Ιδιοκτήτης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, κατόπιν συνεννοήσεως και πάντως με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Η οδύνη της Μάνας

Γράφει η ΔΙΟΝΥΣΙΑ ΜΟΥΣΟΥΡΑ ΤΣΟΥΚΑΛΑ από τη Μελβούρνη

Το «Κωστάκης Τόγιας», που τότε εκτελούσε δρομολόγιο Πειραιά-Ζάκυνθο, πολύ πριν το «Ζαμπάζας» και μετέπειτα το φέρι-μποτ, πλησίαζε να ρίξει άγκυρες εκείνο το χειμωνιάτικο πρωινό μετά από ένα δύσκολο ταξίδι, που αναγκάστηκε από τη θαλασσοταραχή να κάνει το γύρο της Πελοποννήσου, περνώντας από τον Κάβο Μαλιά. 
  Η μικρομάνα, με τα μάτια χαμηλωμένα ώστε κανείς να μη δει πως ήταν κόκκινα από το κλάμα, κρατούσε τρυφερά στην αγκαλιά της το μωρό της. Το είχε καλά σκεπασμένο, ακόμα και το προσωπάκι του, προφανώς για να μην το χτυπάει ο αέρας και η βροχή αφού ταξίδευαν τρίτη θέση. Κάθε τόσο έσκυβε πάνω του με αγάπη και κάτι του μουρμούριζε... Ίσως λόγια παρήγορα για το δύσκολο ταξίδι. Ίσως, πως λίγο ακόμα και θα έφταναν στο σπίτι τους και το ταλαιπωρημένο μωρό θα αναπαυόταν στο κρεβατάκι του.   
  Κάποτε βγήκαν από το καράβι. Δεν τους περίμενε κανείς στο λιμάνι. Κρατώντας το πολύτιμο φορτίο της η Μάνα αγκαλιά, μια μεγάλη σακούλα, προφανώς με τα ρούχα τους μέσα, και μια τσάντα, έψαξε με τα μάτια για ταξί, για να πάει στο Καμποχώρι που έμενε. Πού να τρέχει τώρα έτσι κουρασμένη και με τόσο βάρος, για να περιμένει να πάρει το λεωφορείο.
  Ο ταξιτζής προσπάθησε να πιάσει κουβέντα, καλοσυνάτα ρωτώντας την αν είναι κοριτσάκι ή αγοράκι, πόσο είναι, αν έχει άλλα παιδιά, πώς και ταξίδευε μόνη της με μωρό παιδί μες στο χειμώνα... Το έχουν αυτό το ιδίωμα οι ταξιτζήδες, ίσως γιατί νιώθουν την ανάγκη της επικοινωνίας, ολομόναχοι πίσω από το τιμόνι όλη μέρα. Μα η μικρομάνα δεν έχει διάθεση, απαντά μονολεκτικά στις ερωτήσεις του, μέχρι που το κατάλαβε εκείνος και δεν μίλησε άλλο.
  Όταν έφτασαν στο χωριό, του είπε να σταματήσει σε κάποιο σημείο. Κατέβηκε, πλήρωσε, πήγε ν' αγγίξει το μωρό ο ταξιτζής, σχολιάζοντας πόσο ήσυχο είναι, κιχ δεν έκαμε όλο το δρόμο, αλλά η μάνα αγρίεψε... "Μηηηη...", του φώναξε...
  Έφυγε το ταξί και η μάνα με το κεφάλι σκυφτό πήρε το δρόμο για το σπίτι της μια και σκόπιμα κατέβηκε κάπως μακριά. Άφησε ελεύθερα τα δάκρυα της να τρέξουν, δαγκωνόταν να μην ξεφωνίσει μες στη μέση του δρόμου. Δεν ήθελε να πάει με το ταξί μέχρι το σπίτι, γιατί φοβόταν πως θα είχε μαζευτεί κόσμος, θα έπαιρνε χαμπάρι τι συμβαίνει ο ταξιτζής κι άντε να καθαρίσει μετά. Ποιος ξέρει πόσα πάρα πάνω θα ζητούσε ή αν έκανε και φασαρία. Της έφτανε ο πόνος της ο μεγάλος. Γιατί αυτό που κουβαλούσε η μάνα ήταν ένα νεκρό μωρό... Αλλά έτσι και γινόταν γνωστό, ούτε στο καράβι θα την άφηναν να μπει, μήτε στο ταξί με το πεθαμένο μωρό...
  Δίδυμα ήταν, δυο πανέμορφα αγοράκια, τα πρωτογεννημένα της, τα «νυφιάτικά» τους παιδιά, όπως έλεγε ο άνδρας της! Μα όταν έγιναν δώδεκα μηνών περίπου προσβλήθηκαν και τα δυο από μηνιγγίτιδα, μάστιγα της εποχής εκείνης, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του '50. Τα έτρεξαν όπου μπορούσαν, νοσηλεύτηκαν και στο Νοσοκομείο Ζακύνθου, το ένα ανάρρωσε σχετικά γρήγορα, όχι όμως και το άλλο, που, όταν επιδεινώθηκε η κατάσταση, οι γιατροί τη συμβούλευσαν να το πάει στην Αθήνα. Άφησε το άλλο με την πεθερά και τον άνδρα της και πήρε το δρόμο με το βαριά άρρωστο μωρό για την Αθήνα...
  Πάλεψε κι εκείνη και το μωρό... Στεκόταν από πάνω του μέρα-νύχτα, έταξε στην Παναγία προσευχόμενη γονατιστή, έταξε στον Άγιο, τον προστάτη του Νησιού, έταξε σε γιατρούς και νοσοκόμες, μα το μωρό ξεψύχησε δυο βδομάδες αργότερα...
  Τρελάθηκε η μικρομάνα από τον πόνο και το σπαραγμό, ολομόναχη μες στη μεγάλη, απρόσωπη πόλη, μ' ένα νεκρό μωρό στην αγκαλιά της. Πού να το πάει και πώς να το παρουσιάσει νεκρό παιδί; Ούτε σε ξενοδοχείο ούτε σε σπίτι, όχι πως είχε και κανέναν δηλαδή.
  Παρακάλεσε να μείνει σε μια γωνιά στο Νοσοκομείο μέχρι να φύγει η νύχτα. Μια νοσοκόμα που τη λυπήθηκε, της έφερε κουβέρτα να σκεπαστεί και κάτι να φάει, όχι πως πήγαινε τίποτα κάτω, αλλά της μίλησε στοργικά, ανθρώπινα. Τη συμβούλευσε να κάνει την καρδιά της κόμπο, να τυλίξει το μωρό και να μην πει πουθενά πως ταξίδευε με πεθαμένο μωρό στην αγκαλιά, γιατί δε θα την άφηναν. Κ' η μάνα πήρε το δρόμο το πρωί για τον Πειραιά, νανουρίζοντας το μωρό της, για να μην πάρει χαμπάρι ο ταξιτζής, ούτε και στο Πρακτορείο που έβγαλε εισιτήριο για το καράβι.
  Μόνο εκείνη ήξερε πώς σχιζόταν τα σωθικά της από τον πόνο, δεν μπορούσε να αφήσει τα δάκρυα να τρέξουν, να τσιρίξει να φωνάξει... Πνιγόταν, δεν μπορούσε να πάρει ανάσα, μα δεν είχε επιλογή, προς το παρόν προείχε να φτάσει σπίτι της με το παιδί της αγκαλιά, να μην της το πάρουν και το ταλαιπωρήσουν. Αρκετά πέρασε το αδύνατο κορμάκι του τόσες μέρες, είχε ανάγκη να ηρεμήσει, να φτάσει και να αναπαυτεί στο κρεβατάκι του, δίπλα στο αδελφάκι του, στη Νόνα, στον Πατέρα, πριν το δεχτεί το αγγελούδι της η γη...
  Γεμάτο το σπίτι κόσμο, όταν έφτασε... Παρέδωσε το παιδί στην αγκαλιά του Πατέρα κι εκείνη σωριάστηκε καταγής...

  Με την αγάπη μου πάντα
  δ.μ.τ.

Οι Μητροπολίτες Ζακύνθου και Δωδώνης στην Κύπρο

  Πρωί Κυριακής, 3ης Νοεμβρίου 2013, στον Στρόβολο Λευκωσίας  




Στην Κύπρο βρίσκονται, όπως είχε εξαγγελθεί, οι Σεβ. Μητροπολίτες Ζακύνθου κ. Διονύσιος Δ΄ και Δωδώνης κ. Χρυσόστομος, όπου σήμερα το πρωί συμμετείχαν στην επίσημη Ευχαριστιακή Σύναξη για τα 50χρονα εκκλησιαστικής διακονίας του Μακ. Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ. Χρυσοστόμου. 

Κατά την Αρχιεπισκοπή Λειτουργία, που τελέσθηκε στον μεγαλοπρεπή Ναό της του Θεού Σοφίας, στον Στρόβολο Λευκωσίας και προεξήρχε ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου, παρέστη συμπροσευχόμενος ο Μακ. Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Ιερώνυμος, ενώ στο κέντρο του ναού δέσποζε η σεπτή Κάρα του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου του Πρωτοκλήτου, από την Πάτρα. 






Μετά την Λειτουργία, όλοι οι Αρχιερείς, μεταξύ των οποίων και οι Ζακύνθιοι Ιεράρχες, παρέστησαν σε ειδική εκδήλωση, κατά την οποία ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών επέδωσε τιμητική διάκριση (το παράσημο της Αγίας Φιλοθέης) σε μιαν απλή Κύπρια, την κ. Μαρούλα Κυθρεώτου, που δώρισε το πιο τιμαλφές της οικογένειάς της, τα μητροπαράδοτα έξι ασημένια κουταλάκια της, κατά την συγκέντρωση τροφίμων που διεξήγαγε πέρυσι ο Κυπριακός λαός για τους εμπερίστατους Ελλαδίτες.

[Φωτογραφίες: Λουκάς Παναγιώτου / ιστότοπος Μαΐστωρ]