κατακλειδωμένος με νηστεία και με προσευχή επί πολλά χρόνια. Mονάχα κάθε Kυριακή κατέβαινε με μια σκάλα στην παρακάτω σπηλιά και δίδασκε τους μαθητές του. Σ' αυτή τη διαγωγή έζησε πενηνταπέντε χρόνια και μελετούσε την αγία Γραφή μέρα και νύχτα. Kαι με όλο που ήτανε λιγογράμματος ο μακάριος, έγραψε πολλά αγιασμένα γραψίματα, γεμάτα από την ευωδία του Aγίου Πνεύματος, σε δεκαέξι βιβλία συναθροισμένα. Προείδε τη μέρα της κοίμησής του και μάζεψε γύρω του τους μαθητές του και τους ορμήνεψε να ζούνε με αγάπη και ομόνοια, σύμφωνα με τον Kανόνα, που τους άφησε γραμμένον. Παράδωσε το πνεύμα του στον Kύριο στις 12 Aπριλίου κατά τα 1215 απάνω κάτω.


Aυτός ο άγιος είναι από εκείνες τις απλές ψυχές που δεχτήκανε τον Xριστό σαν φυσική θροφή της ψυχής τους, δίχως να μάθουνε γράμματα πονηρά. Tο πρώτο βιβλίο, που έμαθε να το λέγει απέξω και που τ' αγάπησε πολύ, ήτανε το Ψαλτήρι του προφητάνακτα Δαυΐδ. Ύστερα αποστήθισε διάφορες ευχές και τροπάρια και λόγια των πατέρων της Eκκλησίας. Kανένας ζωντανός άνθρωπος δεν τον δίδαξε, γι' αυτό μπορεί να πει κανένας πως ο άγιος Nεόφυτος είναι "διδακτός Θεού". Ό,τι έγραψε είναι γραμμένο με το δικό του τον τρόπο, ευωδιασμένο από ευλάβεια κι' από φόβο Θεού. Έγραψε "Eρμηνείαν εις την Eξαήμερον" ήγουν για τη Δημιουργία του κόσμου, λόγους "εις την αρχήν του Iνδίκτου, εις τον Aρχάγγελον Γαβριήλ, εις τον άγιον μάρτυρα Mάμαντα, εις το Γενέσιον της Θεοτόκου, εις τον τίμιον και ζωοποιόν Σταυρόν, εις τον οσιομάρτυρα Πολυχρόνιον" και πολλούς άλλους. Έγραψε ακόμα "Περί της Aποκαλύψεως του Aγίου Iωάννου", "Περί σεισμών διαφόρων", "Eρμηνείαν των Ψαλμών" και άλλα. [...].

Στην Eρμηνεία της Eξαημέρου, γράφει πώς αποφάσισε να γράψει γι' αυτή τη μεγάλη υπόθεση: "Mου φαίνεται καλό να πω από ποια αιτία έφθασα στην απόφαση να συντάξω τούτο το βιβλίο. Tον καιρό λοιπόν που με φώτισε κάποια θεϊκή ανατολή άνωθεν και με έστρεψε μακριά από τις ματαιότητες της ζωής, κι' οδήγησε τα πόδια μου σε ίσιους δρόμους και σε οδόν ειρήνης, ώστε να ακολουθήσω το μοναχικό βίο, ξέφυγα κρυφά από τους γονιούς μου κι' από τα εφτά τ' αδέρφια μου, αρσενικά και θηλυκά, κ' έφθασα σε κάποιο άγιο μοναστήρι. Eκειπέρα έτυχε να ακούσω την προφητεία που λέγει "εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην" και τάλλα λόγια που έρχουνται κατόπι, και πολύ θαύμασα σαν τ' άκουσα· γιατί δεν είχα ακούσει ποτέ τέτοιον λόγο, επειδής ήμουνα αγράμματος και δεν ήξερα ούτε το άλφα κ' ήμουνα παιδί ως δεκαοχτώ χρονών στην ηλικία. Kαι τόσο θαύμασα από τα λόγια αυτά που άκουσα και τόσο πολύ τ' αγάπησε η ψυχή μου, που μακάρι έλεγα να διαβάζανε τέτοια αναγνώσματα και να τάκουγα, μ' όλο που δεν καταλάβαινα το νόημα που είχανε, εκτός το "εν αρχή εποίησεν ο Θεός και ότι είδεν ο Θεός ότι καλά λίαν" και τίποτα περισσότερο απ' αυτά δεν ένοιωθα. Aλλά δεν ήθελα να ρωτήσω και κανέναν να μου τα εξηγήσει, και μονάχα μέσα στης καρδιάς μου τον κρυφόν τόπο φύλαγα αυτό το θαύμα. Kαι σαν με βάλανε οι γέροντές μου να κλαδεύω τ' αμπέλια, έπιασα να μαθαίνω κάποια γράμματα με τη βοήθεια του Θεού και τις ευχές που λέγανε οι μοναχοί τη νύχτα και τη μέρα. Mα η θεία χάρη μού χάρισε περισσότερο κι' από αυτά, ώστε να μάθω να λέγω απ' έξω ολόκληρο το ιερό Ψαλτήρι. Kαι σαν μου ήρθε πάλι κάποια φώτιση να φύγω από το θόρυβο του κοινοβίου και να πάγω να ησυχάσω, τότε ήβρα καιρό ησυχίας, κ' επειδή είχα στη θύμησή μου αυτά τα θεϊκά λόγια που είπα, έψαχνα να βρω περισσότερο από κάθε άλλο βιβλίο εκείνο το προφητικό. Kαι σαν το βρήκα, το έμαθα απ' έξω με τη βοήθεια του Θεού, από τον πόθο που είχα για όσα έλεγε. K' έμαθα όχι μονάχα την εξαήμερη κοσμοκτισία, αλλά κι' όσα λέγει για τον Παράδεισο και για την παράβαση, για τον κατακλυσμό και για την πυργοποιΐα, έως το φίλο του Θεού τον Aβραάμ, κι' είχα πολύ θαυμασμό για τα θεϊκά λόγια αυτής της Γραφής".

Για τις συμφορές της Kύπρου γράφει "Περί των κατά την χώραν Kύπρον σκαιών", κι' αρχίζει με τούτα τα λόγια: "Tο σύννεφο σκεπάζει τον ήλιο κ' η αντάρα τα όρη και τα βουνά, και μποδίζανε τη ζέστη και τη φωτεινή αχτίνα του ήλιου για λίγον καιρό. K' εμάς μας έχει σκεπασμένους δώδεκα χρόνια τώρα σύννεφο κι' αντάρα από βάσανα απανωδιαστά που πέσανε απάνω στη χώρα μας. Γιατί σαν πήρε την Iερουσαλήμ ο άθεος Σαλαχαντής και την Kύπρο ο Iσαάκιος ο Kομνηνός, σκεπάσανε τον τόπο χειρότερα από αντάρες και φουρτούνες, πολέμοι και ταραχές κι' ακαταστασίες, κουρσέματα κ' αιματοχυσίες. Γιατί να, ο ζωηφόρος τάφος του Kυρίου και τάλλα τα άγια δοθήκανε στους σκύλους Mουσουλμάνους για τις αμαρτίες μας και δακρύζει για τούτη τη συμφορά κάθε ψυχή π' αγαπά το Θεό. Σαν τα είδανε αυτά, ταραχθήκανε τα έθνη και τα βασίλεια, κατά το γραμμένο, ο Aλαμάνος λέγω κι' ο Eγκλινίας και σχεδόν κάθε έθνος κίνησε για να σώσει την Iερουσαλήμ και δεν μπορέσανε να κάνουνε τίποτα. Kαι να, δώδεκα χρόνια, και τα κύματα αγριεύουνε και ψηλώνουνε χειρότερα... Kι' αυτά συγχωρηθήκανε να γίνουνε για τις αμαρτίες μας τις μεγάλες, με δίκαια απόφαση του Θεού, για να ταπεινωθούμε κ' ίσως συγχωρεθούμε. Eίναι μια χώρα Iγκλιτέρρα, πιο μακριά από τη Pωμανία κατά το βοριά, κι' από δαύτη σύννεφο Iγκλίνων μαζί με τον άρχοντά τους μπήκανε σε κάτι καράβια μεγάλα που τα λένε νάκκες και ταξιδέψανε για τα Iεροσόλυμα. Tότε τράβηξε για τα Iεροσόλυμα κι' ο βασιλιάς των Aλαμάνων με εννιακόσιες χιλιάδες. Mα αυτός, περπατώντας κατά τα ανατολικά μέρη του Iκονίου, έχασε τα στρατεύματά του από το περπάτημα κι' από την πείνα κι' από τη δίψα κι' ο ίδιος ο βασιλιάς πνίγηκε μέσα σ' έναν ποταμό καβάλλα στ' άλογό του. Kι' ο Iγκλίτερ ήρθε στην Kύπρο και τη βρήκε σαν χαροκαμένη μάνα...

H χώρα μας είναι σαν τη θάλασσα πούναι αγριεμένη από πολλή ανεμοζάλη. Kαι μάλιστα η συμφορά μας είναι χειρότερη κι' από την άγρια τη θάλασσα. Γιατί η θάλασσα, σαν περάσει η αγριάδα της, έρχεται η γαλήνη, ενώ σ' εμάς η φουρτούνα χειροτερεύει κάθε μέρα κ' η μανία της δεν έχει τέλος. Στο Λευϊτικό βιβλίο είναι γραμμένα όσα βρήκανε τη χώρα μας, πολέμοι, σπάρσιμο χωρίς απολαβή, φάγωμα των κόπων μας από τους οχτρούς μας. K' η δύναμή μας γίνηκε ένα τίποτα· κι' απομείναμε λιγοστοί. "Πορευθήκατε σε μένα πλάγια, μας λέγει ο Θεός, κ' εγώ θα πορευθώ σε σας με θυμό πλάγιον". Kι' αληθινά έτσι είναι· γιατί αν δεν κουτσαθεί κανένας, ούτε κι' ο γιατρός τον κόβει με το νυστέρι, κι' ούτε του καίει το πονεμένο μέρος. Λοιπόν είναι φανερό πως κ' εμείς, αν δεν πικραίναμε κάποτε τον πανάγαθο γιατρό μας και δεν πηγαίναμε σ' αυτόν πλάγια, κ' Eκείνος δε θα φερνότανε σε μας πλάγια και δε θα μας πίκραινε για να σωθούμε".

Κυριακή, 23 Ιανουαρίου 2011

Μητροπολίτης Νιγηρίας Αλέξανδρος: "Η Αφρική δεν μπορεί να δεχθεί εθνικιστικές περί Εκκλησίας προσεγγίσεις"

Σήμερα, στην πρωτεύουσα της Γκάνας, την Άκκρα, πραγματοποιήθηκε η Ενθρόνιση του νέου Ορθόδοξου Πνευματικού Πατέρα της χώρας, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Γκάνας κ. Γεωργίου, ο οποίος θα συνεχίσει να υπηρετεί παράλληλα ως εκπρόσωπος του δευτερόθρονου Ορθόδοξου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, στην Αθήνα. 

Κατά την διάρκεια της επίσημης αυτής Τελετής, τον Πάπα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρο Β΄ εκπροσώπησε επάξια ο Σεβ. Μητροπολίτης Νιγηρίας κ. Αλέξανδρος, ο οποίος μάλιστα εκφώνησε έναν βαρυσήμαντο λόγο, ο οποίος στην ουσία του ήταν ομιλία μετά λόγου γνώσεως περί της Ορθόδοξης Ιεραποστολής, όπως αυτή καλείται να συμπεριφερθεί στις αφρικανικές κοινωνίες στον πολυαπαιτητικό 21ο αιώνα.

Δημοσιεύουμε παρακάτω -κατ' αποκλειστικότητα- το κείμενο της Ομιλίας του Σεβ. κ. Αλεξάνδρου, προσυπογράφοντας κατά πάντα τη σύγχρονη θέαση των πραγμάτων από πλευράς του, καθώς πιστεύουμε ακράδαντα ότι η κρυστάλλινη θεολογική σκέψη του Μητροπολίτου Νιγηρίας πολλά μπορεί να ωφελήσει το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και τη σύνολη Ορθοδοξία μας, επειδή ακριβώς εκπορεύεται, όχι από την ασφαλή θεολόγηση εαυτών και αλλήλων από τον καναπέ της πνευματικής μας επαναύπασης, αλλά από την εμπειρία της ψαύσης των ιεραποστολικών προβλημάτων "επί των τύπον των ήλων"!

π. Π. Κ.


ΠΡΟΣΑΓΟΡΕΥΤΗΡΙΟΣ ΛΟΓΟΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΓΗΡΙΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΤΗΣ Α.Θ.Μ. ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΦΡΙΚΗΣ
Κ.Κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ Β΄
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΘΡΟΝΙΣΕΩΣ
ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΚΚΡΑΣ Κ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΑΚΚΡΑ, 23 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2011


Σεβασμιώτατοι ἀδελφοί, Μητροπολίτα Εἰρηνουπόλεως κ. Δημήτριε, Ζάμπιας και Μαλάουι κ. Ἰωακείμ, Θεοφιλέστατε Ἐπίσκοπε Μοζαμβίκης κ. Ἰωάννη,
Εὐλαβέστατοι Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας,
Ἐξοχώτατοι ἐκπρόσωποι Διπλωματικῶν Ἀρχῶν,
Ἐντιμότατοι ἐκπρόσωποι τῶν ἀρχῶν τῆς Δημοκρατίας,
Ἐκπρόσωποι ἄλλων Χριστιανικῶν Ὁμολογιῶν,
Εὐσεβέστατε λαέ τοῦ Θεοῦ,

Τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Θρόνου τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἐπαρχίας ταύτης κενωθέντος, ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἀποστολικῆς Ἕδρας τοῦ Ἁγίου Μάρκου, Πάπας καί Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καί Πάσης Ἀφρικῆς κ. Θεόδωρος καί ἡ περί Αὐτόν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, ἐξέλεξαν τόν ἀπό Ζιμπάμπουε Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην κ. Γεώργιον, ὡς νέον Μητροπολίτην τῆς ἁγιωτάτης Μητροπόλεως Ἄκκρας.

Σεβασμιώτατε καί ἀγαπητέ ἀδελφέ Μητροπολῖτα Ἄκκρας κ. Γεώργιε,

Ὑπακούοντας μέ ταπείνωση καί προθυμία στό κάλεσμα τοῦ Θεοῦ, ὄργανο λειτουργικό στά χέρια Του, «σκεῦος ἐκλογῆς», ἀναλαμβάνεις σήμερα ἐπίσημα τήν διαποίμανση τῆς Ἐκκλησίας πού παροικεῖ στήν Ἄκκρα. Ἐπίσκοπος, ποιμένας, διδάσκαλος, πατέρας, ἀδελφός, μά πάνω ἀπό ὅλα «ἀπόστολος», δηλαδή διάκονος. Διάκονος τοῦ Θεοῦ καί τῶν μυστηρίων Του, τῶν ἀνθρώπων καί τῆς προσωπικῆς τους περιπέτειας καί ἀγωνίας.

Τό ἀποστολικό λειτούργημα εἶναι στάση ζωῆς καί μαθητεία καί ἀναμφίβολα «κεῖται εἰς προσωπικήν ἀνάστασιν ἤ πτῶσιν». Ἡ διακονία σου, ἡ πορεία σου, πρέπει νά κινηθεῖ ἀνάμεσα στούς ἄξονες κένωση καί πρόσληψη. Τό σχῆμα αὐτό δέν σοῦ εἶναι ἄγνωστο. Εἶναι ἡ πορεία Ἐκείνου πού σέ ἐξέλεξε καί σέ ἀπέστειλε, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Καί ἐάν Ἐκεῖνος ἀποδέχτηκε καί καταδέχτηκε νά κενωθεῖ «μέχρι θανάτου, θανάτου δέ Σταυροῦ», πιστεύεις ὅτι ἔχεις ἄλλη ἐναλλακτική ἐπιλογή;
Ἐάν Ἐκεῖνος, ὁ Κύριος καί Θεός σου ἐπιμένει νά κωφεύει στήν παράκληση τοῦ Πέτρου «καλόν ἐστίν ἡμᾶς ὧδε εἶναι» γιά διαρκῆ παραμονή στό Θαβώρ, καί ἐπιλέγει νά κατεβαίνει στήν ἱστορία γιά νά τήν μεταμορφώσει, στόν κόσμο πού «στενάζει καί συνωδίνει» γιά νά τόν προσλάβει καί νά τόν λυτρώσει ἀπό τόν «ἔσχατο ἐχθρό», πιστεύεις ὅτι ὑπάρχει ἄλλος δρόμος γιά σένα;
Μήν πτοηθεῖς μπροστά στό μέγεθος τῆς πρόκλησης, μή σκεφτεῖς τήν ἀδύναμη ἀνθρωποσύνη σου. «Ἀρκέσει ἡ χάρις Του. Ἡ γάρ δύναμις Του ἐν τῇ ἀσθενείᾳ τελειοῦται».

Ἀγαπητέ μου ἀδελφέ Γεώργιε,

Ἡ Τοπική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Γκάνας ζεῖ, ἀναπνέει καί κινεῖται ἐν μέσω ποικιλίας ἀνθρώπων, φυλῶν, παραδόσεων, ὁμολογιῶν, θρησκειῶν. Ἡ διακονία σου δέν μπορεῖ νά ἀγνοήσει αὐτή τήν πραγματικότητα. Μιά πραγματικότητα πού καθιστᾶ ἐπιτακτική τήν εἰρηνική συνύπαρξη τῆς Ἐκκλησίας μέ τό ξένο, τό διαφορετικό, μέσα ἀπό τόν διάλογο καί τήν ἀποδοχή, ὄχι ἁπλά τήν ἀνοχή, ὥστε ἡ πίστη νά μήν γίνεται ἀφορμή καί αἰτία ἐρίδων μαχῶν καί ἀκαταστασιῶν, οὔτε δεκανίκι πολιτικῶν, ἐθνικιστικῶν κ.ἄ. στρατηγικῶν. Ἡ Ἐκκλησία, ἡ πίστη γενικότερα, εἶναι καί πρέπει νά παραμείνει φορέας καταλλαγῆς καί συμφιλίωσης τῶν ἀνθρώπων μεταξύ τους καί τῶν ἀνθρώπων μέ τόν Θεό. Καλεῖσαι ἑπομένως νά διαλεχθεῖς, νά συνομιλήσεις μέ τίς ἄλλες Χριστιανικές Ἐκκλησίες καί ἐκφράσεις, ἀλλά καί μέ τίς ἄλλες θρησκεῖες, ὅπως τό Ἰσλάμ καί τά Ἀφρικανικά Παραδοσιακά Θρηκεύματα.

Ἐκλογή καί ἐπιλογή σου, ἐπιλογή ὅλων μας, πρέπει νά εἶναι ὁ ἱεραποστολικός δρόμος καί τρόπος τοῦ Ἀπόστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ὅπως αὐτός χαράχθηκε καί ἐκφράστηκε στήν πόλη τῶν Ἀθηνῶν, στόν Ἄρειο Πάγο, μέ τήν ἀναγνώριση τῆς θρησκευτικότητας τῶν Ἀθηναίων, τῆς «εὐσέβειάς» τους καί τοῦ πόθου τους γιά γνωριμία μέ τήν «ἀλήθεια». Ὁ Παῦλος ἐπαινεῖ, δέν καταδικάζει καί ἔτσι μᾶς δείχνει τόν τρόπον τοῦ «κηρύττειν». Εἰσηγεῖται μιά «συνέχεια» μεταξύ αὐτῶν πρός τούς ὁποίους εὐαγγελιζόμεθα τό σωτήριον καί τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τόν ὁποῖο θέλουμε νά ὁδηγήσουμε τά βήματά τους. Τό «πῶς καί τό «τί» τοῦ κηρύγματός σου, σοῦ τό παρέχει ὁ τοπικός πολιτισμός, οἱ παραδόσεις, ἡ τέχνη, ἡ φιλοσοφία, καί θεο-λογία τῶν ἀνθρώπων, ὅλα αὐτά τά ἀποτυπώματα, τά χαράγματα τοῦ Θεοῦ καί τῆς σοφίας αἰώνων στίς καρδιές τους.
Εἶναι ἀναγκαῖο καί ἐποικοδομητικό γιά τήν Ὀρθοδοξία στήν Ἀφρική, νά ἀναγνωρίσει μιά ὑστέρηση χρονική καί τροπική στήν ἱεραποστολική της δραστηριότητα καί ἔστω τήν ἐσχάτη ὥρα νά ἀντιληφθοῦμε, συλλογικά πλέον, τήν ἀναγκαιότητα «ἀλλαγῆς παραδείγματος», ἐγκαταλείποντας ἱεραποστολικά μοντέλα πού παραπέμπουν σέ ἄλλες ἐποχές, ἄλλες λογικές, ἄλλη θεολογία, ἄλλες πολιτικές ἐπιλογές, ἱερουργοῦντες καθημερινά, μέ πόνο καί κόπο, ἀλλά κενωτικά καί ἀγαπητικά, τό μυστήριο τῆς Σάρκωσης στό ἐδῶ καί τώρα. Τό πάντοτε ἀνανεωτικό Πανάγιο Πνεῦμα, «ἡ συνεκτική καί δημιουργική τῶν ἁπάντων Θεοῦ Σοφία καί Δύναμις», μᾶς προσκαλεῖ νά ὑιοθετήσουμε νέες στάσεις ζωῆς καί νά «τείνομεν εὐήκοον οὖς» στίς προφητικές ἐκεῖνες φωνές, κληρικῶν καί λαїκῶν, πού ὅλο καί πληθαίνουν καί πού καλοῦν σέ ἀλλαγή ρότας, σέ ἀλλαγή νοῦ, σέ μετάνοια. Τό διακύβευμα, στήν ἀντίθετη περίπτωση, εἶναι ἡ ἴδια ἡ αὐτοσυνειδησία τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ εὐαγγελικός λόγος καί ἀλήθεια.

Τέλος, ἡ Ἐκκλησία σοῦ ζητᾶ, τό κήρυγμά σου νά μήν περιοριστεῖ μόνο «εἰς τούς ἐγγύς», ἀλλά νά ἀκουμπήσει καί «τούς μακράν» τῆς Ἀφρικανικῆς ἠπείρου καί πραγματικότητος εὑρισκόμενους. Μίλησε σέ ὅλους αὐτούς, πού δέν γνωρίζουν, δέν μποροῦν ἤ καί δέν θέλουν νά ἀντιληφθοῦν τήν «κοσμογονία» πού συντελεῖται αὐτή τή στιγμή στήν Ἀφρική. Μίλησέ τους γιά τήν Ἀφρική καί τήν Ἐκκλησία της πού κυοφορεῖ ἰδέες, θεολογία, νέες προσεγγίσεις καί κατηγορίες, σκέψεις, ἀγῶνες, ζωή καί ἐλπίδα. Γιά τήν Ἀφρική καί τήν Ἐκκλησία της πού δέν εἶναι δίκαιο νά τήν ἐκλαμβάνουν ὡς μόνιμο ἀποδέκτη ἰδεῶν, ἀπόψεων, προτάσεων, θεολογικοῦ λόγου καί προβληματισμοῦ, ἀλλά πού ἔφτασε καιρός νά τήν ἀποδεχθοῦν ὡς ταμεῖο ἀπό τό ὁποῖο πολλά μποροῦν νά ἀντλήσουν καί νά ὠφεληθοῦν οἱ ἴδιοι. Γιά τήν Ἀφρική, πού, ἐνῶ θά ἤθελε ὅλους τούς Ὀρθόδοξους ἀδελφούς νά συμμετάσχουν σ’αὐτή τήν διεργασία, δέν μπορεῖ νά δεχθεῖ ἐθνικιστικές περί ἐκκλησίας προσεγγίσεις. Γιά τήν Ἀφρική, πού ξέρει ὅτι μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἔστω τελικά καί μόνη, θά διέλθει «καί τῶν θυρῶν κεκλεισμένων».
Διαβεβαίωνε, σέ κάθε εὐκαιρία, ὅλους τούς «μακράν ἡμῶν» εὑρισκόμενους ἀδελφούς τοῦ πρώτου λεγόμενου κόσμου, ὅτι τούς ἐνθυμούμεθα μέ πολλή ἀγάπη στίς προσευχές μας. Πονᾶμε βλέποντας τόν ραγδαῖο ἀποχριστιανισμό τῶν χωρῶν τους, τήν πνευματική ἐρήμωση καί τή νέκρωση τῆς ἐλπίδας στίς καρδιές τους, τήν ὥρα πού ἐμεῖς, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ καί παρά τά ἐμπόδια καί τίς πολλές δυσκολίες μας, βιώνουμε καθημερινά τήν Ἀνάσταση στίς κοινότητες μας καί στίς καρδιές μας. «Ὃτι στεῖρα ἔτεκεν ἡ ἐξ Ἐθνῶν Ἐκκλησία καί ἡ πολλή ἐν τέκνοις ἠσθένησε συναγωγή» (Εἰρμός Προεορτίου Κανόνα, 21 Δεκεμβρίου). Θά συντρέξουμε κάθε προσπάθειά τους γιά ἐπανευαγγελισμό τῶν χωρῶν τους.

Σεβασμιώτατε Ἅγιε ἀδελφέ,

Τά ἔτη τῆς ἀρχιερατείας σου νά εἶναι πολλά. Ἡ διακονία σου καρποφόρος καί δημιουργική. Πάντοτε νά εἶσαι γιά τούς ἀδελφούς σου, κληρικούς καί λαϊκούς, τό θέλημα τοῦ Πατρός, ὁ Υἱός Λόγος ἐν τῶ μέσῳ αὐτῶν, ὁ Παράκλητος, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας στίς καρδιές τους.

Σέ ἀσπάζεται πατρικά καί σέ εὐλογεῖ ὁ πολυσέβαστός μας Πατριάρχης προσευχόμενος ἡ χάρις τοῦ Ἐπιφανέντος Κυρίου νά σέ ἐπισκιάζει, νά σέ στηρίζει καί νά σέ ἐνδυναμώνει, καί καρδιακά εὐχόμενος πάντοτε τό φῶς σου νά λάμπει «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων».


Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου στο Συλλείτουργο με Πατριάρχη Μόσχας και Αρχιεπίσκοπο Κύπρου στο Κρεμλίνο / митрополит Закинфский Хризостом в Успенском соборе Московского Кремля


Ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος βρέθηκε κατά τις προηγούμενες ημέρες στη Μόσχα, όπου είχε διαδοχικές επαφές με υψηλοβάθμια στελέχη του Πατριαρχείου Μόσχας και με τον ίδιο τον Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. κ. Κύριλλο.

Χθες, 22 Ιανουαρίου, ημέρα της μνήμης του Αγίου Φιλίππου Μητροπολίτου Μόσχας, έλαβε μέρος στο πανεπίσημο Συλλείτουργο στον Πατριαρχικό Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Κρεμλίνου, στο οποίο προέστησαν ο Πατριάρχης Κύριλλος και ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος Β΄, ο οποίος βρέθηκε στη ρωσική πρωτεύουσα, για να παραλάβει από τον πρόεδρο της χώρα ειδικό βραβείο του Ιδρύματος για την Ενότητα των Ορθοδόξων Λαών.

Το σχετικό φωτορεπορτάζ από το Συλλείτουργο αντλούμε από την επίσημη ιστοσελίδα του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων της Ρωσικής Εκκλησίας.










Ο Πατριάρχης κ. Κύριλλος απηύθυνε τους ακόλουθους λόγους τιμής προς τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο:  


«Χαίρομαι, Μακαριώτατε, ότι αυτή την ημέρα συλλειτουργήσαμε σε αυτό το κύριο Ιερό Ναό της Αγίας Ρωσίας. Με το θέλημα του Θεού έχετε τοποθετηθεί στην υψηλή λυχνία του Προκαθημένου της Κυπριακής Εκκλησίας και είσθε ο πνευματικός ηγέτης του Κυπριακού λαού. Υπηρετείτε σε μια εποχή δύσκολη. Η πατρίδα σας είναι χωρισμένη. Γνωρίζουμε ότι στο βόρειο μέρος αυτής καταστράφηκαν Ορθόδοξοι Ιεροί Ναοί και ακόμα σε αυτούς τους ημιερειπωμένους Ναούς οι Ορθόδοξοι ιερείς δεν επιτρέπονται να τελέσουν ακολουθίες.
Επίσης γνωρίζουμε ότι καταβάλλονται πολλές ανθρώπινες και πολιτικές προσπάθειες για την επανένωση της Κύπρου. Και δεν είναι όλες από αυτές που μπορούν να προσφέρουν ειρήνη στον μαρτυρικό λαό της λαό της Κύπρου. Γνωρίζουμε ότι πραγματικά φροντίζετε για τον λαό σας και επίσης με αγάπη δέχεσθε τόσο τους Ορθοδόξους Κυπρίους, όσο και τους Κυπρίους μουσουλμάνους. Επιθυμείτε ώστε η χώρα σας να γίνει ενωμένη και οι άνθρωποι να ζούσαν στην αγάπη και την ειρήνη μεταξύ τους.
Για να υπερασπίζει κανείς αυτή τη φαινομενικά απλή αλήθεια σήμερα χρειάζεται γενναιότητα ακόμα και για να υπενθυμίσουμε ακόμα και αυτές τις απλές αλήθειες στους ισχυρούς του κόσμου τούτου. Εύχομαι ώστε να παραδειγματίζεσθε από τον Άγιο Φίλιππο ο οποίος να σας βοηθήσεις στη δύσκολη υπηρεσία της Κυπριακής Εκκλησίας και του Κυπριακού λαού.
Όταν ένας μεγάλος Άγιος του Θεού και πνευματική αυθεντία του λαού μας Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ έχτισε το μοναστήρι, το αφιέρωσε στη Ζωοποιό Τριάδα. Ήταν μια εποχή κατά την οποία η φεουδαρχική Ρωσία ήταν χωρισμένη και σε αυτή μάλιστα την εσωτερική διάσπαση οφείλεται η κατάληψη της χώρας από τον εξωτερικό εχθρό. Ο Όσιος Σέργιος υπηρέτησε την ενότητα της χώρας μας ως ίσως κανείς άλλος. Και δεν είναι τυχαίο ότι αφιέρωσε την πρώτη του Μονή στο όνομα της Αγίας Τριάδας, διότι η Αγία Τριάδα είναι εκείνη η οποία μας προβάλλει το πρότυπο της ενότητας και της αγάπης.
Επίσης επιθυμείτε την επανένωση του λαού και της χώρας σας. Και εύχομαι η Αγία και Ζωοποιός Τριάδα, το πρότυπο της θείας αγάπης και ενότητας να σας στηρίξει στους αγώνες σας. Ως δείγμα της εκτιμήσεώς μου προς το πρόσωπό σας και της προσωπικής μου αγάπης προς τον αδελφό μου θα ήθελα να σας επιδώσω την εικόνα της Αγίας και Ζωοποιού Τριάδας. Ο Θεός να ευλογήσει τη διακονία σας ως Προκαθήμενος της Κυπριακής Εκκλησίας και πνευματικός ηγέτης των Κυπρίων.
Επίσης σε ανάμνηση του σημερινού συλλείτουργου θα ήθελα να σας προσφέρω αυτό το ιερό εγκόλπιο. Οσάκις θα το φορέσετε να θυμάστε και το σημερινό συλλείτουργο, την αδελφική μας κοινωνία και ότι στην Αγία Ρωσία έχετε έμπιστους φίλους, πραγματικούς αδελφούς και αδελφές, οι οποίοι συμμερίζονται τη λύπη σας και είναι πρόθυμοι να συμπροσεύχονται μαζί σας για τη συμφιλίωση στην ευλογημένη νήσο της Κύπρου».



Αντιφωνώντας ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου ευχαρίστησε τον Αγιώτατο Πατριάρχη Κύριλλο για την ευκαιρία της αδελφικής επικοινωνίας, τονίζοντας τη σημασία των φιλικών σχέσεων ανάμεσα στον ρωσικό και τον κυπριακό λαό:

«Αγιώτατε Πατριάρχα Μόσχας και Πασών των Ρωσιών κ. Κύριλλε! Σήμερα μας προκαλέσατε μεγάλη χαρά διότι μαζί σας και με το χριστεπώνυμο πλήρωμα συμμετείχαμε στην πνευματική τράπεζα, την οποία παρέθεσε ο Κύριός μας σε αυτό τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Δεθήκαμε μέσα μας το Σώμα και το Αίμα Χριστού και γίναμε σύσσωμοι και σύναιμοι του Χριστού. Είμαστε αδελφοί ο ένας στον άλλο και με όλους, και μαζί με τον Χριστό είμαστε συγκληρονόμοι της Επουρανίου Βασιλείας.
Ήταν χαρά μας να συμμετείχαμε στην τέλεση της μνήμης του Αγίου Φιλίππου, του οποίου το παράδειγμα είναι πολύ σημαντικό και για μας. Πιστεύω ότι εκείνο καλύτερο, το οποίο μπορούμε να κάνουμε για να τιμήσουμε τον Άγιο είναι να μιμηθούμε την ανδρεία του. Και όπως αυτός υπηρέτησε την αλήθεια, έτσι κι εμείς, ακολουθώντας το παράδειγμά του πρέπει να υπηρετούμε την αλήθεια και να μη φοβόμαστε να τη λέγουμε ανοιχτά. Ήταν σύντομος ο βίος του Αγίου Φιλίππου, αλλά για πάντα έμεινε στη μνήμη του ρωσικού, καθώς και όλων των υπόλοιπων Ορθοδόξων λαών…
Φρονώ ότι για μας, ως Κυπριακό λαό, θα ανατέλλουν καλύτερες ημέρες και πιστεύω ότι με τις πρεσβείες του Αγίου Φιλίππου ο Θεός θα εισακούσει την προσευχή μας, θα δει τις προσδοκίες των ανθρώπων και θα δώσει λύση στην διχασμένη μας πατρίδα.
Ελπίζοντας στον Θεό, επίσης ελπίζουμε και στους φίλους μας, όπως εσείς, Αγιώτατε, και η κρατική ηγεσία της μεγάλης χώρας σας. Σε όλες τις εποχές το Ρωσικό κράτος βοηθούσε τον λαό της Κύπρου. Το ανόσιο σχέδιο διαχωρισμού της νήσου δεν έγινε πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό χάρη στη στήριξη, την οποία μας παρέχει η Κυβέρνηση της Ρωσίας. Δραττόμενος της ευκαιρίας, θα ήθελα να ευχαριστήσω εσάς, την Κυβέρνηση της Ρωσίας και ολόκληρο τον Ρωσικό λαό για την αγάπη και τη στήριξη του μικρού λαού της Κύπρου. Θα συνεχίσουμε και στο περαιτέρω τις αδελφικές μας σχέσεις, και με ελπίδα θα στρέφουμε την προσοχή μας στη χώρα σας, αναμένοντας βοήθεια και στήριξη».

Τέλος, ο κ. Χρυσόστομος προσέφερε στον Αγιώτατο Πατριάρχη Κύριλλο μια εικόνα του Αποστόλου Βαρνάβα, ιδρυτού της Κυπριακής Εκκλησίας και ένα ασημένιο δίσκο με παράσταση της Κύπρου.


Ύστερα, παρουσία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου και του εκκλησιάσματος ο Προκαθήμενος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας τέλεσε αγιασμό των σημαιών και των λαβάρων των στρατιωτικών συλλόγων των Κοζάκων, εντεταγμένων στον κατάλογο συλλόγων των Κοζάκων της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

 

Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Η μνήμη του Οσίου Ιωσήφ του Σαμάκου σήμερα στο Γαϊτάνι Ζακύνθου


Ως γνωστόν, η Ζάκυνθος, εκτός από το ιερό Σκήνωμα του Αγίου Διονυσίου, έχει πλουτισθεί με ένα επιπλέον: Του Οσίου Πατρός Ιωσήφ του Σαμάκου από την Κρήτη, το οποίο φυλάσσεται και προσκυνείται στον Ενοριακό Ναό της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο χωριό Γαϊτάνι.


Το Λείψανο του Οσίου Ιωσήφ μετακόμισαν στις 29 Αυγούστου 1669 Κρήτες Πρόσφυγες, αμέσως μετά την δραματική πτώση του Χάνδακα στους Οθωμανούς.

Σήμερα, ενθυμούμενοι λατρευτικά / λειτουργικά την οσιακή του κοίμηση, που συνέβη την 22α Ιανουαρίου του 1511, τελείται επίσημη Αρχιερατική Λειτουργία, προεστώτος του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Φωτικής κ. Διονυσίου, δεδομένου ότι ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Χρυσόστομος βρίσκεται αυτές τις ημέρες στη Μόσχα.

Όσοι τιμούν τον Ιωσήφ τον Ηγιασμένο, αποθέτουν ολοένα στα πόδια του ταπεινά την ικεσία τους, δεόμενοι υπέρ της καλής υγείας και της ψυχοσωματικής ολοκληρίας "εαυτών και αλλήλων"!

Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Πρώτη επίσκεψη του Επισκόπου Μοζαμβίκης στους Ορθόδοξους της Beira


Χθες ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μοζαμβίκης κ. Ιωάννης ταξίδεψε αρκετά μακριά από την έδρα του, την πρωτεύουσα Maputo, καθώς μετέβη 718 χιλιόμετρα βόρεια, στην πόλη Beira, η οποία είναι επίσης παραθαλάσσια προς τον Ινδικό Ωκεανό, με χρώμα αποικιακό και εμφανή τα σημάδια της παρακμής και της φτώχειας, όπως μαρτυρούν οι φωτογραφίες, που μόλις λάβαμε από εκεί.


Στην πόλη αυτήν, την Μπεΐρα, κατέφθασαν οι πρώτοι Έλληνες μετανάστες της νοτιότερης Αφρικής, δεδομένου ότι αποτελούσε την κύρια πύλη εισόδου μεταναστών προς την ενδοχώρα της αφρικανικής ηπείρου. 


Εκεί, από το 1876, υπήρξε Ελληνική Κοινότητα σε πλήρη ακμή, την οποία ίδρυσαν Έλληνες από το Αιγαίο (Κάρπαθο και Κάσο), την Κρήτη, τα Ιόνια Νησιά και αλλού, οι οποίοι επιδίδονταν στο εμπόριο. 


Στους κατοίκους της γύρω περιοχής δίδαξαν πώς καλλιεργείται ο καπνός, ενώ δούλευαν στην κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου, το οποίο εξυπηρετούσε τη συγκοινωνία με τη Νότιο Αφρική και τη Ροδεσία. Στην καλύτερή τους εποχή οι Έλληνες ανέρχονταν σε 3.000.


Από το 1876 άρχισε η ανέγερση του περικαλλούς Ναού της Αγίας Τριάδος, ο οποίος θεωρείται και είναι ο αρχαιότερος ορθόδοξος ναός στη νοτιότερη Αφρική.


Το 1927, οι Έλληνες, για τις εκπαιδευτικές ανάγκες τους, ίδρυσαν σχολείο, το επονομαζόμενο "Pythagoras School".


Συν τω χρόνω η Κοινότητα -δυστυχώς- περιέπεσε σε πλήρη και αποκαρδιωτική παρακμή, τα δε κτήρια παραδόθηκαν στον πανδαμάτορα Χρόνο για να τα "περιποιηθεί", όπως μόνον εκείνος ξέρει... 


Με πρωτοβουλία του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου Β΄, τότε που ήταν Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε, η δε Μοζαμβίκη ανήκε σε Αυτόν, περιήλθαν στην δικαιοδοσία εκείνης της Μητροπόλεως και στη συνέχεια, με τη Χορηγία της Βουλής των Ελλήνων, αποκαταστάθηκαν αξιοπρεπώς και μπορούν με κάποια ευπρέπεια να στεγάσουν την ιεραποστολική προσπάθεια της νέας Επισκοπής  και του Προεστού της, αν και πάλι έχουν περάσει κάποια χρόνια από την εποχή εκείνη.
 

Ο κ. Ιωάννης, φανερά συγκινημένος αλλά αποφασιστικός, έφθασε και σε αυτόν τον τόπο της διακονίας του και πρωτοσυναντήθηκε με τους ντόπιους Ορθόδοξους και λιγοστούς Έλληνες, οι οποίοι πληροφορήθηκαν την έλευσή του.


Στον ναό της Αγίας Τριάδος τέλεσε Δοξολογία, ευχαριστώντας πάλι και πάλι τον Θεό για την ύψιστη τιμή που τού επεφύλαξε: Να ψάχνει και να βρίσκει τους Ολίγους, τους οποίους τού εμπιστεύτηκε το δευτερόθρονο Πατριαρχείο της Ορθοδοξίας μας, προσπαθώντας να τούς αυξήσει, στο όνομα Εκείνου!


Με κέντρο και αφετηρία τον Ναό της Αγίας Τριάδος σχεδιάζει, στο οικοδομικό αυτό συγκρότημα, να στεγάσει το πρώτο ολοκληρωμένο Ορθόδοξο Ιεραποστολικό Κέντρο στη Μοζαμβίκη.


Μια περιδιάβαση στην πόλη της Beira, μπορείτε να κάμετε στον Ίσκιο του Ήσκιου, με ένα κλικ εδώ.

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

Η Εισήγηση "Τα Επτάνησα ως Πανορθόδοξοι Προσκυνηματικοί Προορισμοί" τώρα σε ανάτυπο


Όπως θα θυμάσθε, κατά το Α΄ Πανελλήνιο Συνέδριο Προσκυνηματικών Περιηγήσεων, που διοργάνωσε στη Ζάκυνθο από 13 έως 15 Νοεμβρίου 2009 το Συνοδικό Γραφείο Προσκυνηματιών Περιηγήσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος, είχε ανατεθεί Εισήγηση στον π. Παναγιώτη Καποδίστρια, με θέμα: "Τα Επτάνησα ως Πανορθόδοξοι Προσκυνηματικοί Προορισμοί. Ζάκυνθος, Ιστορία - Παραδόσεις". Το κείμενο της εν λόγω Εισήγησης δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό Εκκλησία (έτος ΠΖ΄, τεύχος 2, Φεβρουάριος 2010, σσ. 108-114). Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε αυτοτελώς σε ανάτυπο, από το Τυπογραφείο της Αποστολικής Διακονίας.

Όσοι από τους αναγνώστες μας θελήσουν να θυμηθούν το κείμενο εκείνο, ας κάμουν κλικ εδώ, στα παραθέματα λόγου, όπου αναρτήθηκε αμέσως μετά την παρουσίασή του στο Συνέδριο.

Δευτέρα, 17 Ιανουαρίου 2011

Ανασυγκροτείται σταδιακά η Εκκλησία στη Μοζαμβίκη








Πρωτοχριστιανικές στιγμές βιώνει η Εκκλησία της Μοζαμβίκης αυτό τον καιρό! Οι Χριστιανοί της πρωτεύουσας της χώρας Maputo, όπου και το κέντρο της Επισκοπής Μοζαμβίκης, πληροφορούνται από στόμα σε στόμα την έλευση του νέου Επισκόπου κ. Ιωάννου και σταδιακά εμφανίζονται στο προσκήνιο της εκκλησιαστικής ζωής από την αφάνεια της ιδιωτείας ενός εκάστου! Και βεβαίως δεν είναι μόνον η Ελληνική Παροικία που αρχίζει να δίνει το "παρών", αλλά και Χριστιανοί άλλων εθνικοτήτων, όπως Ρώσοι, Βούλγαροι, Σέρβοι, Αιθίοπες!

Χθες, μετά τη Θεία Λειτουργία, την οποία τέλεσε μόνος του -ελλείψει άλλων κληρικών- ο Θεοφιλέστατος κ. Ιωάννης, έγινε η κοπή της Βασιλόπιτας, με την ευκαιρία μάλιστα της Πρωτοχρονιάς που εόρτασαν όσοι ακολουθούν το ιουλιανό ημερολόγιο (φωτογραφίες 1-3).

Αμέσως μετά έγινε η καθιερωμένη πια δεξίωση στο διπλανό Επισκοπείο (4η φωτογραφία), όπου όλοι, με πνεύμα αδελφοσύνης και θαυμαστής αγάπης, συνομίλησαν με τον Επίσκοπο, ο οποίος δεν έπαυε να εκφράζει τη χαρά του για την Πεντηκοστή που διαφαίνεται στη χώρα, όπου απεστάλη να διακονήσει ως Προεστός. Έλεγε μάλιστα προς τους παρευρισκόμενους: "Το σπίτι του Επισκόπου είναι και δικό Σας, αγαπητοί μου! Αποτελεί την προέκταση του Ναού μας! Το τραπέζι μου είναι και δικό Σας - προέκταση της Αγίας Τράπεζας! Δεν χρειάζεται μάλιστα να χτυπήσετε την πόρτα του Επισκοπείου μας, γιατί απλούστατα θα είναι ορθάνοιχτη για Εσάς, όπως και η καρδιά μου!"

Όλοι, τέλος, έδειξαν να περιμένουν με αγωνία την 20ή Φεβρουαρίου 2011, οπότε έχει ορισθεί η επίσημη Ενθρόνιση του κ. Ιωάννη.

Σάββατο, 15 Ιανουαρίου 2011

Αγγέλου Γκούνη, «Νεανικές αναζητήσεις – Υπεύθυνες θέσεις»

Λάβαμε προ καιρού από τις Εκδόσεις του Κέντρου Νεότητος της Ιεράς Μητροπόλεως Λευκάδος το νέο, με μοντέρνα άποψη τυπωμένο, βιβλίο του θεολόγου Αγγέλου Γκούνη, με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο: «Νεανικές αναζητήσεις – Υπεύθυνες θέσεις» (Λευκάδα 2010).

Στις 268 σελίδες τού ανά χείρας βιβλίου, που -σημειωτέον- απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και όχι μόνον στα παιδιά ή τους εφήβους, έχουν αποτυπωθεί πολύ ενδιαφέρουσες (παιδαγωγικά άρτιες) συζητήσεις με νέους, που αφορούν σε διαχρονικούς ή επίκαιρους προβληματισμούς, όπως οι δοκιμασίες, ο θάνατος και η αιώνια ζωή, η αστρολογία, η μαντεία, το ωροσκόπιο, οι διαφυλικές σχέσεις, η υπομονή, η χριστιανική ελπίδα, η συμπεριφορά μας σε πιστούς άλλων θρησκειών κ.ά.

Οι εν λόγω συζητήσεις πραγματοποιήθηκαν με κατασκηνωτές στις Εκκλησιαστικές Μαθητικές Κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως Λευκάδος «Η Φανερωμένη» τις βραδινές ώρες, λίγο πριν τη νυχτερινή ανάπαυση, μέσα στην ομορφιά του επτανησιακού τοπίου και χαρακτηρίζονται από την διάθεση αγαθής και σεβαστικής προσέγγισης των νέων ανθρώπων, με ανιδιοτέλεια και καθαρότητα σκέψης.

Αξίζει ν' αναφέρουμε την εκτίμηση του Σεβ. Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου, η οποία ως Πρόλογος προτάσσεται στην έκδοση:

«Ο άνθρωπος ποτέ δεν θα πάψει να ψάχνει για την αλήθεια. Η έμφυτη αυτή τάση τού κληροδοτήθηκε από την προπτωτική κατάσταση και διακατέχει ολόκληρη την ψυχοσωματική του υπόσταση.

Η γνώση της Αλήθειας - Χριστός που προσφέρει η Εκκλησία, ελευθερώνει τον άνθρωπο από κάθε φθαρτό δεσμό και τον συνδέει με τον ουράνιο Πατέρα του. "Γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς" (Ιω. 8.32).

Στη σημερινή εποχή έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος που η Εκκλησία χρησιμοποιεί για να προσφέρει την αλήθεια. Ιδιαιτέρως ο τρόπος προσέγγισης των νέων θα πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά. Οι νέοι μας αισθάνονται προδομένοι. Είναι ενθαρρυντικό ότι ακόμη ψάχνουν κι εμείς θα πρέπει να τους βοηθήσουμε να βρουν τον σωστό προσανατολισμό τους.

Αν ο Κύριός μας δεν σκέφτηκε καθόλου τη μεγαλειότητα της Θείας Φύσης Του και έγινε άνθρωπος, πεθαίνοντας για μας και αν ο Απόστολος των Εθνών Παύλος ομολογεί ότι: "τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινάς σώσω" (Α΄ Κορ. 9,22) ακολουθώντας τό παράδειγμα του Χριστού μας, πώς θα πρέπει εμείς να προσεγγίσουμε τους νέους δείχνοντάς τους το δρόμο Του;

Τέτοιους προβληματισμούς ποιμαντικής ευθύνης αποπνέουν και τα θέματα που αναλύει μέσα στο βιβλίο του ο κ. Άγγελος Γκούνης, θεολόγος, επίλεκτο στέλεχος των Κατασκηνώσεών μας. Μέσα σ’ αυτό καταθέτει την ψυχή του και τη ζωή του ολόκληρη, την οποία έχει συνδέσει ουσιαστικά με τον Χριστό και την προσφορά του σωτήριου μηνύματός Του στους νέους.

Ο λόγος του, μεστός. Τα θέματά του, επίκαιρα. Οι σκέψεις του, θεολογικές. Η συμβολή του στη διακονία της κατήχησης, πολύτιμη. Το βιβλίο του -όπως και ο ίδιος μας αναφέρει- αποτελεί καρπό συζητήσεων στην Κατασκήνωσή μας. Εμπειρίες ετών που με αφορμή τον προβληματισμό των παιδιών μας μπόρεσε να συστηματοποιήσει και να μας τις προσφέρει, για να γίνουμε κι εμείς κοινωνοί. Γι’ αυτό και τον ευχαριστούμε πολύ.

Ευχόμαστε ολόψυχα να συνεχίσει τον αγώνα του μέσα από την Κατασκήνωσή μας, με περισσότερη δύναμη και μεγαλύτερη έμπνευση και ενθουσιασμό προς δόξαν Θεού και ωφέλεια των παιδιών μας».

Παρασκευή, 14 Ιανουαρίου 2011

Το θεατρικό έργο "Ο Βασιλικός" του Μάτεσι στο Μπανάτο του 1981

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε χαρακτηριστικές φωτογραφίες από μια παλιά -προ τριακονταετίας- λαϊκή παράσταση, τις οποίες φέρνουμε στην δημοσιότητα χάριν των φίλων του πολυπεριοδικού μας.

Είναι Κυριακή των Βαΐων απομεσήμερο, 14 Απριλίου του 1981. Είμαστε στο πλάτωμα της εκκλησίας της Φανερωμένης, στο χωριό Μπανάτο της Ζακύνθου και ανεβαίνει από τους ερασιτέχνες και φιλοπρόοδους χωριανούς ένα πολυσήμαντο θεατρικό έργο της Νεοελληνικής Γραμματείας, Ο Βασιλικός του μεγάλου Ζακυνθίου Αντωνίου Μάτεσι. Ένα δύσκολο πράγματι εγχείρημα, που όμως στέφτηκε από μεγάλη επιτυχία, με την πρωτοβουλία, επιμονή και διδασκαλία του συγχωριανού εκπαιδευτικού Νίκου Ζήβα, πάντα πρωτοπόρου σε δράσεις ανάδειξης του λαϊκού μας πολιτισμού και όχι μόνον.

Ανασύρουμε, λοιπόν, μπανατιώτικες φωτοστιγμές 30 χρόνων πριν και Σάς καλούμε να λάβετε μέρος κι εσείς στην όμορφη αυτή παράστασή μας.


















 Το έργο Ο Βασιλικός εντάσσεται στα αρχαιότερα ρεαλιστικά δράματα του παγκόσμιου ρεπερτορίου, γραμμένος το 1829. Ο ίδιος ο συγγραφέας του το χαρακτηρίζει "ιστορικόν δράμα". Στην πραγματικότητα όμως, πρόκειται για πολιτικό θέατρο συμβολικό στο γενικό του πλαίσιο, αν και με ρεαλιστικά ειδικότερα στοιχεία. Χαρακτηρίζεται από την ολοκληρωμένη και πειστική διαγραφή των κύριων χαρακτήρων, την ιδεολογική και διαλεκτική συνέπεια και φλόγα. Η περιγραφή της καθημερινότητας και των τοπικών ιδιομορφιών δεν αποτελεί ποτέ σκοπό, αλλά χρησιμεύει ως ουσιώδης μοχλός περιγραφής και εξέλιξης προσώπων, ιδεών και γεγονότων.