e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

Τιμάμε τον Άγιο Λουκά τον Ιατρό στο Μπανάτο Ζακύνθου, την Κυριακή, 9.6.2019


Καθώς πλησιάζει η ιερή μνήμη του Αγίου Λουκά του Ιατρού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας (στις 11 Ιουνίου), πρόκειται να προ-εορτάσουμε τη μαρτυρική αυτή μορφή του 20ού αιώνα, εδώ στην ταπεινή Ενορία μας, αύριο Κυριακή, 9 Ιουνίου 2019, μάλιστα δε στον Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου

Κατά την διάρκεια της θείας Λειτουργίας θα γίνει Αρτοκλασία, ενώ στο προσκυνητάρι θα εκτίθεται για προσκύνημα Εικόνισμα του τιμωμένου Αγίου, ευγενική δωρεά της καλής Οικογένειας του ζακυνθίου Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Κωστή, Εφημερίου Ι. Ν. Αγίας Ματρώνας Νέας Ερυθραίας Αττικής. 

Την σχετική περί του τιμωμένου Αγίου ομιλία θα κάνει ο εκπαιδευτικός κ. Σταμάτιος Ζούλας, Μάστερ Θεολογίας.

Όσοι πιστοί, λοιπόν, καλοδεχούμενοι στην Ευχαριστιακή Σύναξή μας, από τις 7.45 έως τις 10 το πρωί της Κυριακής.


ΦΩΤΟΘΗΚΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ




















Εργασίες αποπεράτωσης Ενοριακού Ναού στην πόλη Nkayi του Congo


Το μεσημέρι του Σαββάτου, 8ης Ιουνίου 2019, ο Σεβ. Μητροπολίτης Μπραζαβίλ και Γκαμπόν κ. Παντελεήμων αφίχθη οδικώς στην πόλη Nkayi, προκειμένου να πραγματοποιήσει ποιμαντική επίσκεψη στην Ενοριακή Κοινότητα Μεταμορφώσεως του Κυρίου-Αγίου Κοσμά Αιτωλού και να ευλογήσει επισήμως, κατά την Θεία Λειτουργία της Κυριακής των Αγίων Πατέρων, την έναρξη των εργασιών αποπερατώσεως του ομωνύμου ημιτελούς Ενοριακού Ναού.

Μετά από πολύωρη συνεργασία με τον επιβλέποντα το έργο εκπρόσωπο της κατασκευαστικής εταιρείας που ανέλαβε αυτό, ο Μητροπολίτης εξέφρασε την ευαρέσκειά του για την ταχύτητα και την ποιότητα των εργασιών, οι οποίες πραγματοποιούνται διά δωρεάς ευσεβούς χριστιανής διά της Αδελφότητος Ορθοδόξου Εξωτερικής Ιεραποστολής Θεσσαλονίκης.

Ο ανεγειρόμενος Ναός, ο οποίος θεμελιώθηκε το έτος 2007 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Πενταπόλεως κυρό Ιγνάτιο Μανδελίδη (+2017), τότε Μητροπολίτη Κεντρώας Αφρικής, παρελήφθη από τον Σεβ. κ. Παντελεήμονα την άνοιξη του έτους 2013 ως ένας εκ των τριών ημιτελών Ενοριακών Ναών της τοπικής Εκκλησίας του Κονγκό-Μπραζαβίλ.

Σημειώνεται ότι από την εγκατάσταση (2013) του πρώτου Ποιμενάρχου της νεοφύτου Μητροπόλεως Μπραζαβίλ ως σήμερα, ένας Ναός ανηγέρθη εκ βάθρων και εγκαινιάσθηκε (Ναός Τιμίου Προδρόμου-Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Impfondo), ενώ δύο ακόμη παμμεγέθεις Ναοί ολοκληρώθησαν και εγκαινιάσθησαν (Καθεδρικός Ναός Αγίου Δημητρίου Pointe-Noire, Ναός Αγίας Φωτεινής Pointe-Noire).


















Λαμπρή ενθρόνιση του νέου Ηγουμένου της Μονής Αγ. Τριάδος Χάλκης, Επισκόπου Ερυθρών Κυρίλλου [video + photos]


ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ 
Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και σε έντονα συγκινησιακά φορτισμένη ατμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, το απόγευμα του Σαββάτου, 8 Ιουνίου 2019, η εγκαθίδρυση του Επισκόπου Ερυθρών Κυρίλλου ως νέου Ηγουμένου της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης, όπου συστεγάζεται και η ιστορική Θεολογική Σχολή. Προηγήθηκε ο Μέγας Εσπερινός της Κυριακής των Αγίων Πατέρων και της μνήμης του Αγίου Κυρίλλου, Πατριάρχου Αλεξανδρείας, κατά τον οποίο χοροστάτησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς, Γέρων Δέρκων Απόστολος, Γέρων Πριγκηποννήσων Δημήτριος, Τρανουπόλεως Γερμανός, Μύρων Χρυσόστομος, Ικονίου Θεόληπτος, Αμερικής Ελπιδοφόρος, ο και προηγούμενος της Μονής, Σηλυβρίας Μάξιμος, Αδριανουπόλεως Αμφιλόχιος, Αυστραλίας Μακάριος, ο Επίτροπος του Παναγίου Τάφου στην Πόλη, Αρχιεπίσκοπος Ανθηδώνος Νεκτάριος, οι Επίσκοποι Λεύκης Ευμένιος, Δορυλαίου Νίκανδρος, Αμορίου Νικηφόρος, Αλικαρνασσού Αδριανός, Αραβυσσού Κασσιανός, Τολιάρας και Νοτίου Μαδαγασκάρης Πρόδρομος, εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, ο Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος, Ηγούμενος της Ι. Μ. Αγίων Τεσσαράκοντα Τιφλίδος, εκ του Πατριαρχείου Γεωργίας, πλήθος κληρικών από την Ελλάδα και άλλες χώρες, Αγιορείτες πατέρες και άλλοι Μοναχοί, Άρχοντες Οφφικιάλιοι και απόφοιτοι της Ι.Θεολογικής Σχολής, εκπρόσωποι των τοπικών Αρχών, ο Βουλευτής και πρώην Υπουργός Μαυρουδής (Μάκης) Βορίδης, εκπρόσωπος του Προέδρου της ΝΔ, ο Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης Καθ. Θεόδωρος Γιάγκου, Αντιπροσωπείες από τις Εκκλησιαστικές Ακαδημίες Αθηνών και Θεσσαλονίκης και από το Διορθόδοξο Κέντρο της Εκκλησίας της Ελλάδος, Πανεπιστημιακοί Καθηγητές από διάφορες Σχολές της Ελλάδος, Αντιπροσωπεία της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων, καθώς και πλήθος πιστών από την Πόλη και την Σμύρνη, μεταξύ των οποίων και μέλη της ρωσικής, γεωργιανής και ουκρανικής παροικίας, αλλά και προσκυνητές από την Αθήνα, την Θεσσαλονίκη, τη Μυτιλήνη, από άλλες περιοχές της Ελλάδος, και από άλλες χώρες.

Πριν την απόλυση του Εσπερινού ο Πατριαρχικός Διάκονος Αέτιος ανέγνωσε το Πατριαρχικό Πιττάκιο διορισμού του Επισκόπου Ερυθρών Κυρίλλου ως Ηγουμένου της Ι .Μονής και ακολουθως ο Οικουμενικός Πατριάρχης του ενεχείρισε την Ηγουμενική ράβδο.

“Υμνούντες και δοξολογούντες τον δαψιλεύοντα τη Αγία Εκκλησία και τω Γένει ημών πάντα τα σωτηριώδη δωρήματα Αυτού πανοικτίρμονα Κύριον, ενθρονίζομεν σήμερον, εν εορταστική και χαρμοσύνω ατμοσφαίρα, τον νέον Καθηγούμενον της παλαιφάτου Ιεράς καθ᾿ ημάς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης, Θεοφιλέστατον Επίσκοπον Ερυθρών κύριον Κύριλλον”, είπε ο Παναγιώτατος, στην ομιλία του, στο Καθολικό της Μονής, και σε άλλο σημείο σημείωσε: 

“Η Μήτηρ Εκκλησία σε κατέστησεν Ηγούμενον της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης, διά να συνεχίσης το έργον του προκατόχου σου και να βάλης την ιδικήν σου σφραγίδα, βάσει των χαρισμάτων και της πνευματικής και ποιμαντικής σου πείρας. Καλείσαι και εσύ να διασώζης και να εκφράζης το «πνεύμα της Χάλκης». Ως Καθηγούμενος της Χαλκίτιδος Μονής της Αγίας Τριάδος και ως Πνευματικός της Αγιωτάτης Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως και των ομόρων Μητροπόλεων, θα είσαι ο ποιμήν, ο οποίος προσεγγίζει τους ανθρώπους και δεν αναμένει να τον πλησιάσουν εκείνοι. Θα είσαι ο διάκονος του Υψίστου και των αδελφών, ο οποίος δεν ανήκει εις τον εαυτόν του, πάντα ευαίσθητος διά τα παθήματα του ανθρώπου, ουδέποτε ράθυμος και νωθρός, πάντοτε εν εγρηγόρσει και ετοιμότητι, εν επιγνώσει ότι «ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι» (Ματθ. θ’, 37), πορευόμενος με συνόμιλον την ταπεινοφροσύνην και μνήμων του σοφού λόγου, ότι η ιερωσύνη «γνωρίζεται ως θυσία, και ουδέποτε ως άνεσις». 

Η Εκκλησία γνωρίζει την αφοσίωσίν σου και το ποιμαντικόν σου τάλαντον. Το έτος 2013 ανετέθη σοι, τω Αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου, γόνω της Λέσβου με καταβολάς εκ της μαρτυρικής Μικράς Ασίας, η πνευματική μέριμνα της Ορθοδόξου Κοινότητος εν Σμύρνη, έργον το οποίον ανέλαβες και διεκπεραίωσες με ένθεον ζήλον, με ολικήν αφιέρωσιν εις την αποστολήν σου, με πραότητα και διάκρισιν, με ενθουσιασμόν και ευαισθησίαν. Η προσφορά σου υπήρξεν, όντως, κατάθεσις ψυχής, «ου ζητούσης τα εαυτής» αγάπης (πρβλ. Α’ Κορ. ιγ’, 50). Κατώρθωσες να εγγίσης τας ψυχάς των ημετέρων και των ξένων, των νέων και των εν ηλικία, των απλών και των εν εξουσίαις, να κερδίσης την εμπιστοσύνην και τον σεβασμόν πάντων. 

Η Μήτηρ Εκκλησία σε προήγαγεν εις Επίσκοπον Ερυθρών και σε ωνόμασε Πνευματικόν τού εν τη Πόλει Ορθοδόξου λαού του Θεού με έδραν τον Ιερόν Ναόν του Αγίου Γεωργίου Εντιρνέκαπου. Και νυν καθίστασαι Καθηγούμενος της γεραράς Χαλκίτιδος Μονής της Αγίας Τριάδος. Μεγάλη η τιμή και ύψιστον το χρέος!”.

Νωρίτερα ο Παναγιώτατος αναφέρθηκε και στον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο, άμεσο προκάτοχο του νέου Ηγουμένου, ο οποίος, όπως σημείωσε, παρά το γεγονός ότι δεν φοίτησε στην Ιερά Θεολογική Σχολή ανεδείχθη γνήσιος Χαλκίτης. 

“Εν ταυτώ, αποχαιρετούμεν τον μέχρι προ ολίγου Καθηγούμενον της Χαλκίτιδος ταύτης Μονής, Ιερώτατον, από Προύσης, Αρχιεπίσκοπον Αμερικής κύριον Ελπιδοφόρον. Ο προσφιλέστατος αδελφός επετέλεσεν ενταύθα αξιοθαύμαστον έργον. Έδωκε νέαν ζωήν εις την Μονήν διά της ιδρύσεως μοναστικής αδελφότητος, κατέστησε την Θεολογικήν Σχολήν Χάλκης ευρύτερον γνωστήν διά των εμπνευσμένων πρωτοβουλιών του, διά της οργανώσεως πολλών διεθνών συνεδρίων και άλλων αξιολόγων πολιτιστικών και πνευματικών εκδηλώσεων. Η ψηφιοποίησις του Αρχείου και της Βιβλιοθήκης της Μονής και της Σχολής, η εκπόνησις, εν συνεργασία με το Αριστοτέλειον Πανεπιστήμιον Θεσσαλονίκης, μελέτης διά την διεύρυνσιν και αναδιάρθωσιν του κτηριακού συγκροτήματος της Σχολής, η αναμόρφωσις του κήπου και πολλών εσωτερικών χώρων, η ίδρυσις της σειράς «Εκδόσεις Ιεράς Θεολογικής Σχολής Χάλκης», ο αγών διά την επαναλειτουργίαν της Σχολής, κοσμούν την Ηγουμενίαν του αγίου αδελφού, ο οποίος εις όλας αυτάς τας δράσεις συνειργάσθη αρμονικώς και αποτελεσματικώς με την Εφορείαν της Ιεράς Μονής. 

Η Αγία του Χριστού Μεγάλη Εκκλησία, εκτιμήσασα το έργον και την γενικωτέραν προσφοράν του, ενεπιστεύθη πρότριτα εις αυτόν την διαποίμανσιν των εν Ηνωμέναις Πολιτείαις Αμερικής τέκνων αυτής. Έθεσεν επί των ώμων αυτού βαρύ φορτίον, διότι εγνώριζεν ότι έχει στιβαρούς ώμους, ότι διαθέτει εκκλησιαστικόν φρόνημα, ευφυίαν, μόρφωσιν, αποφασιστικότητα και ισχυράν βούλησιν, διά να αγωνισθή τον καλόν αγώνα και να ανταποκριθή εις την υψηλήν ευθύνην του Αρχιεπισκοπικού αξιώματος, προς δόξαν Θεού και οικοδομήν του λαού Αυτού, εν ακλονήτω πιστότητι προς την τιμίαν παράδοσιν της Μητρός Εκκλησίας, εν πνεύματι διαλόγου και με ευαισθησίαν διά τας περιπετείας της ανθρωπίνης ελευθερίας. 

Συγχαίρομεν και ευχαριστούμεν τον Ιερώτατον αδελφόν διά την εύκαρπον Ηγουμενίαν του εις την Χαλκίτιδα Μονήν και διά την ακάματον μέριμνάν του διά τα της Σχολής. Χωρίς να έχη φοιτήσει εις την Σχολήν μας, ανεδείχθη γνήσιος Χαλκίτης, ενεστερνίσθη το «πνεύμα της Χάλκης», το οποίον ελπίζομεν ότι θα μεταλαμπαδεύση και εις τον Νέον Κόσμον. Ευχόμενοι εις αυτόν αγλαόκαρπον Αρχιεπισκοπικήν θητείαν εν Αμερική, τον προπέμπομεν με τους λόγους του μακαριστού Γέροντος και πνευματικού πατρός ημών Μητροπολίτου Χαλκηδόνος Μελίτωνος: Η καθέδρα του Επισκόπου «δεν είναι θρόνος δόξης, αλλά τύπος Σταυρού» («Λόγος κατά την ενθρόνισίν του ως Μητροπολίτου Ίμβρου και Τενέδου», 31/12/1950, Χαλκηδόνια, σ. 27)”.

Στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης θυμήθηκε με συγκίνηση τα χρόνια της παραμονής του στην Θεολογική Σχολή και με έμφαση αναφέρθηκε στο “πνεύμα της Χάλκης”, δηλαδή στην εμπειρία ζωής και σε όλα τα πνευματικά εφόδια και βιώματα που αποκτούσαν οι ιεροσπουδαστές της ιστορικής Σχολής. Γι’ αυτό, όπως είπε ο Παναγιώτατος, η επιβληθείσα διακοπή της λειτουργίας της αποτελεί “ζοφερή σελίδα” στην ιστορία της Μητρός Εκκλησίας και ευχήθηκε σύντομα να επαναλειτουργήσει. 

“Συμπληρούνται εντός του 2019 ήδη 48 έτη από της, άνωθεν επιβολή, διακοπής της λειτουργίας της καθ᾽ ημάς Ιεράς Θεολογικής Σχολής Χάλκης. Ο μακαριστός άμεσος προκάτοχος ημών Πατριάρχης Δημήτριος και η ημετέρα Μετριότης, μετ᾽ επιμονής ηγωνίσθημεν και συνεχίζομεν να καταβάλλωμεν προσπαθείας διά την επαναλειτουργίαν της Χαλκίτιδος Τροφού Σχολής, καθότι είναι ιδιαιτέρως λυπηρόν το γεγονός ότι η πρωτόθρονος Εκκλησία των Ορθοδόξων στερείται της πνευματικής προσφοράς και της οικουμενικής ακτινοβολίας της φωτεινής ταύτης εστίας των γραμμάτων, της θεολογίας, του πνευματικού πολιτισμού, του ήθους και του εκκλησιαστικού φρονήματος. […]

Δεν είναι, επομένως, διόλου τυχαίον ότι εκ της Σχολής μας απεφοίτουν «άνθρωποι μεμυημένοι εις την θείαν Αγάπην, άνθρωποι ωλοκληρωμένοι, αγαθοποιοί, ειρηνοποιοί, φιλάνθρωποι, φιλοπρόοδοι, φίλεργοι, φιλομαθείς, φίλοι του Θεού και φίλοι των ανθρώπων» (Ομιλία κατά την εγκατάστασιν του Προύσης Ελπιδοφόρου ως Ηγουμένου της Μονής της Αγίας Τριάδος Χάλκης, 06.02.2012). Η Χαλκίτις Τροφός μας έδιδε τα απαραίτητα εφόδια διά να πορευθώμεν εις τον κόσμον και να ζήσωμεν ως συνειδητοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί και ως σύγχρονοι άνθρωποι, με θεμέλιον και πυξίδα του βίου μας την ελευθερίαν «η Χριστός ημάς ηλευθέρωσεν» (Γαλ. ε´, 1).

Η αναστολή της λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής Χάλκης είναι «μία ζοφερά σελίς εις την ιστορικήν πορείαν της Εκκλησίας των του Χριστού πενήτων» (Ομιλία κατά την εορτήν του Ιερού Φωτίου, Χάλκη, 06.02.2014). Παρά το γεγονός ότι αι συνεχείς προσπάθειαι του Οικουμενικού Θρόνου προς εξασφάλισιν της επαναλειτουργίας της Σχολής δεν εκαρποφόρησαν μέχρι της σήμερον, παραμένομεν αισιόδοξοι. Πιστεύομεν ότι ο Θεός της αγάπης θα εισακούση τας προσευχάς μας και θα ευδοκήση, ώστε να ανατείλη η ποθεινή φωσφόρος ημέρα και να ηχήση εκ νέου ο κώδων της Σχολής, καλών τους νέους φοιτητάς εις την σπουδήν της Ιεράς Επιστήμης εις τας αυλάς της ιστορικής Μονής Αγίας Τριάδος Χάλκης”.

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Παναγιώτατος, ευχήθηκε ο Θεός να στηρίζει τον Επίσκοπο Ερυθρών Κύριλλο, ο οποίος αύριο, Κυριακή, εορτάζει τα ονομαστήριά του, στη διακονία του ως Καθηγουμένου της Μονής, αλλά και ως τοποτηρητού της Ιεράς Μητροπόλεως Προύσης. “Να μη λησμονής, άγιε αδελφέ, ότι τα πάντα, ο,τι είμεθα, ο,τι έχομεν, ο,τι πράττομεν, είναι δώρον της θείας φιλανθρωπίας”.

Στην αντιφώνησή του ο νέος Ηγούμενος ευχαρίστησε τον Παναγιώτατο για την τιμή και την εμπιστοσύνη να του αναθέσει αυτή τη μεγάλη ευθύνη και διακονία.

“Η ζωή σας, η παρουσία σας, η στάση της υπαρξιακής οντότητάς Σας ως Οικουμενικού Πατριάρχου, αλλά και ως ανθρώπου του Θεού, αποτελεί για όλους μας τύπον και υπογραμμόν Εκκλησιαστικής Διακονίας”, σημείωσε ο Επίσκοπος Ερυθρών και πρόσθεσε: “Διά ταύτα πάντα Παναγιώτατε επιτρέψατέ μοι να μην αναφερθώ σε προγραμματισμούς, αλλά εν ταπεινώσει και εν σιγή, όπως αρμόζει εις την ώραν ταύτη και αγίαν ημέραν, να αποδεχθώ την προσγινομένην εις την ουδενίαν μου συγκατάβασιν, την μεγάλην ευλογία, την ακόμη μεγαλύτερην τιμήν, την ύψιστον χάριν, κλίνοντας ενώπιόν Σας το γόνυ της ψυχής και του σώματος, τον αυχένα και την κεφαλήν της εμής ελεεινότητος […]

Εσείς γνωρίζετε το μέγεθος του σεβασμού, της υιικής αγάπης της ολοκληρωτικής και άνευ όρων αφοσιώσεώς μου, εις το Πρόσωπόν Σας, εις την Μητέρα Εκκλησία, εις τους Ιερούς Θεσμούς, εις την γην των Πατέρων και προγόνων μας.

Η θέλησή σας να μου εμπιστευθείτε την Μονήν και Σχολήν ταύτην, τον λόφο της Ελπίδος, την Ερατεινήν Χάλκην, καταδεικνύουν και εις εμέ αλλά και εις όλους την πολλήν Σας προς εμέ Πατρικήν και Πατριαρχικήν αγάπην και στοργήν και μέριμνα”.

Στη συνέχεια ο Επίσκοπος Ερυθρών δέχθηκε τις συγχαρητήριες ευχές όλων των παρισταμένων και ακολούθως στην Αίθουσα Τελετών της Σχολής πραγματοποιήθηκε μικρή δεξίωση. Το νέο Ηγούμενο συνεχάρησαν ο Μητροπολίτης  Γέρων Δέρκων Απόστολος, Πρόεδρος της Εφορείας της Θεολογικής Σχολής, ο Άρχων Χαρτοφύλαξ Νικόλαος Ξεξάκης, Πρόεδρος της Εστίας Θεολόγων Χάλκης, και ο Βουλευτής της ΝΔ Μάκης Βορίδης.





























Φωτογραφίες: Νικόλαος Μαγγίνας | Οικουμενικό Πατριαρχείο

Αναμνηστικά νομίσματα για τον Τόμο Αυτοκεφαλίας κυκλοφόρησε η Ουκρανία | Пам'ятні монети з нагоди надання Томосу

Γράφει και παρουσιάζει ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας

Στις 25 Μαρτίου 2019, το Νομισματοκοπείο της Εθνικής Τράπεζας της Ουκρανίας κυκλοφόρησε αναμνηστικά κέρματα του μεγάλου εκκλησιαστικού γεγονότος της χώρας, δηλαδή της παροχής Τόμου Αυτοκεφαλίας στην νεοσύστατη Εκκλησία του ευλογημένου αυτού τόπου εκ μέρους της Μητρός Εκκλησίας, του εν Φαναρίω Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Έτσι κυκλοφορήθηκαν τα ακόλουθα νομίσματα, σε τρεις ονομαστικές αξίες:



1.500 χρυσά νομίσματα, αξίας 100 hryvnia το καθένα. Στην μια πλευρά δεσπόζει ο Οικουμενικός Πατριάρχης ενώ υπογράφει τον Τόμο της Αυτοκεφαλίας στο Φανάρι, στις 5 Ιανουαρίου 2019. Στην άλλη πλευρά έχει αποτυπωθεί ο Ναός της Αγίας Σοφίας Κιέβου, όπου έγινε η Ενωτική Σύνοδος της 18ης Δεκεμβρίου 2018 και οι κομβικές ημερομηνίες της εκκλησιαστικής ιστορίας των Ρως: 988 | 2019. Καθένα τέτοιο νόμισμα κοστίζει 48.881 hryvnia.

4.000 νομίσματα από ασήμι 925, αξίας 20 hryvnia το καθένα. Στη μια πλευρά υπάρχει του σήμα του Οικουμενικού Θρόνου και στην άλλη πλευρά η ημερομηνία (06.01.2019) της παροχής του Τόμου Αυτοκεφαλίας, στο κέντρο του σταυρού-σήματος της νέας Εκκλησίας. Η τιμή για καθένα νόμισμα είναι: 1.897 hryvnia. 
75.000 νομίσματα από γερμανικό ασήμι (δηλ. λευκό κράμα που περιέχει χαλκό, ψευδάργυρο και νικέλιο), αξίας 5 hryvnia το καθένα. Εδώ στη μια πλευρά αποτυπώνονται τα σήματα Φαναρίου και νέας Αυτοκέφαλης Εκκλησίας, στην άλλη δεσπόζει ο Ναός της Αγίας Σοφίας Κιέβου, η περγαμηνή του Τόμου Αυτοκεφαλίας και η ημερομηνία παροχής του: 06.01.2019. Λιανική τιμή εκάστου νομίσματος: 51 hryvnia



Γενόμενοι "κληρονόμοι Θεού, συγκληρονόμοι δε Χριστού"

ΟΜΙΛΙΑ  ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 
της Κυριακής των Αγίων 318 Πατέρων
9 Ιουνίου 2019
(Ιω. ιζ΄ 1-13 )

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης


Όλοι οι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη της πίστεως. Ακόμη και οι άπιστοι έχουν και αυτοί την ανάγκη να πιστέψουν κάπου, έστω και αν δεν το ομολογούν. Όμως, ο Χριστός δίδαξε την ορθή πίστη στους ανθρώπους και τους έδωσε την αληθινή γνώση περί της αιώνιας ζωής, έως του βαθμού βέβαια που μπορεί ο άνθρωπος να κατανοήσει και που είναι απαραίτητος για την σωτηρία του. Όλη αυτή η γνώση, η οποία βρίσκεται στις Γραφές και τα ιερά κείμενα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας, δεν είναι μια γνώση θεωρητική, αλλά συνιστά προσωπική πείρα και συμμετοχή στις ενέργειες του Θεού, με σκοπό την σωτηρία του ανθρώπου. Έτσι, ο άνθρωπος καθίσταται «κληρονόμος Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού».
     Οι πιστοί οφείλουν να οικειοποιηθούν την θεία δόξα, χωρίς να περιοριστούν στο να την βλέπουν εξωτερικά και επιπόλαια. Ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος παρομοιάζει την ουράνια βασιλεία με πόλη χρυσή και αδαμαντοποίκιλτη. Εκεί, κάθε γήινη λύπη και δοκιμασία εξαλείφεται δια παντός, ενώ οι κάτοικοι της Βασιλείας αυτής παύουν να ταλαιπωρούνται από τη φθορά, το γήρας, τις στενοχώριες και τα στοιχεία της φύσεως. Εκεί, σ’ αυτόν τον νέο ουρανό και τη νέα γη, βασιλεύει αιώνια και αδιατάρακτη ειρήνη, αθωότητα, αγνότητα, δικαιοσύνη και ευτυχία.
     Αρχικά, λοιπόν, οι μαθητές του Κυρίου μετείχαν στη χαρά αυτή, και εν συνεχεία όλοι οι διάδοχοί τους έως της συντέλειας των αιώνων. Προϋποθέσεις αυτής της χαράς  αποτελούν: η πίστη, η αγάπη και η υπακοή προς τον Χριστό, δηλαδή αγαθά αιώνια, σε αντίθεση με τα φθαρτά και γήινα, τα οποία είναι προσωρινά. Αυτά τα αγαθά δίνουν στον άνθρωπο αιώνια και αδιατάρακτη χαρά. 
     Χαίρεται κάθε πιστός, όταν ταπεινώνει τον εαυτό του και λαμβάνει άφεση αμαρτιών, ικετεύοντας τον φιλάνθρωπο Θεό. Χαίρεται, όταν πράττει καλά έργα και όταν βοηθά και ανακουφίζει τον πλησίον του. Χαίρεται, όταν επικοινωνεί με τον Θεό και τους συνανθρώπους του, διαμέσου των ιερών μυστηρίων και, κυρίως, με το ύψιστο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, μεταλαμβάνοντας Σώματος και Αίματος Χριστού. Τέλος, χαίρεται, όταν με ένθερμη και καρδιακή προσευχή επικοινωνεί με τον Πατέρα και Δημιουργό του, ζητώντας την Χάρη Του για εχθρούς και φίλους. Επίσης, στις θλίψεις νιώθει δίπλα του τον Θεό, ανύστακτο βοηθό και φρουρό. Αυτό ας αξιωθούμε όλοι, μιμούμενοι τους Πατέρες και τους Αγίους της Εκκλησίας μας. Γένοιτο!

Το πλοίο θα σαλπάρει για λιμάνια ξένα

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ


Και το πλοίο σαλπάρισε για λιμάνια ξένα, ένα ανοιξιάτικο απόγευμα, που η Φύση οργίαζε από βλάστηση και ομορφιά. Χιλιάδες νέες και νέοι μέσα. Νέες και νέοι που ξεκίνησαν για πολύ ξένα Λιμάνια, τόσο ξένα και μακρινά, που οι περισσότεροι ούτε γνώριζαν κατά πού πέφτουν. Ανάμεσά τους και η Μαρίτσα. 
     Η Μαρίτσα που όπως εκατοντάδες άλλες κοπέλες με μια φωτογραφία στο χέρι, ενός άγνωστου άνδρα,  γεμάτη αντικρουόμενα συναισθήματα, προσδοκίες, αγωνίες, αμφιβολίες και πολύ φόβο, πήγαινε σ' έναν άγνωστο τόπο, χιλιάδες μίλια μακριά από τον δικό της μικρό τόπο, το αγαπημένο της νησάκι, να τον παντρευτεί να αποκτήσει οικογένεια και να ζήσει την υπόλοιπη ζωή της μαζί του!
     Η Μαρίτσα ήταν μία από τις χιλιάδες Νύφες των καραβιών! Δεν είχε προλάβει να ζήσει την ζεστασιά και τη θαλπωρή της φαμελιάς, την ζεστή αγκαλιά της Μάνας, έφευγε, μάλλον διώχτηκε πάλι από το πατρικό σπίτι. Αυτή τη φορά, όχι για καμιά θεία, όπως στα οκτώ της χρόνια για να μην πεθάνει της πείνας στην Κατοχή, αλλά για μέρος παντελώς άγνωστο κι ας μην ήταν παρά δεκαεπτά χρονών!

Ήταν δέκα παιδιά στη φαμελιά. Τα κορίτσια λιγότερα από τα αγόρια! Τέσσερα τον αριθμό κι η Μαρίτσα έβδομη μέσα σε όλα.
     Στην Γερμανική Κατοχή, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπέφερε από πείνα και φτώχια η φαμελιά τους όπως οι περισσότερες στο νησί, για να μην πούμε όλες. Ούτε ψωμί δεν υπήρχε κι η Μάνα είχε να θρέψει δεκατρία στόματα μαζί με την γριά πεθερά της. Πού, πώς και με τι;
     Τότε αποφάσισε να διώξει δυο-τρία παιδιά σε μακρινούς συγγενείς, που είχαν κάπως τον τρόπο,  να τους δουλεύουν όπου και όπως μπορούσε το καθένα με μόνη απαίτηση να μην τα αφήσουν να πεθάνουν από την πείνα. Αντέδρασε χαλαρά ο Πατέρας, γιατί ο κίνδυνος να βλέπει τα παιδιά του να πεθαίνουν από την πείνα, όπως τόσα άλλα καθώς και πολλοί ενήλικες, πολύ μεγάλος, έτσι, υποχώρησε με βαριά καρδιά.
     Από τα κορίτσια έδιωξε μόνο την Μαρίτσα, κάτι που ποτέ ούτε σε πολύ μεγάλη ηλικία δεν μπόρεσε να καταλάβει ή να εξηγήσει το μικρό κορίτσι. Γιατί δηλαδή διάλεξε εκείνην η Μάνα κι όχι μία από  τις άλλες; Λίγα τα λόγια κι οι κουβέντες της Μάνας, με τι θάρρος ή θράσος να ρωτήσει. Ήταν σκληρή η Μάνα, εκείνη έκανε κουμάντο σε όλους, ακόμα και στον άνδρα της, ποιος τολμούσε να της φέρει αντίρρηση;
     Την έστειλε σε μια δεύτερη ξαδέλφη της σ' ένα βουνοχώρι,  σε μια γυναίκα σκληρή σαν την Μάνα της κι επί πλέον ψηλομύτα. Βρήκε περιουσία μεγάλη και λεφτά από το γέρο άνδρα της, για αυτό τον παντρεύτηκε άλλωστε! Όλοι κρυφομιλώντας γι' αυτόν τον αποκαλούσαν "μαυραγορίτη", λέξη που δεν είχε ακούσει η Μαρίτσα κι ούτε γνώριζε τι σημαίνει! Νόμιζε πως είναι κάνα ανώτερο επάγγελμα ή αξίωμα. Το μόνο που θυμόταν μέχρι τα γεράματα και το έλεγε όταν μιλούσε για τα βάσανα της, πως εκμεταλλευόμενη την ηλικία και άγνοια της μια χωριανή, την ρώτησε μπροστά σε άλλους  τι δουλειά κάνει ο μπάρμπας της. Κι η μικρή με περηφάνεια είπε, πως έχει καλή δουλειά και βγάζει πολλά λεφτά, είναι  μαυραγορίτης
     Ξεχνιόταν το ξύλο που έφαγε πρώτα από τη θεία και μετά από τον μπάρμπα; Κατάκοιτη στο στρώμα για πολύ καιρό και για τιμωρία όλο αυτό το διάστημα, της πετούσαν ένα ξεροκόμματο και λίγο νερό, για να μάθει άλλη φορά να ανοίγει το βρομόστομά της και να δίνει αναφορά  στον καθένα, τι κάνουν μέσα στο σπίτι τους. Έσπασε το ένα πόδι, γιατί σε μια άγρια σπρωξιά, χτύπησε πάνω σε τσιμεντένιο μουράγιο και κούτσαινε σ΄ όλη της τη ζωή. Πού γιατροί και ορθοπεδικοί να το φροντίσουν, να το βάλουν σε γύψο να θρέψει σωστά, αλλά και να υπήρχαν, ποιος νοιαζόταν για το παλιόπαιδο όπου το καλό φχαριστώ που την τάιζαν και την πότιζαν, ήταν να τους κουτσομπολεύει στο χωριό; Και η δουλειά,  δουλειά από το πρωί μέχρι το βράδυ, σέρνοντας το σακάτικο πόδι! Εκείνη να κουβαλάει νερό, να πλένει τα πιάτα, να βάζει μπουγάδες μια σταλιά παιδί και σακατεμένο να σκουπίζει, να συμμαζεύει τ΄ ασυμμάζευτα της κακομαθημένης κόρης που είχαν, κάνα δυο χρόνια μεγαλύτερη από την Μαρίτσα, εκείνη όλα τα θελήματα κι από πάνω βρισιές κι άσχημο τρόπο.
     Η ζωή της γενικά ήταν πολύ δύσκολη. Λαχταρούσε το σπίτι της πολλές φορές, μα ούτε ήξερε πώς να πάει. Άλλωστε, μόλις που το θυμόταν. Όμως, λαχταρούσε τη Μάνα κι ας της φώναζε συνέχεια και δεν της είπε ποτέ καλό λόγο, τ' αδέλφια της που μπορεί να μαλώνανε στα παιχνίδια, αλλά  ήταν πάντα μαζί! 
     Λίγα χρόνια αφού τέλειωσε ο πόλεμος, η θεία την έδιωξε.  Έστειλε μήνυμα στον πατέρα της να έρθει να την πάρει. Δεν την χρειαζόταν πια. Είχε αρκετά (ας είν' καλά ο πόλεμος...), να προσλάβει κανονική υπηρέτρια, που θα τα έκανε όλα σωστά κι ωραία!


Χάρηκε το κορίτσι πως θα γύριζε επιτέλους σπίτι της! Ούτε που θυμόταν πια το «σπίτι της»... Η Μάνα της την δέχτηκε ψυχρή, όπως πάντα, λέγοντας της πως, αν έμαθε σε μεγαλεία στη θεία, να τα ξεχάσει. Η φαμελιά της ήταν πολύ φτωχή και τα στόματα πολλά, παρόλο που είχε πεθάνει η Νόνα της στην Κατοχή.  Άχνα δεν έβγαλε το κορίτσι. Τ'  αδέλφια της την κοίταζαν καχύποπτα, ένα στόμα πάρα πάνω! Εδώ δεν χόρταιναν αυτά, πού να περισσέψει και για την νεοφερμένη; Και στο κάτω-κάτω, ας καθόταν εκεί που ήταν, τι γυρεύει εδώ μετά από τόσα χρόνια; Ξένη πια για όλους.
     Μαζευόταν και προσπαθούσε να μην πιάνει πολύ χώρο πουθενά, άλλωστε είχε μάθει να ζει πάντα στο περιθώριο. Με τον καιρό, μαλάκωσαν λίγο τ' αδέλφια, της μιλούσαν καλά, μοιράζονταν μαζί της ό,τι είχαν κι άρχισαν να την δέχονται για αδελφή τους! Εκείνος, όμως, που της έδειχνε στοργή κι αγάπη, ήταν ο Πατέρας της. Έφτανε στο σημείο πολλές φορές να μαλώνει την Μάνα της που όλο με το άγριο της μιλούσε.
     Μαλάκωσε η καρδιά της Μαρίτσας, κι άρχισε να νιώθει πως έχει φαμελιά κι εκείνη. Την έστειλαν και Σχολείο κι έμαθε να γράφει και να διαβάζει! Έμαθε Γεωγραφία, Ιστορία, Αριθμητική και πολλά άλλα! Ήταν πολύ έξυπνο κορίτσι και διψούσε για μάθηση, παρόλο που ντρεπόταν, γιατί ήταν κοτζάμ κοπέλα! Η δίψα για μάθηση, όμως, νίκησε την ντροπή και στα δεκαέξι της πήρε Απολυτήριο Δημοτικού με άριστα! Αλλά έπρεπε να βγάζει το ψωμί της πια, αρκετά την ντάντεψαν.
     Την έβαλαν δούλα σ' ένα σπίτι στη χώρα. Καλά της φέρνονταν τ' αφεντικά, δεν είχε παράπονο, και το φαΐ καλό κι αρκετό για πρώτη φορά στη ζωή της!
     Μια μέρα πήγε ο Πατέρας της και ζήτησε άδεια από την κυρά της να την πάρει για μία-δύο μέρες στο χωριό και θα γυρίσει πάλι. Απόρησε η Μαρίτσα, μα φτάνοντας στο σπίτι, έμαθε το λόγο. Την παντρολογούσαν μ' ένα παιδί από το παραδιπλανό χωριό, που ζούσε στην Αυστραλία κι ήθελε μια καλή, νοικοκυρά και ηθική κοπέλα από τον τόπο του. Οι γονείς, με πρωτοβουλία της Μάνας, είπαν πως πρέπει να στείλουν την σακατεμένη, δυσκολοπάντρευτη στο χωριό και χωρίς προίκα. Έμαθε και για την ελαφριά αναπηρία της ο υποψήφιος γαμπρός αλλά είπε δεν τον νοιάζει, αρκεί να είναι τίμια και καλή.
     Ο Πατέρας της προσπάθησε με γλυκό τρόπο να της πει για το προξενιό, αλλά η Μάνα σκληρή όπως πάντα, της είπε να μην τολμήσει να κάνει νάζια, τυχερή που βρέθηκε ο χριστιανός και όχι μόνο δεν ζητούσε προικιά και προίκα αλλά δεν τον πείραζε που ήταν και κουτσή. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Δεν ξαναγύρισε στη χώρα που δούλευε, πήγαν τα πεθερικά, έδωσαν λόγο, της πήγαν και δαχτυλίδι και άλλα δώρα, καλοί κι αγαθοί άνθρωποι, την αγκάλιασαν  σαν παιδί τους! Της έραψε κι η Μάνα δύο-τρία φτηνά φορεματάκια για μαζί της, κι ένα ανοιξιάτικο πρωινό, αφού τους φίλησε όλους, με μια μικρή βαλίτσα στο χέρι, την συνόδευσε στον Πειραιά ο μεγάλος της αδελφός, για να μπαρκάρει το απόγευμα. 
     Ο Πατέρας, ήταν ο μόνος που την αγκάλιασε τρυφερά και λύγισε…
     - Παιδάκι μου, Μαρίτσα μου, πού σε στέλνω ψυχή μου, αδικημένο μου παιδί; Τι έγκλημα κάνω για δεύτερη φορά να υποχωρώ και να σε διώχνω από το σπίτι σου…
     Τον παρηγόρησε το μικρό κορίτσι.
     -Μην στενοχωριέσαι, Πατέρα, θα τα καταφέρω, θα δεις, θα κάνω φαμελιά, θα σου στέλνω φωτογραφίες να μας καμαρώνεις και θα σου στέλνω και κάνα φράγκο, όποτε μπορώ.
     Έμειναν αγκαλιασμένοι πολύ ώρα, μέχρι που τους χώρισε η Μάνα.
     - Κοίτα να μην μας ντροπιάσεις εκεί που θα πας. Να είσαι μετρημένη και ταπεινή! Έλα, φτάνει τα μυξοκλάματα, θα φύγει το καΐκι, δεν θα σε περιμένει. Να πας στο καλό και να περάσεις καλύτερη ζωή απ' ό,τι η Μάνα σου. Φτωχοί εμείς εδώ, τι τύχη θα είχες χωρίς προίκα και σημαδεμένη; 
     Μοιραζόταν την ίδια καμπίνα στο καράβι με άλλες τρεις κοπέλες από διάφορα μέρη της Ελλάδας, όπου με μια φωτογραφία στο χέρι, μην έχοντας στον ήλιο μοίρα κι αυτές,  ξεκίνησαν για το άγνωστο. Η Μαρίτσα, αποφασισμένη, να βάλει στην άκρη το χθες και να αρχίσει καινούρια ζωή, μακριά από όλους, με τον άνδρα της τον Πέτρο.


Ήταν πια κυρία του εαυτού της, ούτε δούλα στη θεία, μήτε στη χώρα, ούτε η Μάνα να την κοιτάζει στραβά και να σκέφτεται πώς να την ξεφορτωθεί. Τώρα πια δεν είχε ανάγκη κανέναν!  Θα αποκτούσε δικό της σπιτικό, δική της φαμελιά κι επί τέλους, θα κουμαντάριζε εκείνη τη ζωή της! Στερημένη από στοργή κι αγάπη, αφοσιώθηκε πλήρως στον άνδρα της! Έλεγε “Πέτρο μου” και κι εκείνο το «μου», την έκανε να νιώθει βασίλισσα! Κι εκείνος την αγάπησε όμως, “ψυχή μου” την προσφωνούσε συνέχεια! Για πρώτη φορά στη ζωή της ένιωθε πως είχε φαμελιά, πως είχε κάποιον να αγαπά να την αγαπάει κι ήταν ευτυχισμένη! 
     Όταν έμεινε έγκυος το πρώτο της παιδί, αποφάσισαν να φέρουν τους γονείς του Πέτρου από την Ελλάδα να αναλάβουν το παιδί κι όσα ακόμα έλθουν, ώστε αυτοί να δουλεύουν απερίσπαστοι. Είχαν χρέος μεγάλο. Δύσκολο το στήσιμο ολόκληρου νοικοκυριού από το μηδέν στοίχιζε πολλά. Αγόρασαν και σπίτι κι έβαλαν μεγάλο χρέος, έπρεπε να δουλέψουν σκληρά.
     Μια μικρή, αδύνατη φωνούλα μέσα της, όμως, της έλεγε πως δεν έλεγε αλήθεια, δεν ήταν μόνο για να δουλέψουν κ.λπ. Κάτι άρχισε να την τρώει μέσα της πως ο Πέτρος θα ρίξει όλη του την αγάπη στο παιδί κι εκείνη θα πέσει σε δεύτερη μοίρα. Ούτε σαν σκέψη δεν το άντεχε αυτό. Τώρα που βρήκε κάποιον να την αγαπάει, να την υπολογίζει, να την γνοιάζεται θα τον μοιραζόταν με το βυζανιάρικο; Κι αν έρχονταν κι άλλο κι άλλο, εκείνη τι θα έκανε; Δούλα πάλι σε όλους και παραγκωνισμένη. Όχι, όχι αδύνατο αυτό. Κάτι άλλο έπρεπε να κάνει αλλά χωρίς να το υποψιαστεί ο Πέτρος της.
     Το δεύτερο αγόρι τους  γεννήθηκε δυο χρόνια αργότερα που είχαν ήδη εγκατασταθεί στην Μελβούρνη και τα πεθερικά της! Καλόκαρδος και βολικός ο Πέτρος, βλέποντας πόσο άξια και σοβαρή είναι η γυναίκα του, δεν της έφερνε αντίρρηση σε τίποτα κι είχαν πολύ καλή συνεννόηση μεταξύ τους.
     Στην αρχή, έμειναν και τα πεθερικά μαζί τους, αλλά αργότερα κατάφεραν να αγοράσουν ένα δικό τους σπιτάκι, λίγο έξω για να είναι φτηνό γιατί ο πεθερός της νέος ακόμα, δούλευε κι έβγαζε καλά λεφτά με τις υπερωρίες. Εν τω μεταξύ, ήρθε στον κόσμο και η κόρη τους!
     Λίγο μετά, η Μαρίτσα αποφάσισε πως δεν είναι ζωή αυτή να τρέχουν όλη μέρα πάνω κάτω με τα παιδιά, να μην προλαβαίνουν να πάρουν ανάσα ούτε και να μπορούν να δουλεύουν υπερωρίες. Μα, στην ουσία την ενοχλούσε που τα μυξιάρικα όλη μέρα μπροστά της κι όλη νύχτα, αντί να κοιμάται ξέγνοιαστη αγκαλιά με τον Πέτρο της όπως πρώτα, μια το ένα έκλαιγε μια το άλλο έσκουζε ή κατουριόταν κι αυτή όλη νύχτα στο πόδι! Α πα πα πα, δεν είναι ζωή αυτή. Έτσι, με πρωτοβουλία, πάντα, της Μαρίτσας, και τα τρία παιδιά, μετακόμισαν στον παππού και στη γιαγιά και περνούσαν και τα  βλέπαν  το Σαββατοκύριακο.
     Ο Πέτρος της, πάλι μόνος μαζί της, ξαναζούσαν όπως τον πρώτο καλό καιρό! Με τον καιρό, αραίωσαν οι εβδομαδιαίες επισκέψεις και πήγαιναν μια-δυο φορές το μήνα αρχικά κι αργότερα ακόμα πιο αραιά. Όταν διαπίστωσαν ότι και που πήγαιναν, τα παιδιά δεν έδειχναν κανέναν ενθουσιασμό και δεν τους πλησίαζαν πολύ, οι επισκέψεις έγιναν πιο αραιές ακόμη. Τα αγόρια τούς φέρνονταν πολύ εχθρικά, Μαμά και Μπαμπά φώναζαν τον Παππού και την Γιαγιά, κι εκείνους μπάρμπα και θεία. Με τα χρόνια και η κόρη ακολούθησε τ' αχνάρια των αδελφών της.
     Η Μαρίτσα κι ο Πέτρος, γερνούσαν, πάντα όμως αγαπημένοι,  πολύ αγαπημένοι και ο ένας για τον άλλον! Τα παιδιά μεγάλα πια, δούλευαν κι έβγαζαν τα προς το ζην. Ο δεσμός με τους γονείς όμως δεν άλλαξε. Βλέπονταν ευκαιριακά, σαν συγγενείς και τίποτα πάρα πάνω.
     Ο χαμός του Παππού, που έφυγε πρώτος, τους στοίχισε πάρα πολύ, τον λάτρευαν. Μα, όταν έφυγε κι η Γιαγιά, θρήνησαν πικρά κι ένιωσαν για πρώτη φορά την ορφάνια! 
     Η Μαρίτσα με τον Πέτρο, γερασμένοι πια αλλά πολύ μονιασμένοι κι αγαπημένοι! Τόσο πολύ που κανείς και τίποτα δεν μπορούσε να μπει ανάμεσα τους! Το μεγάλο παράπονο της Μαρίτσας, πως τρία παιδιά γέννησε και δούλεψε τόσο σκληρά για αυτά, και δεν την φρόντιζαν όπως όφειλαν στα γεράματα της!
     Εκείνη κι ο Πατέρας της, θυσιάστηκαν για τα παιδιά τους, δούλευαν μέρα νύχτα για να δίνουν λεφτά στα πεθερικά της να μην τους λείψει ποτέ τίποτα κι αυτά δεν τους γνοιάζονται καθόλου. Τους μιλούσε για τα δικά της βασανισμένα παιδικά χρόνια, που την έδιωξαν από το σπίτι και την έβαλαν δούλα από 8 χρονών και τι πέρασε στη ζωή της. Εκείνη, τα είχε αρχοντόπουλα στον Παππού και στη Γιαγιά! Και δεν στερηθήκανε ποτέ τίποτα, άσε που τα αγαπούσαν και πολύ  οι γέροι!
     Ούτε στην Ελλάδα τα έστειλαν, χιλιάδες μίλια μακριά τους και χωρίς να ξέρουν αυτοί πώς περνάνε κι αν τα προσέχουν, όπως έκαναν τότε πολλοί  άλλοι. Αυτοί, μια ώρα απόσταση και πήγαιναν και τα έβλεπαν τακτικά κι ο Παππούς τα έφερνε πότε-πότε και τα έβλεπαν. Ούτε στερήθηκαν τίποτα ποτέ, χάρη στη σκληρή δουλειά και τις οικονομίες των γονιών τους ώστε να ζουν σαν βασιλόπουλα εκείνα! 
     Όλα όμως έπεφταν στο κενό! Τα παιδιά, περνούσαν και τους έβλεπαν δυο-τρεις φορές το μήνα, φρόντιζαν να έχουν περίθαλψη κι ό,τι άλλο χρειάζονταν, αλλά ποτέ δεν τους ένιωσαν σαν Μάνα και Πατέρα. 
     Ο μικρός γιος κι η κόρη, ίσως, γιατί από νήπια ακόμα, μόνο τον Παππού και τη Γιαγιά γνώρισαν και με αυτούς δέθηκαν, δεν επηρεάστηκαν αρνητικά από τη όλη κατάσταση! Παντρεύτηκαν, έκαναν οικογένεια και πήγαιναν συχνά τα παιδιά τους στον Παππού και στη Γιαγιά. 
     Ο μεγάλος όμως δεν στέριωνε πουθενά. Όσους δεσμούς και να έκανε, κατέληγαν σε χωρισμό μετά από λίγο. Την ίδια κατάληξη και οι δυο αρραβώνες  που έκανε. Δεν κατάφερε να αποδεχτεί την πραγματικότητα και να ξεπεράσει, την απόρριψη της Μάνας, τον  χωρισμό, την έλλειψή της,  αλλά ούτε και την παθητική οργή του για όλα όσα μεσολάβησαν κι ας ήταν πια μεγάλος άνδρας.
     Και η Μαρίτσα, όπως δεκαεπτά χρονών κορίτσι, αποδιωγμένη από την οικογένεια για δεύτερη φορά, με μια φωτογραφία στο χέρι, σαλπάρισε για λιμάνια ξένα, έτσι σαλπάρισε και για το αιώνιο ταξίδι, με τη γνώση, ότι ναι, πολλά κατάφερε στη ζωή της, έγινε κυρία, ανεξάρτητη, με δικό της σπιτικό, με άντρα που την αγαπούσε και την εκτιμούσε πολύ. Ένα μικρό αγκάθι όμως της τρυπούσε την καρδιά τώρα στα στερνά, που αναγνώριζε πια, ότι  δεν κατάφερε να προσφέρει στα παιδιά της, την στοργή και την αγάπη της Μάνας! Ίσως, γιατί άγνωστα συναισθήματα, που δεν τα βίωσε που δεν τα ένιωσε η ίδια ποτέ… Πώς να προσφέρεις συναίσθημα που δεν γνώρισες, που δεν βίωσες;
     Ο μεγάλος γιος της, το πρώτο παιδί της, ο Ανδρέας της, που υπό διαφορετικές συνθήκες θα θεωρείτο ευλογία για τους γονείς, δεν τους γνώρισε ποτέ. Δεν τον νανούρισε Μάνα, δεν τον βύζαξε, δεν τον πήρε αγκαλιά να τον παρηγορήσει όταν έκλαιγε, δεν τον κράτησε τρυφερά από το χέρι να πάρει τα πρώτα του βήματα… δεν… δεν…
     Με τον ίδιο καημό και μεταμέλειες έφυγε ο Πέτρος για τον άλλον κόσμο. Τον συνόδεψαν παιδιά κι εγγόνια στην στερνή του κατοικία, όπως θα συνόδευαν έναν καλό συγγενή. Λίγους μήνες μετά, έφυγε κι η Μαρίτσα, δεν άντεξε πολύ, μακριά από τον Πέτρο της!  Έφυγε πικραμένη, γιατί δεν πήρε συχώριο από τον Ανδρέα. Όταν ζήτησε να τον δει, να του μιλήσει, εκείνος δεν το άντεχε και δεν πήγε. Μα, όταν ήρθε η στιγμή για το Στερνό Αντίο, έμειναν όλοι άναυδοι στην εκκλησία από την αντίδρασή του. Έπεσε στην κυριολεξία πάνω στο φέρετρο, το αγκάλιασε ολόκληρο λες κι αγκάλιαζε τη Μάνα για πρώτη και στερνή φορά  και η σπαρακτική κραυγή  “Μάναααααααααα”, που βγήκε από τα στήθη του και που έκρυβε όλα όσα του στέρησε, όλα όσα δεν της είπε, όλα όσα αρνήθηκε να ακούσει λίγο πριν το τέλος, έκαμε και τις εικόνες των Αγίων στην εκκλησία να δακρύσουν!
     δ.μ.

Μεγάλου Αρχιδιακόνου Θεοδώρου Μεϊμάρη, «Η αναδιοργάνωσις του Αλεξανδρινού Θρόνου επί Μελετίου Μεταξάκη (1926-1935)»

Σημαντικά εκκλησιαστικά και πολιτικά ζητήματα που αφορούν στην πρωθιεραρχική διακονία του Αλεξανδρείας Μελετίου Μεταξάκη απο­τε­­λούν το αντικείμενο του τέταρτου κατά σειρά πονήματος του Μεγάλου Αρχιδιακόνου της Αγίας του Χριστού Μ. Εκκλησίας Θεοδώρου Μεϊμάρη, Διδάκτορος Θεολογίας, που έλκει την καταγωγή του από το Ηράκλειο Κρήτης. Το πολυσέλιδο σύγγραμμα, που κυκλοφόρησε εντελώς πρόσφατα από τις εκδόσεις Αντωνίου Σταμούλη στη Θεσσαλονίκη, με τίτλο «Η αναδιοργάνωσις του Αλεξανδρινού Θρόνου επί Μελετίου Μεταξάκη (1926-1935)», παρέδωσε ο συγγραφέας στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθο­λομαίο την Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2019. Σύμφωνα με το δελτίο Εκκλη­σιαστικών Ειδήσεων του Οικουμενικού Πατριαρχείου, «Ἡ Α. Θ. Παναγι­ότης, ὁ Πατρι­άρχης, ἐδέξατο εἰς ἀκρόασιν τόν Πανοσιολ. Μ. Ἀρχιδιάκονον κ. Θεόδωρον, ἐπιδώσαντα Αὐ­τῷ τό νέον, τέταρτον κατά σειράν, ἐπιστημονικόν σύγγραμμα αὐ­τοῦ, ὑπό τόν τίτλον «Ἡ ἀναδιοργάνωσις τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ Θρό­νου ἐπί Μελετίου Μεταξάκη (1926-1935)», ὅν συνεχάρη πατρικῶς ὁ Πα­τριάρχης, εὐχηθείς τήν συνέχισιν τῆς συγγραφικῆς αὐτοῦ δρα­στη­ριότητος». 

Η παρούσα μελέτη βασίζεται αποκλειστικά σε ανέκδοτο αρχειακό υλικό των διπλωματικών υπηρεσιών της Ελλάδας και της Μεγάλης Βρετανίας, μέσα από την εξέταση κυβερνητικών, υπουργικών, πρεσβευ­τικών και προξενικών εγγράφων που σχετίζονται με το υπό εξέταση θέμα.
Το καλαίσθητο αυτό βιβλίο, που αποτελείται από επτά κεφάλαια και 890 σελίδες συνολικά, κοσμείται από σχετικό Πατριαρχικό Γράμμα και πραγματεύεται το πλαίσιο της σύνταξης των Κανονισμών του Αλεξαν­δρινού Θρόνου επί της πατριαρχίας του Μελετίου Μεταξάκη, με έμφαση στις κατευθυντήριες σκέψεις του για την ρύθμιση των εκκλησιαστικων και κοινοτικών πραγμάτων, στην διασφάλιση της ελληνορθό­δοξης ιδιοπροσω­πίας του Αλεξανδρινού Θρόνου και στις σχέσεις του με τις Ελληνικές Κοινότητες της Αιγύπτου (Α΄ Κεφάλαιο). 
Επιπλέον φωτίζεται η διαδικασία σύνταξης του Κατασττικού Χάρτη της Αλεξανδρινής Εκκλησίας, γνωστού ως Οργανικού Νόμου, και η εμπλο­κή των Διπλωματικών Αρχών της Ελλάδας, της Αιγύπτου και της Μ. Βρε­τανίας στην διαδικασία κύρωσής του, χωρίς νά παραγνωρίζεται η μετα­βλητή του καθεστώτος του Προσωπικού Δικαίου (Β΄ Κεφάλαιο). 
Στην μελέτη γίνεται αναφορά στους βασικούς θεσμούς διοίκησης του Αλεξανδρινού Θρόνου μέσα από την προσέγγιση των ζυμώσεων για την σύσταση Πατριαρχικής Συγκλήτου και των διαδικασιών για την ανασύσταση του Συνοδικού Θεσμού (Γ΄ Κεφάλαιο). 
Ενδιαφέρουσα πτυχή της νέας μελέτης αποτελεί ο περί εκλογής Πά­πα και Πατριάρχη Αλεξανδρείας Κανονισμός, όπου εκτίθενται τα σχε­τικά με α) το προτεινόμενο σύστημα της Πατριαρχικής εκλογής από τον Μελέ­τιο Μεταξάκη, β) την εμπλοκή του ελληνόφωνου Ομογενειακού Τύ­που, γ) την τοποθέτηση της ηγεσίας του Αλεξανδρινού Θρόνου έναντι των αιτιάσεων του Τύπου και τις ζυμώσεις μεταξύ των Ελληνικών Κοινοτή­των της Αιγύπτου και των εμπλεκόμενων Διπλωματικών Αρχών, δ) την τοπο­θέ­τηση της Συριακής Κοινότητας έναντι του Κανονισμού της Πατριαρχικής εκλογής, ε) την τελική ρύθμιση της τελευταίας κατά το έτος 1934, στ) την ανάμειξη της Βρετανικής Διπλωματίας εν προκειμένω, και ζ) το ζήτημα της σύνταξης Κανονισμού περί εκλογής Κόπτου Πατριάρχου (Δ΄ Κεφάλαιο). 
Σημαντική παράμετρο της μελέτης αποτελεί το Ε' Κεφάλαιο, το ο­ποίο αναφέρεται στην δικαιοδοσία του Αλεξανδρινού Θρόνου στην Αφρι­κα­νική Ήπειρο επί Μελετίου Μεταξάκη, και πλέον συγκεκριμένα: α) στην αναδιοργάνωση των Μητροπολιτικών Εδρών του Θρόνου, β) στην αντι­μετώ­πιση των οικονομικών του ζητημάτων, γ) στην μέριμνα του Αλεξαν­δρείας Μελετίου για την Μητρόπολη Αξώμης σε συνάρτηση προς το εκκλη­σι­αστικό ζήτημα της Αβησσυνίας, και δ) στις κοινοτικές διενέξεις στην Τύνιδα και στο Μαρόκο. 
Στο Στ΄ Κεφάλαιο αναλύονται κανονικά ζητήματα διορθόδοξου ενδιαφέροντος, όπως α) η δικαιοδοσία των Πατριαρχείων Κωνσταντινου­πόλεως και Αλεξανδρείας στην Αφρικανική Ήπειρο, β) η διεκδίκηση της Μάλτας από τους δύο αυτούς Πατριαρχικούς Θρόνους, γ) η επίλυση του Σιναϊτικού Ζητήματος μεταξύ της Εκκλησίας των Αλεξανδρέων και της Μονής Σινά, και δ) η ρύθμιση του Ημερολογιακού Ζητήματος στον Αλεξανδρινό Θρόνο. 
Το τελευταίο κεφάλαιο (Ζ΄) αναφέρεται στην εκδημία του Μελετίου Μεταξάκη και στον αντίκτυπό της, αλλά και στην παρακαταθήκη που ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος κατέλιπε στους διαδόχους του. 
Το βιβλίο κατακλείεται με την παράθεση πλούσιου φωτογραφικού υλικού για τον κρητικής καταγωγής (ορμώμενο από το Μεταξοχώρι Λασι­θίου) Πρωθιεράρχη, ο οποίος διαδραμάτισε μείζονα εθνικό ρόλο από τις εκκλησιαστικές επάλξεις που κλήθηκε να υπηρετήσει σε Κύπρο, Αθήνα, Κωνσταντινούπολη και Αλεξάνδρεια. 
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος συνεχάρη τον Μ. Αρ­χι­διάκονο Θεόδωρο για το αξιόλογο αυτό έργο του και ευχήθηκε στο μέλ­λον να υπάρξουν και άλλες ανάλογες μελέτες πάνω σε θέματα εκκλησια­στι­κού και ιστορικού ενδιαφέροντος.

Τα προηγούμενα πονήματα του συγγραφέα, που εκδόθηκαν επίσης από τον εκδοτικό οίκο Αντωνίου Σταμούλη (Π. Π. Γερμανού 38 - Ι. Μιχαήλ 2, Θεσσαλονίκη, τηλ. 2310 - 264748, email: anstamoulis@hotmail.com), είναι τα εξής: α) «Εθνικός προσδιορισμός και αιτούμενα στο Ελλαδικό Κράτος. Τα καθ’ εαυτόν Νικάνδρου Ζαννουβίου και η εποχή του (1828-1888)» (διδακτορική διατριβή που υποστηρίχθηκε το 2011 στο Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης), β) «The Holy and Great Council of the Orthodox Church and the Ecumenical Movement» (μεταπτυ­χιακή εργασία που υποστηρίχθηκε το 2005 στο Τμήμα Θεολογίας του Πανε­πι­στημίου της Γενεύης), και γ) «Η εκλογή και η αναγνώριση του Μελετίου Μεταξάκη ως Πατριάρχου Αλεξανδρείας (1925-1927)».

Ο Μ. Αρχιδιάκονος Θεόδωρος είναι, ως γνωστόν, αδελφός της ιστορι­κής Μονής Αγκαράθου (2003). Από το 2005 υπηρετεί στην Πατριαρχική Αυλή του Φαναρίου. Κατά την διετία 2015-2017 δίδαξε στην Πατριαρχική Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Κρήτης μαθήματα στο αντικείμενο της Ιστορίας του Οικουμενικού Θρόνου, ενώ συνέγραψε άρθρα ιστορικού, θεο­λο­γικού και διαχριστιανικού περιεχομένου, τα οποία δημοσί­ευσε σε επιστη­μονικά περιοδικά, στην ελληνική, αγγλική και ιταλική γλώσσα. Μεταξύ των ετών 2006 - 2017 διετέλεσε Ορθόδοξος Γραμματέας της Μικτής Διε­θνούς Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Παγκόσμιας Λουθηρανικής Ομοσπονδίας, ενώ από το 2010 μέχρι σήμερα ασκεί χρέη Ορθόδοξου Γραμματέα στο Ευρω­παϊκό Φόρουμ Διαλόγου μεταξύ της Ορθόδοξης και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλη­σίας.