Είναι συγκινητική η εικόνα του γέροντα ιερέα Συμεών, που κατά μία παράδοση ήταν 270 ετών, να κρατά στα κουρασμένα, γέρικα χέρια του το βρέφος Ιησού, τον Θεό ο Οποίος στα χέρια Του κρατά τα σύμπαντα. Όταν ένας άνθρωπος γίνεται παππούς, κρατά στα χέρια του το εγγόνι του, νιώθει ότι η ζωή του βρήκε πληρότητα. Δεν είναι μόνο ότι ο ίδιος έκανε παιδί. Είναι ότι το μεγάλωσε, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της πατρότητας, το έκανε να σταθεί στα πόδια του, να βρει δρόμο για τη ζωή του και εκείνο ακολούθησε το παράδειγμα του πατέρα, δημιουργώντας δική του οικογένεια και φέρνοντας με τη σειρά του στον κόσμο έναν νέο άνθρωπο. Ο παππούς τώρα νιώθει αυτή τη χαρά που είναι και συγκίνηση μαζί, ότι «του παιδιού του το παιδί δυο φορές παιδί του». Το ίδιο συμβαίνει και με τη γυναίκα, όταν γίνεται γιαγιά. Γι’ αυτήν είναι ακόμη πιο οικεία κατάσταση, διότι ήδη γνωρίζει τι σημαίνει να κυοφορείς στα σπλάχνα σου άνθρωπο. Γι’ αυτό και η χαρά γίνεται εξίσου κι ακόμη μεγαλύτερη.