e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2019

Ο Μητροπολίτης Ισπανίας στην πόλη Χερέθ ντε λα Φροντέρα | Visita pastoral de S.E. Policarpo a Jerez de la Frontera (Cádiz)


01/06/2019. Visita pastoral de S.E. Policarpo a Jerez de la Frontera (Cádiz). Bendición del local y Grandes Vísperas del Domingo del Ciego. 

Ο Μητροπολίτης Ισπανίας και Πορτογαλίας κ. Πολύκαρπος μετέβη ποιμαντικώς, το απόγευμα του Σαββάτου, 1ης Ιουνίου 2019, στην πόλη Χερέθ ντε λα Φροντέρα, για τον Αναστάσιμο Εσπερινό της Κυριακής του Τυφλού, με την Ακολουθία του Αγιασμού, για τους πιστούς της μικρής Ορθόδοξης Ενορίας της περιοχής.











H Χερέθ ντε λα Φροντέρα (ισπανικά: Jerez de la Frontera) είναι πόλη και δήμος στην Ανδαλουσία, στη νότια Ισπανία, η οποία βρίσκεται στην επαρχία του Κάδιθ. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, η Χερέθ έχει 211.784 κατοίκους και είναι ο πολυπληθέστερος δήμος στην επαρχία και πέμπτος στην Ανδαλουσία. Επίσης είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση δήμος της επαρχίας. Η πόλη βρίσκεται κοντά στις βόρειες όχθες του Γουαδαλέτε, λίγα χιλιόμετρα βορειοανατολικά του Κάδιθ.

Η πόλη δεν είναι γνωστό πότε ιδρύθηκε. Πιθανώς ταυτίζεται με την αποικία των Φοινίκων Ξέρα, από την οποία μπορεί να προέρχεται το σύγχρονο όνομα, και τη ρωμαϊκή Ασίντο Καισαριάνα. Η πόλη κατακτήθηκε από τους Μαυριτανούς τον 8ο αιώνα μ.Χ.. Όταν κατακτήθηκε το 1264 από τον Αλφόνσο Ι΄ της Καστίλλης, η πόλη ήταν ήδη γνωστή για τα κρασιά της. Το Φροντέρα σημαίνει συνόρο και αναφέρεται στο γεγονός ότι αποτελούσε το σύνορο ανάμεσα στην Ισπανία και τα γειτονικά μαυριτανικά κράτη.

Η Χερέθ είναι γνωστή για το ποτό σέρι, το οποίο παράγεται στην πόλη, το φλαμένκο και τα άλογά της. Κύρια αξιοθέατα της πόλης είναι το αλκάθαρ (αραβικό παλάτι-οχυρό) και ο καθεδρικός ναός της πόλης, του 17ου αιώνα, αφιερωμένος στο Σαν Σαλβαδόρ. Εντός των ορίων του δήμου βρίσκεται επίσης η πίστα αγώνων ταχύτητας της Χερέθ, η οποία στο παρελθόν είχε φιλοξενήσει το ισπανικό και ευρωπαϊκό γκραντ-πρι.

[Πηγή στοιχείων για την πόλη: Βικιπαίδεια]

Η αγιοκατάταξη του Οσίου Ιωάννη από το Βαλαάμ στην Ορθόδοξη Αυτόνομη Εκκλησία της Φινλανδίας [φωτογραφίες + πλήρες video]



Κείμενο: Ελισαίος Χεϊκίλα | Φωτογραφίες: Βλαντίμιρ Σωκρατήλιν

Η αγιοκατάταξη του Οσίου Ιωάννη της Μονής Βαλαάμ πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 1.6.2019. Ανήμερα της εορτής τελέστηκε Θεία Λειτουργία στο καθολικό της Ιεράς Μονής (Valamo).

Στο Αρχιερατικό συλλείτουργο συμμετείχαν ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Ελσιγκίου και πάσης Φινλανδίας κ. Λέων, ο Σεβ, Μητροπολίτης Κούοπιο και Καρελίας κ. Αρσένιος, ο Σεβ. Μητροπολίτης Όουλου κ. Ηλίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μπουρούντι και Ρουάντας κ. Ιννοκέντιος (από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας) και o Σεβ. Μητροπολίτης πρώην Όουλου Παντελεήμων με τους αδελφούς της Μονής. Στη λειτουργία συμμετείχε και ο εκπρόσωπος της Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας πατήρ Mattias Palli. Στη λειτουργία συμμετείχαν οι αδερφές της Ιεράς Μονής Αγίας Τριάδος, Lintula καθώς και πλήθος κληρικών και λαϊκών της Εκκλησίας. 

Μετά την ανάγνωση του Ιερού Ευαγγελίου και το κήρυγμα του Αρχιεπίσκοπου, ο αρχιδιάκονος Βίκτωρ διάβασε το συναξάρι του Αγίου. Μετά τη λειτουργία έγινε η λιτάνευση της εικόνας του Οσίου Ιωάννη στους χώρους της Μονής, όπου ασκήτεψε ο Άγιος και όπου έγινε πνευματικός πατέρας πολλών ορθοδόξων, τόσο από τη Φινλανδία, όσο και από το εξωτερικό. Η συλλογή των επιστολών του Οσίου Ιωάννη δημοσιεύτηκε στα Ρωσικά όταν ο Άγιος ήταν στη ζωή. Οι επιστολές του έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά, στα Φινλανδικά και στα Ελληνικά. Σήμερα τα γράμματα του Γέροντα του Βαλαάμ είναι γνωστά σε όλο τον κόσμο. 

Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας ο εκπρόσωπος της Αποστολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας π. Madis Palli συνεχάρη την εκκλησία της Φινλανδίας εκ μέρους του Σεβ. Μητροπολίτη Ταλλίνης και πάσης Εσθονίας κ. Στεφάνου. Ο Μητροπολίτης Στέφανος προσέφερε στην Μoνή ως δώρο την εικόνα των Αγίων Νέων Μαρτύρων της Εσθονίας. 

Το απόγευμα της εορτής τελέστηκαν στο εκκλησάκι  Πάντων των Οσίων της Μονής Βαλαάμ από τον Μητροπολίτη Παντελεήμονα, οι Χαιρετισμοί του Οσίου Ιωάννη. 

Η μνήμη του Οσίου Ιωάννη εορτάζεται στις 5 Ιουνίου. 































Για την ανάρμοστη συμπεριφορά του Μητροπολίτη Βιδινίου κατά του Οικουμενικού Πατριάρχου


Γράφει ο π. ΡΩΜΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

Ο Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας, Sveto Riboloff, κάνει μια βαριά καταγγελία σχετικά με το γράμμα που αυθαιρέτως και αντικανονικώς, εν αγνοία του Πατριάρχου και της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρίας, απέστειλε προς τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος ο Μητροπολίτης Βιδινίου κ. Δανιήλ.

Σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Καθηγητού, ο Μητροπολίτης Δανιήλ δεν είναι γνώστης της ελληνικής γλώσσας, οπότε αναζητείται ο... συγγραφέας της επιστολής... Ο κ. Riboloff βάσιμα υποψιάζεται ότι το πιθανότερο είναι η επιστολή να γράφτηκε στο εξωτερικό, κάπου... υπερβορείως, και απλά ο πειθήνιος εκτελεστής των διαταγών της Μόσχας κ. Δανιήλ έβαλε την υπογραφή του...

Ακόμη πιο συγκλονιστικά είναι τα στοιχεία που δημοσιεύει βουλγαρική ιστοσελίδα για τον βίο και την πολιτεία, με έμφαση στο παρελθόν, του Μητροπολίτου Βιδινίου, σε αποκαλυπτικό δημοσίευμα με τίτλο: "Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΒΙΔΙΝΙΟΥ ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΜΟΣΧΑΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΟΥΚΡΑΝΙΑΣ - Ο Μητροπολίτης είναι δεσμευμένος να προστατεύει τα ρωσικά συμφέροντα αγνοώντας τα βουλγαρικά"...

Εκτός των άλλων που αναφέρονται στη σχέση του Μητροπολίτη με τη Μόσχα, η ιστοσελίδα αφήνει σοβαρά υπονοούμενα για την εμπλοκή του κατά το παρελθόν στη δολοφονία ενός "ιερέα" της τότε σχισματικής Εκκλησίας του Ποιμένος (!!!), ενώ είναι γιος πρώην ηγετικού στελέχους του Κομμουνιστικού Καθεστώτος της Βουλγαρίας... Το δημοσίευμα βρίσκεται ΕΔΩ.

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας αποδοκιμάζει επισήμως Ιεράρχη του για δηλώσεις κατά του Οικουμενικού Πατριαρχείου


Γράφει ο π. ΡΩΜΑΝΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ

Όπως διαβάζουμε στην ιστοσελίδα ΡΟΜΦΑΙΑ: "Δηλώσεις στο Ρωσικό Πρακτορείο Ειδήσεων RIA Novosti έκανε ο Επίσκοπος Θεοδοσιουπόλεως (Ερζερούμ) κ. Καϊς, σχετικά με την κατάσταση στην Ουκρανία." (Οι δηλώσεις αυτές βρίσκονται εδώ: https://ria.ru/20190531/1555164994.html).

Ο Επίσκοπος Ερζερούμ, σύμφωνα με τις πληροφορίες του ρωσικού πρακτορείου RIA Novosti, αυτή την εβδομάδα έφτασε στη Μόσχα για να συμμετάσχει σε μια διεθνή διάσκεψη για την προστασία των δικαιωμάτων των πιστών στην Ουκρανία. Συναντήθηκε επίσης με εκπροσώπους της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Και δυστυχώς ο Επίσκοπος Καϊς ανέλαβε να παπαγαλίσει τις γνωστές αντικανονικές και εξωφρενικές απόψεις του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνος και να τις παρουσιάσει ως δήθεν θέσεις και του Πατριαρχείου Αντιοχείας: "Αναγνωρίζουμε με τιμή τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης, αλλά σήμερα το πρόβλημα είναι ότι ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης κάνει λάθος. Και αν όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες συγκαλέσουν μία Σύνοδο χωρίς αυτόν και αποφασίσουν να ανατρέψουν τον Προκαθήμενο της Κωνσταντινούπολης, τότε αυτό είναι δυνατόν"!!!

Φυσικά, η αποδοκιμασία των παραπάνω απόψεων και δηλώσεων του Αντιοχειανού Επισκόπου από τον ίδιο τον Πατριάρχη Αντιοχείας, με επίσημο Ανακοινωθέν του Πατριαρχείου Αντιοχείας που δημοσιεύεται σε ελληνική μετάφραση στην ιστοσελίδα ΡΟΜΦΑΙΑ, είναι πολύ σημαντική και αποδεικνύει ότι η Αντιόχεια, παρά τις φρικτές πιέσεις και την ανάγκη, ακόμη αντιστέκεται στην προσπάθεια της Μόσχας να προκαλέσει γενική ακαταστασία και αταξία μέσα στην Εκκλησία, αμφισβητώντας το ρόλο και τη θέση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, επιδιώκοντας μέχρι και αυτήν την... έκπτωση του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου!...

Η σημαντική ανακοίνωση του Πατριαρχείου Αντιοχείας στα ελληνικά έχει ως εξής:

"Ανακοινωθέν του Ορθοδόξου Αντιοχειανού Κέντρου Ενημερώσεως

Το Ορθόδοξο Αντιοχειανό Κέντρο Ενημερώσεως υπογραμμίζει ότι οι απόψεις που διαδίδονται στα ξένα ΜΜΕ σχετικά με τη θέση του Πατριαρχείου Αντιοχείας σε ό,τι αφορά Πανορθόδοξα ζητήματα, γενικά, και ειδικότερα το θέμα της Ουκρανίας με τις επιπτώσεις του, αποτελούν προσωπικές απόψεις όσων τις διατυπώνουν και όχι της Εκκλησίας της Αντιοχείας.

Επίσης υπενθυμίζει ότι οποιαδήποτε δήλωση, η οποία δεν εκδίδεται από το Κέντρο Ενημερώσεως, δεν εκπροσωπεί ούτε τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Αντιοχείας ούτε την Ιερά Σύνοδο και ως εκ τούτου καμία σχέση δεν έχει με τις θέσεις της Εκκλησίας της Αντιοχείας, ειδικά όταν τέτοιες δηλώσεις προσβάλλουν υψηλά εκκλησιαστικά πρόσωπα." 
(πηγή: https://www.romfea.gr/…/29498-aomc-oi-prosopikes-apopseis-d…)

Η παραπάνω Ανακοίνωση έχει δημοσιευθεί και στα αγγλικά:

"Patriarchate of Antioch and All the East
Statement by the Antiochian Orthodox Media Center
Balamand, June 1, 2019

The Antiochian Orthodox Media Center would like to clarify that the declarations appearing recently in the international media regarding the position of the Antiochian Church on general Orthodox issues, and particularly about the Ukrainian issue and its implications, represent only the position of those who are giving them. The Center asserts that any statement that is not issued by the Center does not express the views of the Antiochian Patriarch and of the Antiochian Holy Synod, and has nothing to do with the position of the Church of Antioch, especially when it affects Church authorities." 
(πηγή: https://www.facebook.com/Antiochpatriarchate.org/posts/1712621452174894)

Το θείο δώρο της Οράσεως

ΟΜΙΛΙΑ  ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ 
της Κυριακής του Τυφλού 
2 Ιουνίου 2019 
(Ιω. θ΄ 1-38)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης


Αγαπητοί μου, Χριστός Ανέστη
  Μελετώντας την σημερινή περικοπή, μένει κανείς άναυδος μπροστά στην πονηρία, την αλαζονεία, το θράσος και τον φθόνο των ασεβών Φαρισαίων, των οποίων μοναδικός σκοπός της ζωής τους ήταν να συκοφαντούν τον Θεάνθρωπο  Κύριο, καθώς και να διαστρεβλώνουν και να υποτιμούν το έργο Του. Έτσι, αντί να αισθανθούν χαρά και ενθουσιασμό για το μέγα θαύμα της θεραπείας του εκ γενετής τυφλού συνανθρώπου και συμπολίτη τους, αυτοί λυπήθηκαν και άφησαν το σκοτάδι να καλύψει την ψυχή τους.
  Παρίσταναν τους σοφούς και τους φωτισμένους, αλλά στην ουσία υπήρξαν άσοφοι και άγευστοι των θείων αληθειών. Και όχι μονάχα αυτό, αλλά έκαναν και ό,τι μπορούσαν για να αποπροσανατολίζουν και να παρασέρνουν τον λαό, για την καθοδήγηση και τον φωτισμό του οποίου ήταν υπεύθυνοι. Γι’ αυτό δεν δίστασαν μπροστά σε τίποτα, προκειμένου να εξοντώσουν τον Κύριο, φτάνοντας ακόμη και στο σημείο να Τον παραδώσουν οι ίδιοι στα χέρια των σταυρωτών Του.
  Ο θαρραλέος νέος, ο οποίος είδε το φως του, χάρη στην θεία δύναμη του Κυρίου, αποδείχτηκε πολύ πιο σοφός από αυτούς. Τους κατατρόπωσε και τους αποστόμωσε, λέγοντάς τους ότι αυτός ο οποίος τον θεράπευσε δεν ήταν αγύρτης και απατεώνας, όπως  δόλια αυτοί ισχυρίζονταν, διότι  -όπως τόνισε- κανέναν άνθρωπο αμαρτωλό δεν ακούει ο Θεός και δεν του δίνει τη δύναμη να θαυματοποιεί.
     Έτσι, σε αντίθεση με τους φτωχούς γονείς του, οι οποίοι δείλιασαν μπροστά στο ισχυρό και ασεβές συμβούλιο των Φαρισαίων, πετώντας από πάνω τους την ευθύνη για τα γενόμενα, ο νέος αυτός απάντησε φωτισμένα και θαρραλέα. Γεμάτοι μανία τότε οι Φαρισαίοι τον πέταξαν έξω, δείχνοντας όχι μόνο την ασέβειά τους προς τον Θεό αλλά, και την περιφρόνησή τους στον φτωχό και αναξιοπαθούντα συνάνθρωπό τους. Για όσο καιρό αυτός στερείτο του θείου δώρου της οράσεως, τον αγνοούσαν, ωσάν να μην υπήρχε. Όταν όμως θεραπεύτηκε, τότε ήθελαν να τον χρησιμοποιήσουν ως μέσο της προπαγάνδας τους.
  Δυστυχώς, ουδέποτε έλειψαν από τον κόσμο και ουδέποτε θα λείψουν οι ασεβείς Φαρισαίοι. Το μιαρότερο των παθών, κατά τον Μέγα Βασίλειο, δηλαδή το πάθος του φθόνου, βασανίζει πολλούς συνανθρώπους μας. Δεν λείπει από κανένα τομέα της ζωής μας. Εμφανίζεται στην πολιτική, την επαγγελματική ζωή, την Εκκλησία, τις καθημερινές, κοινωνικές και ανθρώπινες σχέσεις. Δεν κάνει καμία διάκριση εποχών, πολιτισμών, κοινωνικών τάξεων και ηλικιών. Γεμίζει τον άνθρωπο με άγχος και τον οδηγεί σε μια καθημερινή επίγεια κόλαση.
  Ας μην μιμηθούμε, λοιπόν, όλους αυτούς αλλά, ας επιμείνουμε στο φωτεινό και σωτήριο μονοπάτι του Χριστού. Γένοιτο!   

Η εναρκτήρια συνεδρία της 3ης Διάσκεψης της Χάλκης για το Περιβάλλον με ομιλία Βαρθολομαίου [live]


Σε κεντρικό ξενοδοχείο της ΚΠόλεως αρχίζει σήμερα (1η Ιουνίου 2019) η προγραμματισμένη 3η Διάσκεψη της Χάλκης για το Περιβάλλον (Halki Summit III). 
Η εναρκτήρια συνεδρία μεταδίδεται απευθείας και αυτή τη στιγμή χαιρετά τους Συνέδρους ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος Α΄, ο επονομαζόμενος "Πράσινος Πατριάρχης".



Halki Summit III is being organized as an inter-Orthodox working conference. Summit participants will hear addresses by prominent environmental theologians (Orthodox, Roman Catholic and Protestant), and will discuss ways that ecological awareness can be fostered and advanced in Orthodox institutions of higher learning throughout the world by means of courses and other programs related to creation care. The ultimate purpose will be to promote environmental sensitivity in the core curricula of theological institutions by continuing the spirit of dialogue and exchange expressed during the two previous summits, as well as the Ecumenical Patriarchate’s longstanding concern and ongoing initiatives over three decades for the protection of the natural environment. 

 The first two summits convened activists and scientists, journalists and business leaders, theologians and academics, in order to engage and collaborate across intellectual disciplines and boundaries. Halki Summit I was held in June 2012, and focused on the theme of “Global Responsibility and Environmental Sustainability.” Halki Summit II took place in June 2015, and assembled pioneers and experts from around the world in a conversation on environment, literature and the arts.



KEYNOTE ADDRESS 
by His All-Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew at the Opening Session of Halki Summit III
(Istanbul Intercontinental Hotel, June 1, 2019)

Your Eminences,
Distinguished speakers and participants,
Esteemed guests,
Χριστός Ἀνέστη! Christ is Risen!

It is a special joy to welcome you to the Queen of Cities for the official opening of our Halki Summit, which will focus on the subject of “Theological Formation and Ecological Awareness.” This summit stands in a long tradition spanning over a quarter of a century, including five educational seminars at the Theological School of Halki, as well as nine international, interfaith and interdisciplinary symposia in the Mediterranean and Europe, but also in Greenland, Latin America and the United States. Last year, our symposium entitled “Toward a Greener Attica” was held in Athens and the Saronic Islands of Greece.

Halki Summit III is graciously co-sponsored by the theological schools of St. Vladimir’s in New York and Holy Cross in Boston, to whom we reached out precisely because this year we shall address the nature of ecological consciousness and environmental education in our theological schools and seminaries. This is a working meeting rather than a public seminar. So we are honored to host numerous institutions of religious instruction and spiritual formation from all over the world. In light of the ecological crisis, the Halki Summits provide a platform for conversation and promote an atmosphere of dialogue to discern and foster changes in attitudes and lifestyles. And we have invited eminent theologians and speakers from across the ecumenical spectrum – Orthodox, Roman Catholic, and Lutheran – in order to listen to one another and learn from one another. 

Dear friends,
Our summit takes place during a very special anniversary year for the Orthodox Church. It has been thirty years since the Ecumenical Patriarchate issued its first environmental encyclical. September 1st marks the day on which we issue – annually since 1989 – a special letter to faithful across the world, cautioning how unrestrained “dominion” can lead to destruction, recommending communion as an antidote to unbridled consumption, and proposing asceticism as a solution to unlimited waste. Today, September 1st is commemorated by all autocephalous Orthodox Churches and all member denominations of the World Council of Churches. September 1st is also celebrated by the Roman Catholic community and the Anglican Communion.

In this respect, we have witnessed many positive changes over the years. Yet, at the same time, we confess that we are deeply dismayed at the stubborn and slow progress that has unfolded during this period. Even recently, United Nations scientists once again warned the world about the unparalleled deterioration of our ecosystems, the unprecedented degradation of our rainforests, and the unalterable destruction of our coral reefs. Moreover, all of these predicaments are unquestionably and irreversibly generated by human growth and greed.

In 1989, people were first becoming aware of the challenge of climate change and pollution. Yet today, three decades later, politicians and corporations are still reluctant or resistant to pursue policies and practices to stop or curb the problem. Why has there been so little progress, even – in fact, especially – in our own churches and communities throughout the world?

Permit us to propose that the reason for such hesitation and hindrance may lie in the fact that we are unwilling to accept personal responsibility and demonstrate personal sacrifice. We have failed to grasp how integrally we are interconnected with the rest of God’s creation, how responsible we are for the protection of our planet, and how critical our choices and actions are for the sustainability of our children’s future. We are convinced that any real hope of reversing climate change and addressing the environmental challenge requires a radical transformation of the way we perceive and treat our planet.

Having issued encyclicals and statements, both personally and with such leaders as Pope Francis, to our own faithful and to prestigious organizations, we recognize that the message should originate and resonate in much earlier stages of people’s formation – long before their social, cultural, political, and even religious predispositions and priorities become defined and hardened. Of course, created nature and divine grace offer abundant occasion for such instruction and inspiration. Nevertheless, we cannot expect our church and parish leaders, or indeed our believers and parish faithful, to discern the truths and teachings that lie in the book of nature or the beauty of liturgy.

This is precisely why we believe that theological schools and religious seminaries are the appropriate setting and venue for sowing the necessary seeds to educate and motivate aspiring parish clergy and community leaders. Such education and motivation may assume the form of practical policies (such as recycling resources and reducing consumption) or collective programs (such as food choices and fasting customs). More fundamentally perhaps, such education and motivation may be embraced through prayer and worship (for example, by gaining a deeper understanding of the services and sacraments) or through academic curriculum (for example, with broader incorporation of environmental issues into courses and classes).

Nevertheless – most especially and essentially – the significance and sacredness of God’s creation must be an integral element of every word that we proclaim regarding “the One who made the world and everything in it, the Lord of heaven and earth . . . in whom we live and move and have our being.” (Acts 17.24–28). And this conviction and confession should be an inseparable aspect of “our defense before anyone who calls us to account for the hope that lies in us.” (1 Pet. 3.15)

This is the wider, cosmic lens through which we should perceive God and creation. This is the ethos that we should teach theology in seminaries. This is how we should preach sermons during liturgies. This is how we should instruct our children in Sunday Schools and our adults in catechumen classes. This is what people should appreciate when they enter the church and venerate the icons. This is what people should proclaim when they leave the liturgy and encounter the world.

We may all agree that churches and religions have a fundamental responsibility and role to play in advancing ecological learning and advocating climate justice. Therefore, theological schools and seminaries should be at the forefront of this effort as well. Nevertheless, this cannot occur if seminarians and students are not exposed to an integrated environmental ministry throughout their education and formation.

Our aim as human beings fashioned in the image and likeness of God is to assume a eucharistic role within creation – a mandate entrusted to Adam and Eve in the first chapters of the Book of Genesis. This means that we are called to receive the diversity of God’s gifts in a spirit of thanksgiving and offer them back to God in an act of doxology. And if all believers are members of a chosen race and the royal priesthood in Christ, then all of us are called to serve as priests of God’s creation. In this respect, we must acknowledge the importance of our schools and seminaries in the sacred process of molding ministers and producing pastors, who are sensitive and attuned to the presence of God in every detail of the universe.

So, dear friends, we have invited you here to explore how this worldview may be nurtured in the context of a theological seminary and any community that values ongoing religious literacy and formation. We sincerely hope that you will discover ways of informing and working with one another. We pray that you will inspire and initiate new and vital ways, in which our centers of education can plant the necessary seeds – not just for the cultivation of green pastors and leaders, but – above all for the conversion of hearts and minds. Finally, we wish you a pleasant stay in Istanbul. May God abundantly bless your ministries and guide your deliberations over the next days.

Η Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας και οι ενστάσεις της Εκκλησίας της Σερβίας


Του κ. ΒΛΑΣΙΟΥ ΦΕΙΔΑ, Ομοτίμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου των Αθηνών

Ἡ ἀπαντητική Ἐπιστολή τοῦ Μακαριωτάτου Πατριάρχου Σερβίας κ. Εἰρηναίου, διά τῆς ὁποίας κοινοποιεῖται ἡ ὑπ’ ἀριθμ. πρωτοκ. 1119 ἀπαντητική Ἐπιστολή τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Σερβίας πρός τήν Α. Θ. Παναγιότητα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχην κ.κ. Βαρθολομαῖον, προβάλλει, ὡς βασικούς μάλιστα λόγους τῆς ἀρνητικῆς θέσεως αὐτοῦ, τάς παντελῶς ἀβασίμους καί προφανῶς πλασματικάς ὑποθέσεις, διά τῆς γνωστῆς μάλιστα μεθόδου τῆς «λήψεως τοῦ ζητουμένου» (petitio principii), ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι δῆθεν ὁ Οἰκουμενικός πατριάρχης ἐνήργησε τάς δῆθεν ἀντικανονικάς πράξεις τῆς ἀνακηρύξεως τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ἤτοι ὁτι δῆθεν αἱ πράξεις αὐταί ἐγένοντο «ἐπί τοῦ κανονικοῦ ἐδάφους τῆς Ρωσικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», ἀφ’ ἑτέρου δέ ὅτι δῆθεν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας «ἱδρύθη καί ἀπέκτησεν αὐτοκεφαλίαν, καί δή κατόπιν διαλεκτικοῦ ἅλματος τῶν ἀμετανοἠτων σχισματικῶν εἰς γνησίους, κανονικούς ἀρχιερεῖς κληρικούς καί πιστούς».
     Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, δέον ὅπως ἀξιολογηθοῦν καί αἱ «ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης» διατυπωθεῖσαι «τέσσαρες ἐνστάσεις» ἐπί τῇ βάσει μάλιστα τῶν δύο ἀνωτέρω αὐθαιρέτων προλήψεων, ἀβασίμων κρίσεων καί σαφῶς πλασματικῶν ἤ ὑποβολιμαίων ὑποθέσεων τῶν συντακτῶν τῆς ἀπό 6ης Φεβρουαρίου 2019 Ἐπιστολῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Τό ὅλον πνεῦμα τῆς Ἐπιστολῆς ἀπεσκόπει εἰς τήν ἐξυπηρέτησιν προφανῶς ἰδιοτελῶν προσδοκιῶν ἤ ἰδεοληπτικῶν σκοπιμοτήτων, διότι αἱ πλασματικαί αὐταί ὑποθέσεις ὑποστηρίζονται ἐσφαλμένως καί ἀκρίτως κατά τρόπον μάλιστα ἀλαζονικόν, ἤ καί ἀνάρμοστον, ὡς ἐάν «ἐπ’ αὐτοῖς κεῖνται τά τῆς Ἐκκλησίας».
     Προφανῶς, οἱ συντάκτες τῆς Ἐπιστολῆς ἔχουν ἐπιλεκτικήν ἄγνοιαν ὄχι μόνον τῶν πραγματικῶν ἱστορικῶν γεγονότων καί τῶν σχετικῶν αὐθεντικῶν πηγῶν διά τάς διαχρονικάς σχέσεις τῆς Μητροπόλεως Κιέβου καί τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας κατά τούς τέσσαρας τελευταίους αἰῶνας, ἀλλά καί τῶν καθιερωμένων κανονικῶν κριτηρίων διά τάς σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τούς καθ’ οἱονδήποτε τρόπον ἀπεσχισμένους ἐκ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος αὐτῆς ὀρθοδόξους κληρικοῦς, μοναχούς καί λαϊκούς. Τά κανονικά αὐτά κριτήρια ἔχουν μεῖζον κῦρος κατά τήν ἐφαρμογήν αὐτῶν, ὅταν ἡ ἀπόσχισις ἐγένετο διά μόνην τήν ἐπίμονον ἄρνησιν αὐτῶν ὄχι μόνον νά ὑποταγοῦν εἰς τάς ἀπωθημένας δυναστικάς ἀξιώσεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἀλλά καί νά ἀκυρώσουν τήν εὔλογον κανονικήν ἀξίωσιν αὐτῶν διά τήν ἐπίσημον ἀπόδοσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτοκεφαλίας εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν τῆς ἀνεξαρτήτου πλέον ἀπό τήν Σοβιετικήν Ἕνωσιν Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας.
     Προφανῶς, οἱ συντάκτες τῆς ἀπαραδέκτου ἀπαντητικῆς Ἐπιστολῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρός τήν Α.Θ. Παναγιότητα τόν Οἰκουμενικό Πατριάρχην ἐπέλεξαν νά διαστρέψουν ἀκρίτως, κατά προσπάθειαν ἤ ἀντιπάθειαν, τά εἰς πάντας πλέον γνωστά πλέον γεγονότα τῆς Συνοδικῆς Πράξεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Διονυσίου Δ’ (1686). Οὕτως, ὑποστηρίζουν αὐθαιρέτως καί ἐσφαλμένως εἰς τήν «πρώτην ἔνστασιν» αὐτῶν, ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι δῆθεν ἡ Μητρόπολις τοῦ Κιέβου εἶναι ἥκιστα ταυτιστέα πρός τήν σήμερον «Οὐκρανίαν», ἐμπεριέχουσαν καί δεκάδας ἑτέρων ἐκκλησιαστικῶν ἐπαρχιῶν, ἀφ’ ἑτέρου δέ ὅτι δῆθεν ἡ Μητρόπολις Κιέβου «παρεχωρήθη ἐν ἔτει 1686 τῷ Πατριαρχείῳ Μόσχας, ὅπερ τεκμαίρεται ἐκ τῶν κειμένων» τοῦ Πατριάρχου Διονυσίου. Ἐν τούτοις, αἱ γνωσταί πλέον εἰς πάντας σχετικαί Ἐπιστολαί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Διονυσίου ὄχι μόνον δέν βεβαιώνουν, ἀλλά, πᾶν τοὐναντίον, ἀποκλείουν ρητῶς καί ἐκπεφρασμένως τάς ἀκρίτως διατυπουμένας πλασματικάς αὐτάς ὑποθέσεις τῶν συντακτῶν τῆς ἀπαντητικῆς αὐτῆς Ἐπιστολῆς.
     Πράγματι, τάς ὑποθέσεις αὐτάς ἀποκλείουν ρητς πᾶσαι αἱ Ἐπιστολαί τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, ἤτοι πρός τούς τσάρους Ἰβάν καί Πέτρον, πρός τόν Ἑτμάνον τόν Κοζάκων Σαμοΐλοβιτς, πρός τόν Πατριάρχην Μόσχας Ἰωακείμ, πρός τόν Μητροπολίτην, τόν κλῆρον καί τόν λαόν τῆς Μητροπόλεως Κιέβου κ.ἄ., ἰδίᾳ δέ διά τῶν τιθεμένων αὐστηρῶν κανονικῶν ὅρων, ἤτοι τῆς μνημονεύσεως τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ πατριάρχου ὑπό τοῦ Μητροπολίτου Κιέβου εἰς πᾶσαν θείαν Λειτουργίαν, τῆς ἐκλογῆς αὐτοῦ ὑπό τῆς Κληρικολαϊκῆς συνελεύσεως τῆς Μητροπόλεως Κιέβου κ. ἄ.. Συνεπῶς, διά τῆς Συνοδικῆς Πράξεως τοῦ Οἰκουμενικοῦ πατριάρχου (1686) παρεχωρήθη ἁπλῶς «ἡ ἄδεια» ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς τόν Πατριάρχην Μόσχας Ἰωακείμ μόνον νά χειροθετῇ ἤ νά ἐνθρονίζῃ, ἐξ ὀνόματος πάντοτε τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, τόν ἐκλεγόμενον ὑπό τῆς Κληρικολαϊκῆς συνελεύσεως τῆς Μητροπόλεως Κιέβου Μητροπολίτην, ἀλλ’ ὄχι βεβαίως καί ἡ δικαιοδοσία ἐπί τῆς Μητροπόλεως Κιέβου. Ἄλλωστε, αὐτό ὁμολογοῦν ρητῶς εἰς τάς σχετικάς Ἐπιστολάς αὐτῶν τόσον οἱ τσάροι Ἰβάν καί Πέτρος, ὅσον καί ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Μόσχας Ἰωακείμ, οἱ ὁποῖοι εἶχον σαφῆ τήν συνείδησιν ὅτι δέν ἠδύναντο νά ζητήσουν καί τήν δικαιοδοσίαν ἐπί τῆς Μητροπόλεως Κιέβου, ὄχι μόνον διότι δέν θά παρεχωρεῖτο ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀλλά καί διότι ἦτο ἀδύνατον νά τήν ἀσκήσουν εἰς τήν πράγματι εὐρυτάτην τότε δικαιοδοσίαν τῆς Μητροπόλεως Κιέβου.
     Εἶναι λοιπόν εὐνόητον ὅτι οἱ συντάκται τῆς ἀπαντητικῆς Ἐπιστολῆς ἔχουν ἰδίαν ἤ ὑποβολιμαίαν διά τό οὐκρανικόν ζήτημα γνώμην, ἀλλ’ ὅμως δέν προσεπάθησαν, ὡς θά ἔδει, νά ἀποκτήσουν καί τήν ἀναγκαίαν γνῶσιν τῶν πραγματικῶν ἱστορικῶν δεδομένων, τά ὁποῖα συνδέονται ἀρρήκτως πρός τό συγκεκριμένον ζήτημα. Οὕτως, ἀποφαίνονται ἀκρίτως καί «ἐφ’ ὅλης τῆς ὕλης», διά τῆς πλασματικῆς μάλιστα μεθόδου τῆς λήψεως τοῦ ζητουμένου (petitio principii), καίτοι τό Πατριαρχεῖον Μόσχας οὐδέποτε ἐδήλωσεν ἐπισήμως, τουλάχιστον μέχρι τῆς ἐπισήμου διαλύσεως τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως (25 Δεκ. 1991), ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀνῆκεν εἰς τήν δικαιοδοσίαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ἤτοι ὡς κανονικόν ἔδαφος αὐτοῦ. Ἄλλωστε, ὁ Πατριάρχης Μόσχας οὐδέποτε ἠδυνήθη νά ἀσκήσῃ καί αὐτήν εἰσέτι τήν «ἐπιτροπικῶς» παραχωρηθεῖσαν εἰς αὐτόν «ἄδειαν» ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου νά «χειροθετῇ» ἤ νά «ἐνθρονίζῃ» τόν ἐκλεγόμενον ὑπό τῆς Κληρικολαϊκῆς συνελεύσεως τῆς Μητροπόλεως Κιέβου Μητροπολίτην. Συνεπῶς, οἱ συντάκται τῆς ἀπαντητικῆς Ἐπιστολῆς θά ἔδει νά διερωτηθοῦν ἐπίσης, ἄν τό Πατριαρχεῖον Μόσχας εἶχε κανονικῶς τό δικαίωμα ἐπιβολῆς βαρυτάτων ποινῶν εἰς τόν Μητροπολίτην Κιέβου, ἐπειδή ἡ ὑπό τήν προεδρίαν αὐτοῦ Ἱ. Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς ἀνεξαρτήτου Δημοκρατίας τῆς Οὐκρανίας ἠξίωσεν ἐπισήμως τήν ἀνακήρυξιν τῆς αὐτοκεφαλίας αὐτῆς, ἤτοι ὡς ἔπραξαν καί πᾶσαι αἱ αὐτοκέφαλοι Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι τῶν νεωτέρων χρόνων, χωρίς ὅμως νά ὑποστοῦν ἀναλόγους ἀντικανονικάς συνεπείας.
     Ὑπό τό πνεῦμα αὐτό, δέον ὅπως ἀξιολογηθῆ κανονικῶς καί «ἡ δευτέρα ἔνστασις» τῶν συντακτῶν τῆς ἀπαντητικῆς Ἐπιστολῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά τῆς ὁποίας ἀπορρίπτουν τήν «ἀνακηρυχθεῖσαν Αὐτοκέφαλον Ἐκκλησίαν τῆς Οὐκρανίας» ὡς «κανονικῶς μέ ἀνυπόστατον, ἐν τοῖς πράγμασι δέ βιαίως ἐπιβεβλημένην», διό καί ὑποστηρίζουν τήν «ἔνστασιν» αὐτήν διά κανονικῶς αὐθαιρέτων καί παντελῶς ἀβασίμων πλασματικῶν ἐπιχειρημάτων, ἤτοι ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι δῆθεν «οἱ σχισματικοί παρέμειναν σχισματικοί», ἀφ’ ἑτέρου δέ ὅτι δῆθεν «ὁ ἅπαξ σχισματικός, ἀεί σχισματικός». Βεβαίως, αἱ ἀφοριστικαί αὐταί διακηρύξεις, ἀξιολογούμεναι ὑπό το φῶς τῆς καθιερωμένης ὀρθοδόξου κανονικῆς παραδόσεως, ἐγγίζουν τά ὅρια τοῦ παραλόγου, διότι εἶναι αὐτονόητον, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀγωνίζεται πάντοτε καί διά πάσης δυνατῆς θυσίας διά τήν ἐπιστροφήν τῶν σχισματικῶν εἰς τήν ἑνότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.
     Ὑπό τό πνεῦμα λοιπόν τῆς καθιερωμένης ὀρθοδόξου κανονικῆς παραδόσεως εἶναι σαφές ὅτι τόσον διά τῆς ἀσκήσεως τοῦ κανονικοῦ δικαιώματος τοῦ Ἐκκλήτου ὑπό τοῦ ἡγέτου τῶν μή ἀποδεχθέντων τάς δυναστικάς ἀξιώσεις τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Μητροπολίτου Κιέβου Φιλαρέτου πρός τόν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην, ὅσον καί διά τῆς ἀποδοχῆς αὐτοῦ εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν, μετά τήν καθιερωμένην συνοδικήν ἀξιολόγησιν καί κρίσιν τοῦ ὑποβληθέντος Ἐκκλήτου, ἀποκατεστάθησαν αὐτομάτως εἰς τήν ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν, κατά τήν ὁμόφωνον κανονικήν παράδοσιν καί τήν συνεπῆ πρός αὐτήν διαχρονικήν ἐκκλησιαστικήν πρᾶξιν, πάντες οἱ ἀκολουθήσαντες αὐτόν ἀρχιερεῖς, κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί. Συνεπῶς, εἶναι παντελῶς ἀβάσιμοι καί σαφῶς σχολαῖοι οἱ ἀκρίτως διατυπούμενοι πλασματικοί ἀφορισμοί περί τῶν σχισματικῶν, διό καί παραμένουν αὐτοί καθ’ αὑτούς ἐκκλησιαστικῶς ἀνυπόστατοι, ἀφ’ ἑνός μέν διότι στεροῦνται τῶν καθιερωμένων ἀναγκαίων κανονικῶν ἐρεισμάτων, ἀφ’ ἑτέρου δέ διότι δέν ὑπηρετοῦν τήν ἀναγκαίαν προοπτικήν τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, συμφώνως πρός τήν προσευχήν καί τήν προτροπήν τοῦ θείου Ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας «ἵνα πάντες ἕν ὦσιν» (Ἰω. 17, 21).
     Εἶναι λοιπόν εὐνόητον ὅτι οἱ συντάκται τῆς ἀπαντητικῆς Ἐπιστολῆς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τάς ἑπομένας δύο «ἐνστάσεις» αὐτῶν διετύπωσαν ἀκρίτως τήν ὑποκειμενικήν κρίσιν αὐτῶν, ἤτοι ὅτι δέν ἀναγνωρίζουν, ἀφ’ ἑνός μέν «τήν καταχρηστικῶς ἀποκληθεῖσαν Ἑνωτικήν Σύνοδον, ἐν ᾗ οὐδείς ἀρχιερεύς τῆς κανονικῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔλαβε μέρος» («τρίτη ἔνστασις»), ἀφ’ ἑτέρου δέ «τήν σχισματικήν Ἱεραρχίαν ὡς Ὀρθόδοξον Ἱεραρχίαν, οὐδέ τόν σχισματικόν κλῆρον ὡς ὀρθόδοξον» («τετάρτη ἔνστασις»), διότι ἠκολούθησαν τάς σχισματικάς παρατάξεις. Ἐν τούτοις, οἱ συντάκται τῆς ἀπαντητικῆς Ἐπιστολῆς εἰς τήν «τρίτην ἔνστασιν» παραθεωροῦν σκοπίμως τό γεγονός, ὅτι ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης προσεκάλεσεν εἰς τήν «Ἑνωτικήν Σύνοδον» τόσον τούς 82 ρωσσοφίλους ἀρχιερεῖς, ὅσον καί τούς 62 ὑπερμάχους τῆς αὐτοκεφαλίας ἀρχιερεῖς.
     Ἐν τούτοις, οἱ 80 ρωσσόφιλοι ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐξελέγησαν ὑπό τήν πίεσιν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, μετά τήν ἀπόσχισιν τῶν «αὐτοκεφαλιστῶν» ἀρχιερέων (1992), ὡς συνάγεται καί ἐκ τῶν Διπτύχων αὐτῆς, εἶχον ὡς ἀποστολήν νά ἐλέγχουν τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας Οὐκρανίας, διό καί ἠρνήθησαν τἠν συμμετοχήν αὐτῶν, κατ’ ἐντολήν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, καίτοι, ἄν προσήρχοντο, θά εἶχον τήν πλειοψηφίαν εἰς τήν «Ἑνωτικήν Σύνοδον» τῆς ἤδη αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας. Συνεπῶς, οἱ συντάκται τῆς ἀπαντητικῆς Ἐπιστολῆς εἰς τήν «τετάρτην ἔνστασιν» αὐτῶν, ἀπέφυγον νά συναγάγουν τό αὐτονόητον αὐτό συμπέρασμα, ἤτοι ὅτι τό Πατριαρχεῖον Μόσχας ἀπέρριπτεν ἀδιαλλάκτως τήν αὐτοκεφαλίαν τῆς Ἐκκλησίας Οὐκρανίας. Οὕτω, κατεδίκαζε αὐθαιρέτως καί ἀκρίτως πάντας τούς ὑπερμάχους αὐτῆς, ἐπειδή ἀπετέλουν ἐμπόδιον εἰς τά ἀθέμιτα σχέδια αὐτοῦ διά τήν ἀπορρόφησιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας εἰς τήν ἄμεσον δικαιοδοσίαν αὐτοῦ, ἤτοι πάντας τούς ἀπεσχισμένους ἀρχιερεῖς, κληρικούς, μοναχούς καί πιστούς, οἱ ὁποῖοι ὅμως ἀποτελοῦν τό 80% περίπου τοῦ ὅλου ἐκκλησιαστικοῦ σώματος τῶν 40 ἑκατομυρίων περίπου ὀρθοδόξων πιστῶν τῆς αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας.
     Εἶναι λοιπόν προφανές ὅτι οἱ συντάκται τῆς ἀλαζονικῆς αὐτῆς Ἐπιστολῆς προσέδωσαν εἰς αὐτήν ἰδιάζοντα προκλητικόν χαρακτῆρα, ἐξ ἰδίας μάλιστα αὐθεντίας, διότι αἱ ἀντικανονικαί, πλασματικαί καί ὑποβολιμαῖαι προτάσεις αὐτῶν διετυπώθησαν σαφῶς πρός ἱκανοποίησιν ξένων πρός τήν ἀποστολήν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἰδεοληπτικῶν, ἰδιοτελῶν ἤ καιρικῶν οὐτοπικῶν ἐπιδιώξεων. Βεβαίως, αἱ προτάσεις αὐταί οὐδεμίαν θά ἔχουν ἀπήχησιν, εἰ μή μόνον εἰς τούς ὀλίγους ἀδιαλλάκτους πολεμίους τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, διά τούς γνωστούς καί εὐνόητους λόγους, ὡς οὐδεμίαν εἶχον ἀπήχησιν καί αἱ ἀνάλογοι προτάσεις αὐτῶν τόσον διά τήν σύγκλησιν, ὅσον καί διά τήν ἀποδοχήν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, Ἰούν. 2016). Συνεπῶς, ἡ συγκεκριμένη ἀλαζονική Ἐπιστολή θά παραμείνῃ ἐπίσης εἰς τό Ἀρχεῖον τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Σερβικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς καί αἱ ὄψιμοι Ἐπιστολιμαῖαι προτάσεις αὐτῶν διά τήν κίνησιν τῆς διαδικασίας πρός ἀποδοχήν δῆθεν τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου, αἱ ὁποῖαι θά ἀγνοηθοῦν πλήρως εἰς τήν σχετικήν ἐκκλησιαστικήν γραμματείαν.

Πηγή: orthodoxia.info

Επιστολή του Μητροπολίτου Βιδινίου προς τους Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος για το Ουκρανικό


Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 
Η είδηση είναι από το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου της Μόσχας και έχει ως εξής: 
«Το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου της Μόσχας επισκέφθηκε ο Μητροπολίτης Βιδινίου κ. Δανιήλ του Πατριαρχείου της Βουλγαρίας. Τον Μητροπολίτη κ. Δανιήλ υποδέχτηκε ο Πρόεδρος του Τμήματος, Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων. Επίκεντρο των συζητήσεων στάθηκε το ουκρανικό ζήτημα καθώς επίσης και οι σχέσεις μεταξύ των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Ο Μητροπολίτης κ. Ιλαρίων από τη πλευρά του ευχαρίστησε τον ιεράρχη του Πατριαρχείου της Βουλγαρίας για την στήριξη που παρέχει το Πατριαρχείο στο ζήτημα της ουκρανικής αυτοκεφαλίας. Στη συνέχεια οι δύο πλευρές συζήτησαν και για ζητήματα που αφορούν τη θρησκευτική εκπαίδευση στη Ρωσία και στη Βουλγαρία.» 
Η στήριξη που παρέχει στο Πατριαρχείο Μόσχας ο ιεράρχης της Εκκλησίας της Βουλγαρίας δεν είναι τυχαία. 
Πριν από λίγες μέρες, στις 17-5-2019, ο εν λόγω Βούλγαρος ιεράρχης εξαπέλυσε «πανταχούσα», ελληνιστί, προς τους μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος για το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανίας. 
Στις 23 σελίδες της επιστολής – «πραγματείας» του, αναπαράγει πιστά όλη την ρητορική του Πατριαρχείου Μόσχας γύρω από το θέμα, κατηγορώντας ευθέως το Οικουμενικό Πατριαρχείο (το οποίο ουδέποτε κατονομάζει «Οικουμενικό» αλλά «Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως»), όχι μόνο για το Ουκρανικό, αλλά και για θέματα δικαιοδοσιακά, κυρίως στην διασπορά, κάνοντας λόγο για «αξιώσεις» του Οικουμενικού Πατριαρχείου. 
Ο μόλις ενός έτους μητροπολίτης Βιδινίου Δανιήλ είναι φανερά προσδεδεμένος στο άρμα της Μόσχας και τελικά το θέμα του δεν είναι μόνο το ζήτημα της Ουκρανίας, αλλά η αποδόμηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ώστε αυτό να λογίζεται ως μη έχον προνόμια Πρωτόθρονης Εκκλησίας. Η περίπτωσή του εξηγείται εύκολα. Θεωρείται «παραδοσιακός» (δηλ. ολοκληρωτικός) ιεράρχης, άρα το Οικουμενικό Πατριαρχείο του προξενεί… αλλεργία. 
Μη ξεχνάμε ότι τον Οκτώβριο του 2018, δηλ. πριν χορηγηθεί το Αυτοκέφαλο στην Ουκρανία, είχε υπογράψει μία δήλωση μαζί με άλλους δύο Βούλγαρους ιεράρχες, Λοφτσού Γαβριήλ και τον Βάρνης Ιωάννη, ευχόμενοι μια Πανορθόδοξη Σύνοδο για το Ουκρανικό. 
Κι ακόμα ο Βιδινίου έχει δώσει διάφορες συνεντεύξεις όλο αυτό το διάστημα σε ρωσικά ΜΜΕ, υπερασπιζόμενος τις θέσεις της Μόσχας. 
Τα αβίαστα ερωτήματα που προκύπτουν είναι τα εξής: 
- Την επιστολή που απέστειλε ο Βιδινίου Δανιήλ προς τους μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος, την έστειλε και στους ιεράρχες των άλλων Ορθοδόξων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, μεταφρασμένη στις ανάλογες γλώσσες; 
- Έχει την ευλογία της Συνόδου της Εκκλησίας της Βουλγαρίας για μια τέτοια ενέργεια; 
- Έτυχε κάποιας απαντήσεως από ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος και από ποιον; Υποθέτω ότι θα έσπευσε να απαντήσει ο άλλος… αγωνιών, Κυθήρων Σεραφείμ, ο οποίος, επίσης, αναπαράγει την επιχειρηματολογία της Μόσχας, «αντιοικουμενιστής» ων! 
Καλό θα ήταν να το πάρουν απόφαση. Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Και όσες συμμαχίες και να επιτύχει η Μόσχα, η Αυτοκεφαλία δόθηκε κι αυτό δεν ανατρέπεται. Μόνο… χωνεύεται… 
Έστω και αργά…