Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, κατόπιν συνεννοήσεως και πάντως με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Φωτοστιγμές από την αντεπίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου στον Αρχιεπίσκοπο Canterbury Justin Welby












Η θεία Λειτουργία του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου στο "Εορτολόγιον 2016" της Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου

Επιμέλεια παρουσίασης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας 

Κυκλοφορήθηκε αυτές τις ημέρες, με γενική επιμέλεια του π. Π. Κ., το νέο ετήσιο ημερολόγιο της Ιεράς Μητροπόλεως Ζακύνθου: ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΝ 2016, σε 10.000 αντίτυπα, από το έμπειρο και έγκυρο Τυπογραφείο της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

Όπως πάντα είναι καλαίσθητο και μεστό περιεχομένου, ιδιαίτερα φέτος, δεδομένου ότι δημοσιοποιεί -για χρήση κάθε ενδιαφερόμενου πιστού- ολόκληρη την θεία Λειτουργία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Προς τούτο ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄ έγραψε ειδική εισαγωγή, την οποία μπορείτε να αναγνώσετε κατωτέρω. Το εξώφυλλο κοσμεί λεπτομέρεια από ευρύτερη φορητή εικόνα του Χριστού ως Μεγάλου Αρχιερέως με Ιεράρχες, από το Μουσείο της Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΞΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ζακύνθου Διονυσίου Δ’

Χωρίς να παραθεωρούμε την αξία των άλλων ιερών Μυστηρίων της Εκκλησίας μας, εξαίρουμε την σώζουσα αξία του Ιερού Μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας. Και αυτό διότι αποτελεί το επιστέγασμα των άλλων Μυστηρίων και το κέντρο της λειτουργικής και εκκλησιαστικής μας ζωής. Το σύστησε ο ίδιος ο Κύριος και το παρέδωσε στους αγίους Αποστόλους κατά τον Μυστικό Δείπνο. Εκεί ο Χριστός ευλόγησε και μετέβαλε τον άρτο σε Σώμα Του και τον οίνο σε Αίμα Του, δίνοντάς τα για κοινωνία σε αυτούς: «πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτο ἐστί τό Αἷμα μου» (Ματθ. 26, 26-28). Επίσης τους παρήγγειλε: «τοῦτο πιείτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν» (Λουκ.22, 29) να επαναλαμβάνεται αυτή η υπέρτατη αναίμακτη θυσία μέχρι της συντέλειας του κόσμου. Να κοινωνούν οι πιστοί όλων των εποχών του Τιμίου Σώματος και Αίματος του Λυτρωτή μας Χριστού, για να είναι πραγματική η σωτηρία τους.
Την αναγκαιότητα της βρώσεως του Σώματός Του και της πόσεως του Αίματός Του είχε επισημάνει νωρίτερα ο Κύριος, τονίζοντας πως «ἐγώ εἰμί ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ἐάν τις φάγη ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τόν αἰώνα … ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμίν, ἐάν μη φάγετε τήν σάρκα τοῦ Ὑιοῦ τοῦ ἀνθρώπου καί πίητε αὐτοῦ τό Αἷμα, οὐκ ἔχετε ζωήν ἐν ἑαυτοῖς. Ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον καί ἐγώ ἀναστήσω αὐτόν ἐν τῇ ἐσχάτη ἡμέρα. Ἡ γάρ σάρξ μου ἀληθής βρώσις ἐστί καί τό αἵμα μου ἀληθῶς ἐστί πόσις… ὁ τρώγων τούτον τόν ἄρτον ζήσεται εἰς τόν αἰώνα» (Ἰωάν. 6, 51-59). Ο Κύριος δεν άφησε κανένα περιθώριο να κατανοηθούν οι λόγοι Του ως συμβολικοί ή παραβολικοί, αλλά ως πραγματικοί και γι’ αυτό η Εκκλησία μας, από τα αποστολικά κιόλας χρόνια, θέσπισε το Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας ως τη σπουδαιότερη λατρευτική πράξη της.
Η θεία Ευχαριστία συνιστά αυτή την ίδια την ύπαρξη της Εκκλησίας. Οι πρώτοι Χριστιανοί συγκροτούνταν σε εκκλησιαστικό σώμα «ἐν τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Πραξ 2, 42), δηλαδή κατά την τέλεση της θείας Ευχαριστίας. Η μετοχή στο κοινό ποτήριο συγκροτεί τη βάση της Εκκλησίας. Αυτό φαίνεται από το γεγονός, πως, εκτός της Εκκλησίας βρίσκονταν όσοι δεν ήθελαν να μετέχουν του κοινού ποτηρίου ή όσοι αποκλείονταν από αυτό. Η εκκλησιαστική ενότητα και η γνησιότητα καθορίζονται από τη συμμετοχή ή όχι στο κοινό ποτήριο.
Η κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου αποτελεί την κορυφαία επιλογή του πιστού, διότι όπως διαβεβαίωσε ο ίδιος, χωρίς την βρώση και την πόση του Σώματος και του Αίματός Του, δεν υπάρχει σωτηρία. Κι αυτό επειδή η σωτηρία μας δεν είναι ένα αφηρημένο θεωρητικό σχήμα, αλλά μια απτή πραγματικότητα. Η σωτηρία μας συντελείται με την πραγματική και οργανική ένωση με το ένδοξο αναστημένο Σώμα του Χριστού. Με τη συσσωμάτωσή μας σ’ αυτό. Σωζόμαστε ως μέλη, ως κύτταρα του αγίου Σώματός Του.
Για όλα αυτά, ως συνειδητοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί, έχουμε υποχρέωση να προσερχόμαστε τακτικά, όσο ο πνευματικός μας το επιτρέπει, «μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης», στο Ιερό Μυστήριο της θείας Ευχαριστίας και όχι ελάχιστες φορές το χρόνο, στις μεγάλες εορτές για το έθιμο, όπως συνηθίζουν να κάνουν οι κατ’ όνομα χριστιανοί. Η πνευματική προετοιμασία μας είναι απαραίτητη, διότι λαμβάνουμε στο σώμα μας τον ίδιο τον Χριστό. Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, διατηρώντας τον εαυτό μας καθαρό από «παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος», ώστε να έχουμε την ύψιστη ευλογία, να κοινωνούμε τακτικά από το Άγιο Ποτήριο, λαμβάνοντας έτσι τον αρραβώνα της μελλούσης ζωής, το φάρμακο της αθανασίας. Η θεία Κοινωνία αγιάζει και θεώνει!

Η 1η ημέρα του Αλεξανδρινού Προκαθημένου στην Ουγκάντα













Την Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου ε.έ. η ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β΄, συνοδευόμενος υπό του Σεβ. Μητροπολίτου Νουβίας κ. Ναρκίσσου, αφίχθη στο Entebe της Ουγκάντας μέσω Ναϊρόμπι, προκειμένου να πραγματοποιήσει ποιμαντική επίσκεψη στην Ιερά Μητρόπολη Καμπάλας.

Τον Αλεξανδρινό Προκαθήμενο υποδέχθηκαν στο αεροδρόμιο οι Σεβ. Μητροπολίτες Καμπάλας και πάσης Ουγκάντας κ. Ιωνάς, Μουάνζας κ. Ιερώνυμος, ο Θεοφ. Επίσκοπος Μπουρούντι και Ρουάντα κ. Ιννοκέντιος, ο Πρέσβης της Αιγύπτου κ. Ahmed Abdel Aziz Mostafa, και πλήθος πιστών, κληρικών και μαθητών των ιεραποστολικών σχολείων της Καμπάλας. 

Μετά το πέρας της καθιερωμένης δοξολοξίας στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου, τον Πατριάρχη προσεφώνησε ο επιχώριος Μητροπολίτης κ. Ιωνάς, ενώ στην αντιφώνησή του εκείνος ευχαρίστησε όλους για την ενθουσιώδη υποδοχή, η οποία αποδεικνύει την αγάπη και αφοσίωση της τοπικής Εκκλησίας προς το Πατριαρχείο και τον Προκαθήμενό του, καθώς και την αναγνώριση της προφοράς της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Ουγκάντα.

Εν συνεχεία, ο Πατριάρχης τέλεσε τρισάγιο στους τάφους των αοιδίμων Αρχιερέων Χριστοφόρου, Θεοδώρου και όλων των πρωτεργατών της Ιεραποστολής στην χώρα, και συναντήθηκε κατ΄ ιδίαν με τους Αρχιερείς προς συζήτηση διαφόρων ποιμαντικών θεμάτων της Ιεραποστολής στην Ουγκάντα και ευρύτερα στην Αφρικανική Ήπειρο.

Τέλος, η πρώτη ημέρα της πατριαρχικής ποιμαντικής επισκέψεως στη Μητρόπολη Καμπάλας έκλεισε με εορταστικό πρόγραμμα, που παρουσίασαν οι μαθητές των σχολείων προς τιμήν του υψηλού Επισκέπτου.

Η Εξόδιος Ακολουθία για τον Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο Α΄ | Φανάρι, 8.10.1991 [πλήρες video]



Γεννήθηκε τὸ 1914 στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ γονεῖς του ἦταν ὁ Παναγιώτης καὶ ἡ Εἰρήνη Παπαδοπούλου. Τὸ 1931 εἰσήχθη στὴν Ἱερὰ Θεολογικὴ Σχολὴ Χάλκης ἀπ᾽ ὅπου ἀπεφοίτησε τὸ 1937. Τὸ ἴδιο ἔτος ὁ Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ Φιλόθεος τὸν χειροτόνησε διάκονο. Ὁ ἴδιος ἀρχιερέας ὡς μητροπολίτης Προικοννήσου τὸν χειροτόνησε πρεσβύτερο τὸ 1942. Ἀπὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1937 ὡς τὸν Αύγουστο τοῦ 1938 διετέλεσε γραμματέας καὶ ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἐδέσσης. Ἀπὸ τὸ 1939 ὡς τὸν Ἰούνιο τοῦ 1945 ὑπηρέτησε ὡς διάκονος καὶ μετὰ ὡς ἱερέας στὸ Φερίκιοϊ. Ἀπὸ τὸ 1945 ἕως τὸ 1950 διετέλεσε προϊστάμενος τῆς Ὀρθόδοξης Κοινότητας τῆς Τεχεράνης τὴν ὁποία καὶ διοργάνωσε. Ἐπὶ ἕνα ἔτος δίδαξε στὸ πανεπιστήμιο τῆς Τεχεράνης τὴν Ἀρχαία Ἑλληνικὴ γλώσσα. Ἀπὸ τὸ 1950 ὡς τὸ 1964 ὑπῆρξε προϊστάμενος τῆς κοινότητος Φερίκιοϊ. Τὸ 1964 ἐξελέγη ἐπίσκοπος Ἐλαίας καὶ διορίσθηκε ἀρχιερατικὸς προϊστάμενος τῆς ἐπισκοπικῆς περιφέρειας Ταταούλων. Στὴ θέση αὐτὴ ἐργάσθηκε ὡς τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1972 ὁπότε ἐξελέγη μητροπολίτης τῆς ἐπαρχίας Ἴμβρου καὶ Τενέδου, τὴν ὁποία καὶ ποίμανε πέντε μῆνες. Στὶς 16 Ἰουλίου τοῦ 1972 ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Ἐνδημοῦσα Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τὸν ἐξέλεξε Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ῥώμης καὶ Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, ὑπὸ τὸ ὄνομα Δημήτριος ὁ Α´. 

Ὁ Δημήτριος ἐργάσθηκε μὲ σύνεση, ταπείνωση καὶ ἀγάπη πρὸς ὅλους, γιὰ τὴ συνέχιση τῆς ὑπερχιλιετοῦς ἱστορίας καὶ παραδόσεως τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας. Ἔδωσε ἰδιαίτερη σημασία στὴν ὀρθόδοξη ἑνότητα καὶ συνεργασία καὶ δέχθηκε τὶς ἐπισκέψεις τῶν Προκαθημένων ὅλων των κατὰ τόπους ὀρθοδόξων Πατριαρχείων καὶ Αὐτοκεφάλων καὶ Αὐτονόμων Ἐκκλησιῶν μὲ τοὺς ὁποίους συνομίλησε γιὰ τὰ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὸ σύνολο τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιὰ τὴν προώθηση τοῦ ἔργου τῆς προετοιμασίας τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, συγκάλεσε τὶς Α´, Β´ καὶ Γ´ Προσυνοδικὲς Πανορθόδοξες Διασκέψεις στὸ Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὸ Chambesy τῆς Γενεύης. Ἀκόμη δέχθηκε πολλὲς ἀντιπροσωπεῖες ὀρθοδόξων καὶ μὴ ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες τοῦ ἐξέθεσαν τὰ εἰδικὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὶς Ἐκκλησίες τους, γιὰ τὰ ὁποῖα καὶ πῆρε τὶς κατάλληλες ἀποφάσεις καὶ συμπαραστάθηκε στὶς ἀνάγκες τῶν Ἐκκλησιῶν. 

Δέχθηκε στὸ Φανάρι τὴν Ἐπίσκεψη πολλῶν ἀρχηγῶν μὴ ὀρθοδόξων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν, ὅπως τῶν δυὸ τελευταίων ἀρχιεπισκόπων Καντουαρίας καθὼς καὶ τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου του Β´ (30 Νοεμβρίου 1979), μαζὶ μὲ τὸν ὅποιο ἐξήγγειλε τὴ σύσταση μικτῆς θεολογικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴν ἔναρξη ἐπισήμου θεολογικοῦ διαλόγου ἀνάμεσα στὴν ὀρθόδοξη καὶ τὴ ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία. 

Στὶς 22 Μαΐου 1987 ἄρχισε νὰ ἀντεπισκέπτεται τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν ὀρθοδόξων αὐτοκεφάλων καὶ αὐτονόμων Ἐκκλησιῶν, καὶ τοὺς ἐπισκέφθηκε ὅλους, ἐκτὸς τοῦ Μακ. Πατριάρχου Ἀντιοχείας. Οἱ ἐπισκέψεις αὐτὲς ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἐθιμοτυπικὸ χαρακτῆρα τους ἀπέβλεπαν καὶ στὴ σύσφιγξη τῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ τὴν ἑδραίωση τῆς πανορθόδοξης ἑνότητας, τὴν ὁποία καλλιεργοῦν καὶ οἱ πανορθόδοξες διασκέψεις ποὺ συγκαλεῖ ἀπὸ τὸ 1961 τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης ἐπισκέπτεται τὴν Ἀμερική, ἐνῶ ἀκόμη ὁ Παναγιώτατος Δημήτριος προεξῆρχε στὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις δύο μοναστικῶν καθιδρυμάτων, στὴν 900η ἐπέτειο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πάτμου (1988) καὶ στὴν 600η τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγάλου Μετεώρου (1990). Τὸ 1990 πραγματοποίησε ἱερὸ προσκύνημα στὸ Ἅγιο Ὄρος Ἄθω ποὺ ὑπάγεται στὴ δικαιοδοσία του. 

Ὁ πατριάρχης Δημήτριος συνέχισε σὲ ὅλα τὴν παράδοση τῶν προκατόχων του, πέτυχε τὴ σύμπνοια τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν κοινὴ ἀντιμετώπιση κάθε θέματος ποὺ τὴν ἀφορᾶ, συντέλεσε στὴν προώθηση τῆς μεγάλης ὑπόθεσης τῆς χριστιανικῆς ἑνότητας καὶ καταλλαγῆς μὲ θεολογικοὺς διαλόγους ἀνάμεσα στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἄλλες χριστιανικὲς Ἐκκλησίες καὶ Ὁμολογίες, καὶ συνεχῶς διακόνησε ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἄμεσο ποίμνιο του ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία, ὡς πρῶτος στὴ τιμὴ καὶ τὴ διακονία ἐπίσκοπός της. Κοιμήθηκε στὶς 2 Ὀκτωβρίου του 1991.