e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου εν Ζακύνθω. Ιδιοκτήτης: Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου Ι. Μητροπόλεως Ζακύνθου. Οι δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, με αναφορά του συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2019

"Εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω", προσκυνητής του Σπηλαίου της Αποκάλυψης


Ταξίδεψε και φωτο-αποτύπωσε ο π. Παναγιώτης Καποδίστριας




Τοποθετημένο στο λόφο μεταξύ της Σκάλας και της Χώρας, το Ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης είναι ένα από τα σημεία αναφοράς όχι μόνο της Πάτμου, αλλά του χριστιανισμού παγκοσμίως. Το σπήλαιο αυτό αποτέλεσε το καταφύγιο του Ηγαπημένου Μαθητή του Ιησού Ιωάννη το 95 μ.Χ. , όταν ο αυτοκράτορας Δομητιανός τον εξόρισε στην Πάτμο, τιμωρώντας τον για την κήρυξη του λόγου του Θεού στην Έφεσο. Όπως καταθέτει όμως ο ίδιος ο Ιωάννης, δεν φτάνει στην Πάτμο ως ένας εξόριστος ηττημένος ή ένας πολιτικός κρατούμενος σε καιρούς χαλεπούς, αλλά ως εξόριστος «εν πνευματική αποστολή», συνεχίζοντας να μεταλαμπαδεύει το Λόγο και την Ουσία του Θεού.

Όπως ο ίδιος ο Ευαγγελιστής μαρτυρεί στην έναρξη του βιβλίου αυτού «Εγώ Ιωάννης, ο και αδελφός υμών και κοινωνός εν τη θλίψει και βασιλεία και υπομονή εν Χριστώ Ιησού, εγενόμην εν τη νήσω τη καλουμένη Πάτμω, δια τον Λόγον του Θεού και την μαρτυρίαν Ιησού. Εγενόμην εν πνεύματι εν τη Κυριακή ημέρα και ήκουσα οπίσω μου φωνήν μεγάλην ως σάλπιγγος λεγούσης […]»

Στην εξορία του και σε αυτή την πνευματική αποστολή του τον συνοδεύει ο πιστός του μαθητής Πρόχορος. Σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, κατά την διάρκεια της διαμονής του Ιωάννη στο σπήλαιο, σκίστηκε ο βράχος, και μέσα από τρεις μικρότερες σχισμές, που συμβολίζουν την Αγία Τριάδα, ακούστηκε η φωνή του Θεού, που υπαγόρεψε στον Ιωάννη το Ιερό Βιβλίο της Αποκάλυψης. Ενδέχεται στο ίδιο μέρος να πραγματοποιήθηκε και η συγγραφή του 4ου κατά Ιωάννη Ευαγγελίου.

Από τον 17ο αιώνα ενσωματώθηκε δίπλα στο ιερό σπήλαιο ο ναός της Αγίας Άννας, ο οποίος χτίστηκε από τον Όσιο Χριστόδουλο ως αφιέρωμα προς τη μητέρα της Θεοτόκου και την μητέρα του ίδιου του Οσίου που ονομαζόταν Άννα και της μητέρας του αυτοκράτορα Αλέξιου Κομνηνού. Δεξιά του ναού βρίσκεται το Ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης, όπου μέσα σε αυτό βρίσκεται ο ιερός ναός του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου. Το Σπήλαιο αποτελεί μέρος ενός ενιαίου συγκροτήματος εκκλησιών και άλλων κτισμάτων (αποθήκες, κελιά, παρεκκλήσια) με το όνομα Αποκάλυψη.

Σήμερα, το ιερό Σπήλαιο της Αποκάλυψης έχει διαμορφωθεί σε λατρευτικό χώρο, όπου δίνεται η δυνατότητα στον προσκυνητή να δει το χώρο στον οποίο γράφτηκε η Αποκάλυψη, να αγγίξει την τριπλή σχισμή στο βράχο, να επεξεργαστεί το σημείο στο οποίο αναπαυόταν ο Ευαγγελιστής, καθώς και να αγγίξει τα κοιλώματα στον βράχο από όπου πιανόταν για να σηκωθεί, ενώ ακόμα έχει δημιουργηθεί σε ύψος ανθρώπινου αναστήματος το αναλόγιο του Προχόρου.

Το σπήλαιο της Αποκάλυψης αποτελεί ένα μέρος κατάνυξης, όπου ο προσκυνητής μπορεί να μυηθεί στην ομορφιά και το δέος με τη σιωπή, την αφή, την προσευχή και την ενόραση, καθώς με τα μάτια μπορεί να αφουγκραστεί την αίσθηση που γεννά η εικόνα του μεγαλοπρεπούς αυτού Ιερού Σπηλαίου.

Το 1999 κηρύχθηκε Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, μαζί με την Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου.
patmos.gr














Ποίηση Δ. Π. Παπαδίτσα

Εν Πάτμω


Ποια Πάτμος θα μας λυτρώσει;

Μια λέξη όρχηση
και μια ησυχία
μάζευα από το μάτι αστρίτη
σκεπάστηκα με το στόμα σου
ο Φόρκυς που φώναζε ήμουν εγώ
«αρμονίη αφανής»
ήμουν εγώ
διπλωμένος δέκα φορές το κρύο
και τις φορκύδες.

Το διάφανο δέντρο
εκμαγείο πορθμός άορνος λίμνη
από μέσα ενυδρείο χωρίς νερά
δέηση κι αριθμοί ψήγματα
χωρίς θείο μάτι χωρίς ίριδα
χωρίς προφήτη
αιώνα ή τέλος.

Μιλάει αλμυρίκια φωτιές
σπίθες ανάβουν οι φτέρνες
ανάβει ουρανό το φραγκόσυκο
και το αγκάθι του
αγκάθι ερημίτη χωρίς
χωρίς ένα μάτι να μην είναι αχινός
να μην είναι ταξίδι
στη νήσο.

Μιλάει μια συλλαβή «ήρθα»
άλλη «πώς το λένε το δέντρο»
άλλη «πλάσμα» ;
Πάρ’ το κόψ’ το άναψέ το
σβήσ’ το
το είδωλο το μέσα σου λωτό
μέσα σου άστρο.
...........

Σφυρίζει ο ουρανός στην ψιχάλα
αλλά στη λέξη
σφυρίζει ο Άδης.
Πού με πάνε
νηστικά στρουθία οι πλάνες
και πότε και σε ποια ανταύγεια ματιού
διψάει και ξεδιψάει το αλλόφρον
στόμα — νεογέννητο
χνάρι του αέρα.
Αλλά στη λέξη καλάμι ή πλοιάριο
φυσάει ο αέρας
και ταξίδια ή σφυρίγματα
μάς πάνε.
..........

Σφυρίζει μέσα στ’ όνειρο
το ξηρό δέντρο,οι πέτρες
κομμένες από της βροντής
τον πέλεκυ κραυγάζουν.
Ποιος τις ακούει;
Και ποιος τις βλέπει; ο αθάνατος
σεισμός τις καθηλώνει
στα νερά που κοχλάζουν
αιωνίως
και ουδείς τα βλέπει.
Και ουδείς ακούει της κτίσης
την ηχώ που γυρίζει
και πίνει από τη δίνη της
φως ο σκορπιός
αιωνίως.
..........

Καθώς τα χρόνια επέστρεφαν
στα λιβάδια της ρέμβης
φως απ’ το χόρτο ανέβαινε
κι από τα βήματα
φθόγγοι γλυκείς εγέμιζαν τον αέρα
ω! η σαγήνη τους.
Καθαρό κι άσπρο ανάλαφρο
πουλί από φως, ανέβηκες.
Με μιας το τραγούδι σου
το τίναγμά σου χτύπησε
του στήθους το σήμαντρο
κι αντήχησε ο χρησμός
των θρήνων.
Κι όταν το χέρι άπληστο
κλείδωνε με τη σήψη του
το φλύαρο στόμα
στο ξαφνιασμένο απόβροχο
ουράνιο τόξο φάνηκες
της ερημιάς να ενώσεις
την Πάτμο με το άφωνο.


[Δ. Π. Παπαδίτσας, Εν Πάτμω, συγκεντρωτικός τόμος Ποίηση (2), εκδόσεις Γνώση,1981]






Δεν υπάρχουν σχόλια: