Ιδιοκτήτης: π. Παναγιώτης Καποδίστριας (pakapodistrias@gmail.com), υπεύθυνος Γραφείου Τύπου της Ι. Μ. Ζακύνθου. Είναι e-περιοδικό της Ενορίας Μπανάτου. Οι κ.κ. δημοσιογράφοι δύνανται να αντλούν στοιχεία, αφορώντα μόνο σε εκκλησιαστικά δρώμενα της Ζακύνθου, κατόπιν συνεννοήσεως και πάντως με αναφορά του συγκεκριμένου συνδέσμου των αναδημοσιευόμενων. Η πνευματική ιδιοκτησία προστατεύεται από τον νόμο 2121/1993 και την Διεθνή Σύμβαση της Βέρνης, κυρωμένη από τον νόμο 100/1975.

Τα νεότερα στα θεματικά ένθετα

Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου 2015

Σταυρός, το σύμβολο της οριζόντιας και της κάθετης Αγάπης

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ
ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
14ης Σεπτεμβρίου 2015
(Ιωαν. ιθ’ 6-11, 13-20)

Γράφει ο π. Αναστάσιος Στεργιώτης

Ο Τίμιος Σταυρός είναι το αιώνιο σύμβολο της πίστης μας. Πάνω σε αυτόν έχυσε το Αίμα Του ο Σωτήρας και Λυτρωτής μας Ιησούς Χριστός, για να μας απαλλάξει από το προπατορικό αμάρτημα και την φθορά της αμαρτίας. Αιώνες οι άνθρωποι περίμεναν και αποζητούσαν την λύτρωση αυτή. Προφήτες και Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης την προέβλεψαν και έγραψαν γι’ αυτήν αιώνες πριν συντελεστεί. Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, ο Θεός ο Πανάγαθος και Λυτρωτής δια του Υιού Του εκπλήρωσε στο ακέραιο τις υποσχέσεις Του. Και έτσι ένα όργανο βασανιστηρίων και φρικτού αργού θανάτου, όπως ήταν στα αρχαία χρόνια ο σταυρός, έγινε όργανο και σύμβολο σωτηρίας.
Από τότε αποτελεί το σύμβολο και το καύχημα της πίστεώς μας. Και αυτό αποδείχθηκε περίτρανα, όταν η Αγία Ελένη, η Αυτοκράτειρα και μητέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, μετά από πολυετή κοπιώδη έρευνα, κατάφερε να ανακαλύψει στα Ιεροσόλυμα τον Τίμιο Σταυρό.
Μέχρι σήμερα και στον αιώνα αποτελεί πολύτιμο κόσμημα των ιερέων και των εκκλησιών, σημείο αναφοράς, φυλακτό και καταφύγιο των πιστών, αντικείμενο ακολουθιών και κατανυκτικών ύμνων της Εκκλησίας μας, επηρεάζοντας όλες τις εκφάνσεις της λειτουργικής και κοσμικής ζωής. Αυτός είναι η πηγή του θάρρους και της δύναμής μας για την αντιμετώπιση κάθε αντιξοότητας και δίωξης. Γι’ αυτό δεν πρέπει ποτέ να ντρεπόμαστε, όταν κάνουμε το σημείο του σταυρού. Αντίθετα, με πίστη, υπερηφάνεια και θάρρος, να δείχνουμε το σύμβολο αυτό της πίστεώς μας σε όλους, ώστε και άλλοι να παραδειγματίζονται και να οδηγούνται στον δρόμο της εν Χριστώ ζωής και σωτηρίας. Οφείλουμε καθημερινά να κηρύττουμε «Χριστόν και αυτόν εσταυρωμένον», όπως λέει χαρακτηριστικά ο θείος Παύλος.
Ας είναι, λοιπόν, ο Σταυρός το σύμβολο της Αγάπης, οριζόντιας και κάθετης, προς τον Θεό, αλλά και προς τον συνάνθρωπο (όπως δηλοί και το σχήμα του) και ας είναι βοηθός μας στον δρόμο για την ουράνια ζωή. Γένοιτο!


Βόλτα στο παρελθόν

Γράφει ο ΜΗΝΑΣ ΣΤΡΑΒΟΠΟΔΗΣ, φοιτητής

Μια ηλιόλουστη μέρα του Σεπτέμβρη ήταν η αιτία να με παροτρύνει να βγω από το σπίτι μου. Είχα ραντεβού με την φύση και τις αναμνήσεις.
Κατέβηκα την σκάλα του σπιτιού μου και ένα ευχάριστο αεράκι αγκάλιασε και χάιδεψε το πρόσωπο και τα μαλλιά μου, ενώ ταυτόχρονα δυο χελιδόνια, που δεν είχαν φύγει ακόμα, με καλημέρισαν με το ευχάριστο κελάηδημα τους. Τους απάντησα με μια υπόκλιση, υποκλίθηκα στην ελευθερία τους. Μακάρι και το σώμα μου να έβγαζε δύο φτερά, για να μπορέσω να τα ακολουθήσω στην ελευθερία τους. Ευτυχώς, όμως, το μυαλό μου έχει αρχίσει και βγάζει φτερά, έχει αρχίσει να διεκδικεί την ελευθερία του.
Μπαίνω στο ασφαλτόστρωτο δρομάκι, το ελαφρύ αυτό αεράκι, το οποίο «παίζει» με την φύση, μαθαίνει στον ευκάλυπτο του παππού μου νέες φιγούρες, καθώς το ένα κλαδί μπλέκεται με το άλλο, δημιουργώντας κάθε τόσο διαφορετικά σχήματα, τα οποία τα συνοδεύει μια μελωδία, που δεν είναι άλλη από ένα απαλό θρόισμα των φύλλων του ευκαλύπτου. Με αυτόν τον τρόπο η φύση μου προσφέρει μια εντυπωσιακή παράσταση.
Δύο-τρία μέτρα παρακάτω αντικρίζω τον κήπο του σπιτιού του παππού μου, με τις αμυγδαλιές σκαρφαλωμένες στην κορυφή του χαντακιού, να έχουν «πιάσει συζήτηση» με τις μουριές που στέκονται λίγο πιο δίπλα. Φαίνεται πως περνούν καλά. Παρακεί η κυδωνιά, η οποία έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα εκατό χρόνια, στέκεται κουρασμένη πια και παρακολουθεί την «συζήτηση», γερμένη πάνω στις λεύκες, οι οποίες με το σθένος της νεότητας, νομίζουν πως οι ρίζες τους θα καλύψουν την Γη ολόκληρη. Λίγο πιο δίπλα είναι και τα εσπεριδοειδή, οι πορτοκαλιές και οι λεμονιές, η μυρωδιά του λεμονανθού μου «έσπασε» την μύτη, μάλλον αυτό θα μύρισαν και οι τριανταφυλλιές και άνοιξαν τα μπουμπούκια τους, για να μυρίσουν καλύτερα αυτό το υπέροχο άρωμα.
Πίσω από αυτό το μεγαλείο της φύσης στέκεται ένα άσπρο μικρό σπιτάκι με κατακόκκινα παράθυρα. Μπροστά στην πόρτα υπάρχει ένα μικρό, άσπρο, κυκλικό τραπεζάκι και ακριβώς δίπλα μια άσπρη πλαστική καρέκλα, η οποία με την πρώτη ματιά μοιάζει άδεια, κοιτάζοντας, όμως, λίγο πιο προσεκτικά η καρέκλα αυτή γεμίζει με αναμνήσεις, εικόνες και ήχους. Να τώρα, για παράδειγμα, είναι ο παππούς μου εκεί και ο πεντάχρονος εαυτός μου, ο οποίος αδυνατεί να μάθει ποδήλατο. «Δεν πειράζει που έπεσες, σημασία έχει να ξανασηκωθείς και να προσπαθείς μέχρι να τα καταφέρεις, αυτό θα πει άνθρωπος» μου έλεγε ο παππούς μου. Εγώ έκλαιγα λίγο, αλλά μου περνούσε αμέσως μόλις έβλεπα την γιαγιά μου να μου φέρνει κάποια λιχουδιά. Να το πάλι, τώρα πάλι ο παππούς με τον αδερφό μου και τον εννιάχρονο εαυτό μου να φυτεύουμε εποχιακά λουλούδια «για να δώσουμε χρώμα στην αυλή», όπως έλεγε ο παππούς. Και άλλες τόσες πολλές αναμνήσεις που θα χρειαζόμουν μήνες ολόκληρους, για να τις αποτυπώσω στο χαρτί.
Συνεχίζω τον δρόμο μου σε αυτό το ασφαλτόστρωτο δρομάκι. Το δεντρολίβανο που απολαμβάνει και αυτό το αεράκι, μου κουνάει ευχάριστα τα κλαδιά του για να μυρίσω το δικό του ξεχωριστό άρωμα. Η παράσταση της φύσης συνεχίζει να με εντυπωσιάζει. Κάθε κομματάκι της ασφάλτου έχει πάνω της την πατημασιά μου, είτε αυτήν που ήμουν τριών χρονών, είτε αυτήν που ήμουν δέκα χρονών, είτε αυτήν που ήμουν δεκαπέντε χρονών, είτε την σημερινή. Πάντα εκεί να βλέπει τον κόσμο γύρω της να προοδεύει, μένοντας αυτή ακίνητη εκπληρώνοντας τον δικό της ιερό σκοπό.
Περπατάω, περνάω και άλλα σπίτια, δέντρα, λουλούδια και ζώα. «Ζούμε σε δύσκολες φαινομενικά εποχές» σκέπτομαι καθώς περπατάω «κι όμως, οι εποχές δεν είναι δύσκολες, είναι αυτές που επιλέγουμε να είναι. Καμιά φορά τα καθημερινά προβλήματα που έχει ένας Έλληνας σήμερα, υπερκαλύπτουν τα πάντα μέσα στο μυαλό του και ξεχνά πως υπάρχουν τόσο όμορφα πράγματα, όπως είναι ένα χαμόγελο του παιδιού του, ένα φιλί της γυναίκας του, μια κουβέντα με τον γείτονα, ένα κελάηδημα ενός πουλιού. Το λάθος του ανθρώπου σήμερα είναι, να κάνει σημαντικά τα ασήμαντα και εκείνα που είναι πραγματικά σημαντικά να τα θεωρεί δεδομένα. Με άλλα λόγια, να θεωρεί πως τα χρήματα καθορίζουν την ευτυχία, ενώ πραγματικά το μόνο πράγμα που καθορίζει την ευτυχία είναι η αγάπη. Η αγάπη για την οικογένεια, η αγάπη των ανθρώπων μεταξύ τους, η αγάπη προς την φύση. Σε μια κοινωνία που διέπεται από τον ωφελιμισμό και το χρήμα, μιλώ εγώ για αλτρουισμό και αλληλεγγύη, ίσως φαίνεται παράδοξο, όμως υπάρχει στην κοινωνία μας σήμερα. Μόλις τραβήξουμε τον μανδύα του ωφελιμισμού και του χρήματος, θα αναδειχθούν οι πραγματικές βάσεις της κοινωνίας μας».
Καθώς, όμως, ταλαιπωρούσα το μυαλό μου με αυτές τις σκέψεις, συνέχιζα τον περίπατό μου μέσα στα δρομάκια του Βανάτου και ευχαριστιόμουν αυτήν την ηρεμία και την γαλήνη που αγκάλιαζε όλο το χωριό. Να μπροστά μου το νηπιαγωγείο του χωριού, στο οποίο υπήρξα και εγώ «μικρός μαθητής» για δύο έτη. Παρακάτω διάφορα σπίτια γνωστών και αγνώστων. Η μυρωδιά του κοκκινιστού που υπήρχε διάχυτη σε ένα δρομάκι, μου άνοιξε την όρεξη. Πίσω από τα σπίτια στεκόταν υπερήφανα το καμπαναριό της «Πάνω εκκλησίας» του χωριού, όπως την αποκαλούμε στο χωριό και ακριβώς δίπλα ο κυρίως ναός. Σκόρπιες έρχονται οι αναμνήσεις από πολλά ανοιξιάτικα βράδια που ανηφόριζα με την οικογένειά μου κρατώντας την λαμπάδα μου στο χέρι, όντας πολύ υπερήφανος για αυτήν. Κάθε χρόνο, στόχος μου ήταν να πάρω πρώτος από τον παπά του χωριού το «Άγιο φώς», μερικές φορές το επιτύχαινα, άλλες όχι.
Κατηφορίζω τώρα, σιγά-σιγά βγαίνω πάλι από το χωριό. Στα δεξιά μου το παλιό καφενείο του χωριού, το οποίο τώρα είναι ερμητικά κλειστό, μπροστά και αριστερά το μπακάλικο του χωριού, στο οποίο ο παππούς μου, τον καιρό που ερχόταν να με πάρει από το νηπιαγωγείο, πάντα σταματούσε και ο μπακάλης του χωριού, ο «κυρ’ Χρήστος» όπως τον φώναζε ο παππούς μου, με κερνούσε ένα γλειφιτζούρι με γεύση ξινόμηλο, ενώ ο παππούς μου καθόταν και κουβέντιαζε με τους παππούδες του χωριού. Τέλος στην άκρη του χωριού, μπροστά και δεξιά -όπως προχωρώ- ορθώνεται μεγαλόπρεπα η «Κάτω εκκλησία» του χωριού.
Βγαίνοντας από το χωριό τα κτήρια αντικαθίστανται από ελιές και αμπέλια, ο πολιτισμός αντικαθίσταται από την φύση. Στην ουσία, αυτός είναι ο κόσμος μας σήμερα, φύση που έχει μικρά διαλείμματα πολιτισμού. Φτάνω και εγώ σιγά-σιγά σπίτι πάλι γεμάτος αισιοδοξία, γυρίζω πλουσιότερος από αυτήν την βόλτα στο παρελθόν, η οποία με βοήθησε να ανακαλύψω νέες πτυχές του εαυτού μου, καθώς το παρελθόν είναι αυτό που θα με καθοδηγήσει για το μέλλον, με γνώμονα αυτό θα πορευθώ σταθερά και αποφασιστικά στο μέλλον. Ύστερα από την βόλτα αυτή, που με έκανε να θυμηθώ τις ρίζες μου και την αφετηρία μου, τα φτερά του νου μου είναι λίγο πιο μεγάλα. Είμαι ένα βήμα πιο κοντά στην ελευθερία της ψυχής.

[Εικονογράφηση: Χαρακτικό της Βασιλικής Κολιπέτσα, "Σπόροι σε υδάτινο στοιχείο"]

Κήπος με βασιλικούς ο Ναός μας για την αυριανή εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Απόγευμα Κυριακής, 13ης Σεπτεμβρίου 2015, στον Ναό της Φανερωμένης Μπανάτου εν Ζακύνθω


















Αιμοδοσία στον Ναό του Αγίου Βασιλείου οδού Μετσόβου Αθηνών










Την Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου ε. έ πραγματοποιήθηκε στον ιστορικό και περικαλλή Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου οδού Μετσόβου για ακόμη μία χρονιά η Ενοριακή Αιμοδοσία. Ο Ιερός Ναός, που είναι πρωτοπόρος στο μείζον θέμα της Αιμοδοσίας, πραγματοποίησε με επιτυχία κάλεσμα προς τους ενορίτες για να δώσουν λίγα λεπτά από το χρόνο τους προκειμένου να δώσουν ζωή σε πάσχοντες συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη το αίμα. Είναι μέσα στην ζωή του Χριστιανού να προσφέρει ακόμα και το αίμα του για τον διπλανό του. Μιμούμενοι εκείνον που “Ὥσπερ πελεκάν, τετρωμένος τήν πλευράν σου Λόγε, σούς θανόντας παῖδας ἐζώωσας, ἐπιστάξας ζωτικούς αὐτοῖς κρουνούς”, όλοι μας θα πρέπει να δίδουμε λίγο από το αίμα μας για τους αδελφούς μας.  
Αυτή τη χρονιά η Αιμοδοσία διοργανώθηκε από τον Πρόεδρο του Ενοριακού Φιλοπτώχου Ταμείου Αρχιμανδρίτη Χριστοφόρο Δημόπουλου μαζί με τις κυρίες της Φιλοπτώχου Αδελφότητος. Η Ενοριακή Αιμοδοσία γίνεται σε συνεργασία με το Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”.
Πληθώρα ενοριτών προσήλθε από νωρίς στον Ιερό Ναό, προκειμένου να βοηθήσει με το αίμα του, ανθρώπους που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Μετά το τέλος της Θείας Λειτουργίας ο Πανοσιολογιώτατος π. Χριστοφόρος τέλεσε δέηση υπέρ των αιμοδοτών, των ιατρών και νοσηλευτών που συμμετείχαν στην αιμοδοσία. Μετά το πέρας της μικρής αυτής προσφοράς των αιμοδοτών, τους περίμενε ένα πλούσιο κέρασμα ως ελάχιστό ευχαριστώ για την συμμετοχή τους στην ενοριακή αυτή προσπάθεια.
Στις 3 Απριλίου 2016, Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, θα πραγματοποιηθεί η επόμενη αιμοδοσία ελπίζοντας σε ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή. Άλλωστε το αίμα είναι ένα πολύτιμο αγαθό ζωής που δεν μπορεί να δημιουργηθεί σε ιατρικά εργαστήρια, γι’ αυτό θα πρέπει όλοι μας να προσφέρουμε και να δυναμώσουμε την εθελοντική αιμοδοσία.

Η Κυριακή προ της Υψώσεως και η μνήμη των Μικρασιατών Εθνομαρτύρων του '22 εν Βανάτω

Σήμερα, πρωί Κυριακής 13ης Σεπτεμβρίου 2015, στον Ναό της Παναγούλας 
Φωτογραφίες: Διονύσης Ν. Κοντονής


































Σήμερα στην Ενορία του Μπανάτου και μάλιστα στον Ναό της Παναγούλας προγευτήκαμε τα της αυριανής ημέρας της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, αλλά συνάμα μνημονεύσαμε ευχαριστιακώς την μνήμη των Αγίων Εθνομαρτύρων των τελειωθέντων κατά την Μικρασιατική Καταστροφή του 1922. Λειτουργοί ήταν ο Εφημέριος π. Παναγιώτης Καποδίστριας και ο Διάκονός μας π. Ιωάννης Ρένεσης, ενώ έψαλε η Χορωδία του Ναού μας υπό τον Πρωτοψάλτη Δημήτριο Κάνδηλα. 

Τον θείο Λόγο διακόνησε και κατ' αυτή την Κυριακή ο εκπαιδευτικός Σταμάτιος Ζούλας - Μάστερ Θεολογίας (βλ. φωτό ανωτέρω), ο οποίος, ομιλώντας εκτενώς περί του Σταυρού του Κυρίου, αναφέρθηκε στην σταυρική αυτοθυσία των Κληρικών της Μικράς Ασίας, οι οποίοι παρέμειναν στερροί κοντά στο διωκόμενο ποίμνιό τους έως τέλους, ήτοι μέχρι οδυνηρότατων βασανιστηρίων και φρικτού θανάτου, αποδεικνυόμενοι έτσι αξιοθαύμαστοι μιμητές του Πρώτου Δεδιωγμένου Ιησού Χριστού: Άγιος Χρυσόστομος Σμύρνης και οι συν αυτώ Άγιοι Αρχιερείς Γρηγόριος Κυδωνιών, Αμβρόσιος Μοσχονησίων, Προκόπιος Ικονίου, Ευθύμιος Ζήλων και πλείστοι όσοι Ιερείς της Μικράς Ασίας, οι "σφαγιασθέντες ώσπερ άρνες"!...







Ενδιαφέρουσες στιγμές από την Πατριαρχική Λειτουργία στον Μητροπολιτικό Ναό της Χίου [φωτογραφίες + video]

Σήμερα, 13 Σεπτεμβρίου 2015, Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, στον εορτάζοντα την Σύναξη των Χίων Αγίων Μητροπολιτικό Ναό της ευάνδρου και αγιοτόκου Νήσου. Προέστη ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, συλειτουργούντων των Αρχιερέων Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσεβίου, Πισιδίας κ. Σωτηρίου, Βελγίου κ. Αθηναγόρου, Αδριανουπόλεως κ. Αμφιλοχίου, Κηφισίας κ. Κυρίλλου, Χίου κ. Μάρκου και Επιδαύρου κ. Καλλινίκου. 
Φωτογραφίες: Δημήτριος Πανάγος και Kostas Zannaras








Π Ρ Ο Σ Φ Ω Ν Η Σ Ι Σ
ΤΟΥ  ΣΕΒ.  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΙΟΥ,  ΨΑΡΩΝ  ΚΑΙ  ΟΙΝΟΥΣΣΩΝ  κ. ΜΑΡΚΟΥ
ΚΑΤΑ  ΤΗΝ ΘΕΙΑΝ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ
Ἐπί τῇ ἐπισκέψει εἰς τήν Χίον
τῆς Α. Θ. Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Υ

Εἰ γάρ Ἰησοῦς ἀπέθανε καί ἀνέστη οὕτω καί ἡμεῖς ἐν καινότητι ζωῆς περιπατήσωμεν.
Παναγι­ώ­τα­τε,
Σή­με­ρον ἡ Χά­ρις τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος, ἡ τόν ὅ­λον συγ­κρο­τοῦ­σα θε­σμόν τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας, ἡ­μᾶς συ­νή­γα­γε πρό τοῦ Ἁ­γί­ου καί Ἱ­ε­ροῦ Θυ­σι­α­στη­ρί­ου, ὅ­που ἀγ­γέ­λων πα­ρι­στα­μέ­νων, στο­λάς πε­ρι­βε­βλη­μέ­νων λα­μπράς, τό Θυ­σι­α­στή­ρι­ον κυ­κλού­ντων καί κά­τω νευ­ό­ντων θύ­ε­ται ὁ Ἀ­μνός τοῦ Θε­οῦ, ὁ τυθείς ὑ­πέρ τῆς τοῦ κό­σμου ζω­ῆς καί σω­τη­ρί­ας.
Σή­με­ρον τά ἄ­νω τοῖς κά­τω συ­νε­ορ­τά­ζει ὅ­τι ἡ ἐν τῇ ναυπρυτάνει νήσῳ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀρχιπελάγους συ­νε­κλε­κτή, ἡ Ἐκκλησία τῆς δολιχηρέτμου Χίου, τῶν ἡρωϊκῶν Ψαρῶν καὶ τῶν ναυσικλυτῶν Οἰνουσσῶν ἐν μέ­σῳ ἔ­χει τόν Παναγι­ώ­τα­τον θε­ο­φί­λη­τον καί λα­ο­φί­λη­τον οἰ­α­κι­στήν τῆς εὐδρόμου ὁλ­κά­δος τῆς πρωτοθρόνου Ἐκ­κ­λη­σί­ας τοῦ Πρωτοκλήτου Ἁγίου ἐνδόξου πανευφήμου Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὅντινα ἐκάλεσεν Κύριος πρῶτον εἰς τὴν διακονίαν, τὸν φρυκτωρόν τῶν τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως δογμάτων, ἅτινα διετύπωσαν αἱ Ἁγίαι Ἑπτά Οἰκουμενικαί Σύνοδοι αἱ ὁποῖαι ἔλαβον χώραν ἐν τοῖς ὁρίοις τῆς κανονικῆς δικαιοδοσίας Αὑτοῦ, καὶ τόν ποιμένα τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τῶν θεουμένων προβάτων.
Σή­με­ρον με­τά τοῦ ὁμω­νύ­μου τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου πανευφήμου Ἀποστόλου Βαρθολομαίου, γευό­με­θα τοῦ ἑ­νός Ἄρ­του, ὅ­στις ἐ­στι Σῶ­μα Χρι­στοῦ καί τοῦ ἑ­νός Πο­τη­ρί­ου, τοῦ πε­ρι­έ­χο­ντος τό και­νόν τῆς ἀ­μπέ­λου γέν­νη­μα, ὅ ἐ­στιν Αἷ­μα Χρι­στοῦ τό ἐκ­χυ­θέν, ἐκ τῆς ἀκ­η­ρά­του Αὐ­τοῦ πλευ­ρᾶς καί πλη­ροῦν ἡ­μᾶς εἰς πά­ντας ἁρ­μούς, εἰς νε­φρούς, εἰς καρ­δί­αν.
Ἡ κοι­νή αὕ­τη πα­ρου­σί­α καί προ­σευ­χή καί με­το­χή ἡ­μῶν εἰς τήν θε­ο­τί­μη­τον ταύ­την Εὐχαριστιακήν Σύναξιν δει­κνύ­ει τήν ἐξ ὕ­ψους ἐ­πί­σκε­ψιν τοῦ Σω­τῆ­ρος ἡ­μῶν.
Ἡ Εὐ­χα­ρι­στί­α, Παναγιώτατε, ὡς θυ­σί­α εἶ­ναι ἡ θυ­σί­α τοῦ Γολ­γο­θᾶ συ­νε­χι­ζο­μέ­νη καί ἐ­φαρ­μο­ζο­μέ­νη, κα­θ' ὅ­σον ὁ Σω­τήρ ὡς θύ­της ἅ­μα καί θῦ­μα προ­σφέ­ρει τό Σῶ­μα καί τό Αἷ­μα Αὐ­τοῦ ὑ­πό τά εἴ­δη τοῦ ἄρ­του καί τοῦ οἴ­νου. Δι­ά τήν θυ­σί­αν ταύ­την ἡ τοῦ Κυ­ρί­ου Τρά­πε­ζα εἶ­ναι τό Θυ­σι­α­στή­ρι­ον, ὡς εἴ­ρη­ται πα­ρά τοῦ μυ­στο­λέ­κτου Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου "ἔ­χο­μεν Θυ­σι­α­στή­ρι­ον ἐξ οὗ φα­γεῖν οὐκ ἔ­χου­σιν ἐ­ξου­σί­αν οἱ τῇ σκη­νῇ λα­τρεύ­ο­ντες" (Ἑ­βρ. 13,10).
Εἰς τό Θυ­σι­α­στή­ρι­ον τοῦ­το πά­ρε­στιν αὐ­τός ὁ Χρι­στός. Ὅ­θεν διά τῆς πρα­γμα­τι­κῆς καί οὐ­σι­ώ­δους πα­ρου­σί­ας τοῦ Χρι­στοῦ, ἔ­χο­μεν ἐν αὐ­τοῖς "αὐ­τό τό Σῶ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου τε­θε­ω­μέ­νον", "οὐ­χί ἄρ­τον λι­τόν, ἀλ­λ' ἡ­νω­μέ­νον θε­ό­τη­τι", χω­ρίς αἱ δύ­ο ἐν τῷ Χρι­στῷ φύ­σεις νά συγ­χέ­ω­νται εἰς μί­αν, ἀλ­λά κα­θ' ὅν χρό­νον πα­ρα­μέ­νου­σι "μί­α μέν τοῦ σώ­μα­τος, τῆς δέ ἡ­νω­μέ­νης αὐ­τῷ θε­ό­τη­τος ἑ­τέ­ρα· ὥ­στε τό συ­ναμ­φό­τε­ρον οὐ μί­α φύ­σις, ἀλ­λά δύ­ο". Ἔ­χο­μεν λοι­πόν πα­ρό­ντα τόν Χρι­στόν, ὅ­πως ἤ­δη ζῇ δε­δο­ξα­σμέ­νος ἐν τῷ οὐ­ρα­νῷ καί"ὅ­σοι με­τέ­χο­μεν τοῦ Σώ­μα­τος, ὅ­σοι τοῦ Αἵ­μα­τος ἀ­πο­γευ­ό­με­θα τού­του", "ἐ­κεί­νου τοῦ ἄ­νω κα­θη­μέ­νου, τοῦ προ­σκυ­νου­μέ­νου πα­ρά τῶν ἀγ­γέ­λων, τοῦ τῆς ἀ­κη­ρά­του δυ­νά­με­ως ἐγ­γύς, τού­του ἀ­πο­γευ­ό­με­θα" (Δα­μα­σκη­νοῦ Μνημ. ἔρ­γ. Δ´ 13 Μ. 94, 1148-1149 καί Χρυ­σο­στ. ὁ­μιλ. εἰς τήν πρός Ἐ­φεσ. 3 παρ. 3 Monf. 11, 24).
Ἐξ αὐ­τῆς τῆς κοι­νω­νί­ας ὁ πι­στός ἑ­νοῦ­ται με­τά τοῦ Χρι­στοῦ καί ἐ­πι­τυγ­χά­νει τήν ἐξ αὐ­τοῦ καί ἐν αὐ­τῷ ἐκ­πη­γά­ζου­σαν καί δι­α­τη­ρου­μέ­νην νέ­αν ζω­ήν τῆς χά­ρι­τος. Αὐ­τός ὁ Κύ­ρι­ος ἐ­βε­βαί­ω­σε πε­ρί τῆς σαρ­κός αὐ­τοῦ ὅ­τι "ἀ­λη­θῶς ἐ­στι βρῶ­σις" καί πε­ρί τοῦ αἵ­μα­τος αὐ­τοῦ, ὅ­τι "ἀ­λη­θῶς ἐ­στι πό­σις". Καί "ὥ­σπερ ὁ ἄρ­τος σώ­μα­τι κα­τάλ­λη­λος" εἰς τό συ­ντη­ρεῖν καί ἐ­νι­σχύ­ειν τήν ἀν­θρω­πί­νην ζω­ήν, "οὕ­τω καί ὁ Λό­γος τῇ ψυ­χῇ ἁρ­μό­δι­ος". Καί ὁ "ἄρ­τος ὁ οὐ­ρά­νι­ος καί τό πο­τή­ρι­ον σω­τη­ρί­ου ψυ­χήν καί σῶ­μα ἁ­γι­ά­ζο­ντα εἰς πᾶ­σαν ἡ­μῶν τήν σύ­στα­σιν ἀ­να­δί­δο­νται εἰς ὠ­φέ­λει­αν σώ­μα­τος καί ψυ­χῆς". Ὡς δέ ἄ­νευ ἄρ­του καί ὕ­δα­τος καί τῆς ἄλ­λης τοῦ σώ­μα­τος τρο­φῆς ἀ­δύ­να­τος ἀ­πο­βαί­νει ἡ δι­α­τή­ρη­σις τῆς σω­μα­τι­κῆς ζω­ῆς, οὕ­τω καί "ὁ μή τρώ­γων" τόν οὐ­ρά­νι­ον ἄρ­τον καί "μή πί­νων τό αἷ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου οὐκ ἔ­χει ζω­ήν ἐν ἑ­αυ­τῷ" καί ἄ­νευ τῆς σαρ­κός τοῦ Κυ­ρί­ου "ζῆν οὐκ ἔ­νι" (Κυ­ρίλ. Ἱ­ε­ροσ. Μυ­στ. Κα­τηχ. Δ´ παρ. 5 καί Ε´ παρ. 12, Μ´ 33 1100 καί Χρυ­σο­στ. εἰς τόν Ἰ­ωάν. ὁ­μιλ. 47 παρ. 2 Μ´ 59, 265).
Εἶ­ναι, ἑπομένως, φυ­σι­κόν, ὡς πᾶς τις δύ­να­ται νά κα­τα­νο­ή­σῃ, "ὁ τρώ­γων τήν ἁ­γί­αν σάρ­κα τοῦ Χρι­στοῦ",νά ἐ­νι­σχύ­ε­ται καί νά προ­κό­πτῃ εἰς τήν νέ­αν ζω­ήν τῆς χά­ρι­τος, ἀ­φ' οὗ "ἔ­χει ἡ σάρ­ξ ἐν αὐ­τῇ τόν Λό­γον κα­τά φύ­σιν ὄ­ντα ζω­ήν" καί "ὁ Κύ­ρι­ος ἡ­μῶν Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός δι­ά τῆς ἰ­δί­ας σαρ­κός ἐ­να­πο­κρύ­πτει τήν ζω­ήν ταύ­την ἐν ἡ­μῖν ἀ­φα­νί­ζων φθο­ράν" (Κυ­ρίλ. εἰς τόν Ἰ­ωάν. βι­βλ. VI, M 73, 581). Δι­ά τῆς Εὐ­χα­ρι­στί­ας οἱ πι­στοί "τήν ζω­ήν τρώ­γου­σι, τήν ζω­ήν πί­νου­σι", ὡς λέ­γει ὁ Ἱ­ε­ρός Αὐ­γου­στῖ­νος. "Τρῶ­γε τήν ζω­ήν, πί­νε τήν ζω­ήν· θά ἔ­χῃς τήν ζω­ήν καί ἀ­κε­ραί­α ἐ­στι ἡ ζω­ή", ἡ ἐκ τοῦ μυ­στη­ρί­ου με­τα­δι­δο­μέ­νη. (Sermo CXXXI, 1, M.L. 38, 729). Ἐ­ντεῦ­θεν καί ὁ Μέ­γας Βα­σί­λει­ος ἀ­πο­φαί­νε­ται ὅ­τι "καί τό κοι­νω­νεῖν κα­θ' ἑ­κά­στην ἡ­μέ­ραν καί με­τα­λαμ­βά­νειν τοῦ Ἁ­γί­ου Σώ­μα­τος καί Αἵ­μα­τος τοῦ Χρι­στοῦ κα­λόν καί ἐ­πω­φε­λές. Τίς γάρ ἀμ­φι­βάλ­λει, ὅ­τι τό με­τέ­χειν συ­νε­χῶς τῆς ζω­ῆς, οὐ­δέν ἄλ­λο ἐ­στίν ἤ ζῆν πολ­λα­χῶς". (Μ. Βα­σιλ. Ἐ­πι­στ. 93, πρός Και­σα­ρί­αν πα­τρι­κί­αν, Μ´ 32, 484).
Οἱ κοι­νω­νοῦ­ντες τοῦ τε­θε­ω­μέ­νου σώ­μα­τος τοῦ Κυ­ρί­ου θά γευ­θῶ­σι τοῦ κοι­νοῦ πο­τη­ρί­ου τοῦ θα­νά­του, ἡ ὑ­περ­φυ­σι­κή ὅ­μως ζω­ή, ἡ ἐ­ντεῦ­θεν εἰς αὐ­τούς με­τα­δο­θεῖ­σα ὑ­πό τοῦ Κυ­ρί­ου, θά συ­νε­χι­σθῇ (Π.Ν. Τρε­μπέ­λα, Δο­γμα­τι­κή, τ. Γ´ 215). Καί ὅ­πως ὁ Κύ­ρι­ος ἀ­νέ­στη καί πά­λιν ἔν­δο­ξος, οὕ­τω καί αὐ­τοί δέν θά ἀ­να­ζή­σω­σι ἁ­πλῶς, ἀλ­λά θά ἀ­να­λά­βω­σιν ἀ­θά­να­τον σῶ­μα με­τα­βε­βλη­μέ­νον καί ἀ­φω­μοι­ω­μέ­νον πρός τό ἐκ τοῦ τά­φου ἀ­να­στάν καί ἐν­δό­ξως εἰς τούς οὐ­ρα­νούς ἀ­να­λη­φθέν σῶ­μα τοῦ Κυ­ρί­ου. Ἡ ἀ­νά­στα­σις τῶν σω­μά­των ἔ­σται βε­βαί­ως κοι­νή. Ἀλ­λ' ἡ ἔν­δο­ξος καί μα­κα­ρί­α ἀ­θα­να­σί­α οὐ μό­νον τῆς ψυ­χῆς ἀλ­λά καί τοῦ σώ­μα­τος ἔ­σται κλῆ­ρος μό­νον ἐ­κεί­νων, ἐν τοῖς ὁ­ποί­οις " ὁ Κύ­ρι­ος δι­ά τῆς ἰ­δί­ας σαρ­κός", τῆς ὑ­π' αὐ­τῶν ἀ­ξί­ως με­τε­χο­μέ­νης, "ἐ­να­πο­κρύ­πτει τήν ζω­ήν καί ὥ­σπερ τι σπέρ­μα ἀ­θα­να­σί­ας ἐ­ντί­θη­σι", "κα­θά­περ εἴ τις σπιν­θῆ­ρα λα­βών ἀ­χύ­ροις ἐ­γκα­τα­χών­νυ­σι πολ­λοῖς, ἵ­να σω­ζό­με­νον ἔ­χῃ τό τοῦ πυ­ρός σπέρ­μα" (Κυ­ρίλ. 'Α­λεξ. εἰς τόν Ἰ­ωάν. βι­βλ. VI,Μ 73,581).
Τήν μα­κα­ρι­ό­τη­τα τῆς κοι­νω­νί­ας ταύ­της τῆς δι­ά τῆς Ἀ­να­στά­σε­ως και­νῆς ζω­ῆς, ἥ­ντι­να ἀ­πο­λαμ­βά­νο­μεν εἰς ἑ­κά­στην Εὐ­χα­ρι­στι­α­κήν Σύ­να­ξιν, γεύ­ε­ται ἡ πάντοτε διωκομέ­νη ἕ­νε­κεν τῆς δι­και­ο­σύ­νης τοῦ Θε­οῦ καί φοι­νιχ­θεῖ­σα δι­ά τήν πί­στιν Αὐ­τοῦ Ὀρθόδοξος Ἐκ­κ­λη­σί­α. Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α αὕ­τη πολλάκις ἐ­σταυ­ρώ­θη φέ­ρου­σα ἐ­πί τό πρό­σω­πον Αὐ­τῆς τόν ἐξ ἀ­καν­θῶν στέ­φα­νον τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου καί "οὐκ εἶ­χεν εἶ­δοςοὐ­δέκάλ­λος". Τό μέγεθος τοῦ μαρτυρίου αὐτοῦ ἐγεύθησαν πλέον παντός ἄλλου οἱ ἔνδοξοι καὶ καλλίνικοι μάρτυρες, οἱ καλῶς ἀθλήσαντες καὶ στεφανωθέντες, οἵτινες μετά γενναίου φρονήματος ἔμειναν στερρῶς εἰς τήν πίστιν, ἐν οἷς καὶ ὁ χορός τῶν ἐν Χίῳ διαλαμψάντων Ἁγίων, ὧν τὴν σύναξιν ἐπιτελοῦμεν σήμερον προεξαρχούσης τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος με­θ' Ἧς κοι­νω­νοῦ­μεν ἅ­πα­ντες καί σή­με­ρον εἰς τό πο­τή­ρι­ον τῆς ζω­ῆς "τόν πο­τι­μώ­τα­τον οἶ­νον τοῦ Θε­οῦὅς ­ξί­στη­σι ­πό τῶν ἀν­θρώ­πων καί ἐν­θου­σι­ᾶν ποι­εῖ καί με­θύ­ειν μέ­θην οὐκ ­λό­γι­στον ἀλ­λά θεί­αν" (Ὠ­ριγ. Εἰς τό κα­τά Ἰ­ωάν., Α, Χ­ΧΧ, ΒΕΠ, 11, 274).
Παναγιώτατε,
Ἡ πηδαλιούχησις ὑφ’ Ὑμῶν τῆς ὁλκάδος τῆς ἐν Βασιλευούσῃ τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, τῆς Ἐκκλησίας τῶν τοῦ Χριστοῦ πενήτων, τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὀλίγων καὶ ἀναριθμήτων, ἐξικνεῖται ἀπὸ τὴν διαποίμανσιν τοῦ ποιμνίου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἀνά τὴν ὑφήλιον, τὴν λειτουργίαν καὶ κατοχύρωσιν τοῦ Συνοδικοῦ συστήματος τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἀνάπτυξιν καὶ σύσφιξιν τῶν πανορθοδόξων σχέσεων, τὴν διαφύλαξιν τῆς κανονικῆς τάξεως καὶ παραδόσεως τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὴν διεξαγωγὴν πολυμερῶν Θεολογικῶν Διαλόγων, εἰς τοὺς ὁποίους καταθέτετε τὴν μαρτυρίαν τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας καὶ Πίστεως, ἕως καὶ τὸ ζωηρὸν ἐνδιαφέρον διὰ τὰ τρέχοντα κοινωνικὰ καὶ περιβαλλοντολογικὰ προβλήματα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τοῦ Κέντρου τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ ποικίλους τρόπους, ὥστε νὰ συνεχίσῃ ἀπρόσκοπτα νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὴν ὑψηλὴν ἀποστολήν του.
Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρέλθῃ ἀπαρατήρητον τὸ γεγονὸς, διότι εἶναι προφανὴς ἡ σημασία του, αὐτοῦ τῆς συνεχοῦς συντηρήσεως τῶν Ἱερῶν Ναῶν εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν καὶ ἀλλαχοῦ, μὲ στὸχον τὴν διάσωσιν καὶ τὴν συνέχισιν τῆς λειτουργίας των.
Ὡς ἐξάλλου, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀφεθῇ ἔξω ἀπὸ τὴν ποιμαντικήν Ὑμῶν μέριμναν ὁ Μοναχισμός, εἴτε τοῦ Ἁγίου Ὅρους εἴτε τῶν ἄλλων Ἱερῶν Μονῶν τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, διότι εἶναι πανθομολογουμένη ἡ συμβολὴ του εἰς τὸ σωτήριον ἔργον τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι αὐτονόητον ὅτι ἡ δραστηριότης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἀντανακλᾶ τὸ ἐνδιαφέρον του καὶ τὴν ἀγωνίαν του διὰ τὸ ποίμνιόν του, διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν, τὴν ζωὴν καὶ τὴν μαρτυρίαν της εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον, διὰ τὰς ποικίλας κρίσεις τὰς ὁποίας διέρχεται ὁ κόσμος αὐτὴν τὴν ἱστορικὴν περίοδον, διὰ τὴν δημιουργίαν, διὰ τοὺς νέους, διὰ τὴν προαγωγὴν τῶν θεολογικῶν γραμμάτων.
Θὰ ἐλέγαμε ὅτι, αἱ δραστηριότηται, αἱ πρωτοβουλίαι, καὶ ἡ γενικωτέρα παρουσία Σας εἰς τὴν Ἐκκλησιαστικήν, κοινωνικὴν καὶ πολιτικὴν σκηνὴν συνετέλεσαν εἰς τὴν ἀντίληψιν τῆς ἀπ’ αἰώνων αἴγλης τοῦΟἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καὶ τῆς ἐξυψώσεως ἀνά τὴν Οἰκουμένην τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, μὲ ἀποτέλεσμα, ἡ θέσις καὶ ἡ φωνή Αὐτῆς νὰ ἀποκτοῦν βαρύτητα καὶ νὰ γίνωνται σεβασταί.
Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ καθαρῶς ἐκκλησιαστικὰ καὶ θεσμικὰ κανονικὰ θέματα, δὲν παραλείπετε νὰ ἐκδηλώσητε ἔντονον καὶ ζωηρὸν ἐνδιαφέρον διὰ περιβαλλοντολογικά, κοινωνικά, πολιτικὰ καὶ ἀνθρωπιστικὰ ζητήματα. Τὸ πλέον σύγχρονο θέμα, μὲ ποικίλας διαστάσεις, θεολογικάς, πολιτικάς, κοινωνικάς καὶ περιβαλλοντολογικάς, εἶναι ἡ προσπάθεια εἰς τὴν ὁποίαν ἔχετε ἀναδυθῆ διὰ τὴν δημιουργίαν περιβαλλοντολογικῆς συνειδήσεως διὰ τὸ φυσικὸν περιβάλλον καὶ τὴν λῆψιν συγκεκριμένων μέτρων, μὲ στόχον τὴν διάσωσίν του ἀπὸ ἀνθρωπίνας παρεμβάσεις καὶ τὴν διατήρησίν του ὡς ἀγαθοῦ δοσμένου ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἡ ὅλη προσπάθεια καὶ τὸ ἐνδιαφέρον Σας ἔχει παγκοσμίαν ἀπήχησιν.
Τὰ ἀνωτέρω εἶναι ἁπλῶς ἐνδεικτικά τῆς προσφορᾶς Σας κατὰ τὴν Πατριαρχικήν Σας διακονία. Ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα δὲν ἀνεφέρθησαν, καθιερώνουν τὴν Ὑμετέραν προσωπικότητα ἀνὰ τὴν Οἰκουμένην.
Τό λα­μπρόν τοῦ­το ἔρ­γον δέν στε­ρεῖ­ται δυ­σκο­λι­ῶν. "Δι­ά δα­κρύ­ων καί θλί­ψε­ων πολ­λῶν" κα­λεῖ­σθε ἵ­να λα­τρεύ­ση­τε τόν Θε­όν καί δι­α­κο­νή­ση­τε τόν ἄν­θρω­πον. Εἰς τὸν κόσμον συ­νη­ντή­σα­τε κε­καυ­μέ­νας καί χέρ­σους τάς ψυ­χάς, κα­χυ­πό­πτους τάς συ­νει­δή­σεις. Ὁ Ὑμέτερος λό­γος μεστός τῆς ἀ­λη­θεί­ας, τῆς ἐλ­πί­δος καί τῆς ἀ­γά­πης ὅστις κα­τε­τέ­θη με­τ' εἰ­λι­κρι­νοῦς δι­α­θέ­σε­ως, ἦλ­θεν ὡς αὖ­ρα Ἁ­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή δρο­σί­ζου­σα τόν ἄ­νυ­δρον κό­σμον τῆς οἰκουμένης. Εἰς αὐ­τό συ­νήρ­γη­σεν καί ἡ ὑ­με­τέ­ρα στά­σις ἔ­να­ντι πάντων ἀδιακρίτως τῶν ἀνθρώπων. Πρός αὐ­τούς ἀ­πευ­θύν­θη­­τε ἄ­μοι­ρος μι­σαλ­λο­δο­ξί­ας, ἔμπλεως χρι­στι­α­νι­κῆς φι­λαν­θρω­πί­ας καί σε­βα­σμοῦ: "Ἐ­πεί­να­σα καί ἐ­δώ­κα­τέ μοι φα­γεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με". Τό λέ­ντι­ον τῆς Ὑ­με­τέ­ρας δι­α­κο­νί­ας συ­νέ­δρα­με πλείστας περιπτώσεις. Φῶς ταῖς τρί­βοις καί λύ­χνος τοῖς πο­σίν Ὑ­μῶν ὑπῆρξεν ὁ λόγος τοῦ Κυρίου ὅτι «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν».
Παναγι­ώ­τα­τε,
Ἔ­χο­ντες δι­' ἐλ­πί­δος ὅ­τι τό θε­ο­κί­νη­τον καί θε­ο­φι­λέ­στα­τον τοῦ­το Ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κόν ἔρ­γον θέ­λει δώ­σει πλου­σί­ους τούς καρ­πούς αὐ­τοῦ πρός δό­ξαν τοῦ Ἁ­γί­ου Τρι­α­δι­κοῦ Θε­οῦ καί στή­ρι­ξιν τοῦ ἐ­μπε­πι­στευ­μέ­νου Ὑ­μῖν λο­γι­κοῦ ποι­μνί­ου, δι­α­βε­βαι­οῦ­μεν Ὑ­μᾶς ὅ­τι ἡ Ἐκ­κ­λη­σί­α τῆς Χίου θέ­λει ἵσταται κυ­ρη­ναϊ­κῶς εἰς τόν ἀ­νά­ντην αὐ­τόν Ὑ­μέ­τε­ρον δό­λι­χον ἀ­να­μέ­νου­σα ὅ­πως συ­νευ­φραν­θῇ Ὑ­μῖν ὁ­ρῶ­σα τήν πα­ρά τοῦ Θε­οῦ πεμ­φθεῖ­σαν δό­ξαν τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἁ­γι­ω­τά­της Ἐκ­κ­λη­σί­ας, τῆς κεκοσμημένης διά τῆς ἱερᾶς μορφῆς τῶν Ἁγίων προκατόχων Ὑμῶν καί ἐ­πί τήν λυ­χνί­αν τῆς οἰ­κου­μέ­νης τε­θεί­σης καί φω­τι­ζού­σης "ἕ­ως ἐ­σχά­του τῆς γῆς" καί δι­α­κη­ρυτ­τού­σης "ὅ­τι με­θ' ἡ­μῶν ὁ Θε­ός".

Απονομή του οφικίου του Άρχοντος Πρωτεκδίκου στον Γιώργο Ανωμερίτη [video]

Χίος, πρωί 13ης Σεπτεμβρίου 2015, κατά την Πατριαρχική θ. Λειτουργία προεστώτος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, στον Μητροπολιτικό Ναό της νήσου
Πηγή: politischios.gr 




Ραδιοφωνικό Μήνυμα Βαρθολομαίου προς Χιώτες ναυτιλλομένους [video]

Χίος, 13 Σεπτεμβρίου 2015 
Πηγή: politischios.gr 


Την ευκαιρία να απευθύνει ζωντανό μήνυμα στους ναυτικούς της Χίου σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Χιακής Εκκλησίας, είχε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος.

Αμέσως μετά την Πατριαρχική Θεία Λειτουργία ο Προκαθήμενος της Ορθοδοξίας μετέβη στο στούντιο του Ραδιοφώνου, όπου έστειλε την ευλογία του σε όλους τους Χιώτες ναυτικούς λέγοντας μεταξύ άλλων:

«Η χάρη της Θεοτόκου της Νεαμονίτισσας, ο προστάτης των ναυτιλομένων Άγιος Ιεράρχης Νικόλαος, ο μάρτυς Άγιος Ισίδωρος και οι πολυάριθμοι Άγιοι της Χίου που σήμερα εορτάσαμε τη σύναξή τους, να ευλογούν τον διάπλου σας, όχι μόνο δια των της οικουμένης θαλασσών αλλά και δια παντώς του βίου σας και να σας αξιώνουν εις αισίους ελλιμενισμούς, εξόχως δε εις τον υπήνεμο λιμένα της ουρανίου βασιλείας ο οποίος είναι και ο στόχος του κάθε Χριστιανού». 


Λαμπρή φωτοθήκη από την Πατριαρχική θεία Λειτουργία στην Χίο

Σήμερα, 13 Σεπτεμβρίου 2015, Κυριακή προ της Υψώσεως, στον Μητροπολτικό ναό της νήσου, προεξάρχοντος του Οικουμενικού πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου  
Φωτορεπορτάζ: politischios.gr