Τώχε στραβό από χρόνια το παιδί
τον ακριβό η αρχόντισσα το γυιό της.
Κι' όλοι την απελπίσανε οι γιατροί,
ώς και τα παρακάλια στο Θεό της!
"-Ποιον να περνούν και ψάλλουνε γλυκά
και, κόσμος τόσος, μάνα μου, ακολουθάει;"
"-Σήκω και προσευχήσου με καρδιά
κι' είνε παιδί μου, ο Άγιος που περνάει!"
Γιομίζει ο δρόμος λίβανα κι' ευχές
από λαό, εξαφτέρουγα, λαμπάδες.
Σε δυο σειρές μ' ολόχρυσες στολές,
με βήμα αργό προβαίνουν οι παπάδες!
Μεσ' στη χρυσή του ο Άγιος κάσσα ορθός
μ' αστραφτερό σαν ήλιος το κεφάλι.
Αληθινός στην έκφραση Θεός,
βαστιέται στων παπάδων τη μασχάλη.
Ηχούν τα θυμιατά μεσ' στη σιωπή,
που αρμονική γιομίζει ψαλμωδία.
Και κάθε μία αισθάνεται ψυχή
πως υπερκόσμια βλέπει λιτανεία.
Φέρνει στο παρεθύρι το παιδί
η δόλια μάνα: "-Κάμε το σταυρό σου
κ' είνε μπροστά σου ο Άγιος που μπορεί,
να σού δώση, αγάπη μου, το φως σου".
"-Μάνα μου, τόνε βλέπω αληθινά!
Να, τα κεριά, να, ο κόσμος", τής φωνάζει.
Κι' ανοίγει ευθύς τα μάτια τα τυφλά
και την κλαϋμένη μάνα του αγκαλιάζει!
Γονατιστή στον Άγιο προχωρεί
και τη χρυσή αλυσίδα της κρεμάει
οπού από τότες στο λαιμό Του τη φορεί
τ' ανάβλεμμα τυφλού να μαρτυράη!
Το ανωτέρω, πολύ αγαπητό στους Ζακυνθινούς, ποίημα μεταφέραμε εδώ από τα "Άπαντα" του Γιάννη Τσιλιμίγκρα, Αθήναι 1973. Στην α΄ έκδοση ο ίδιος ο ποιητής έχει την εξής επεξηγηματική σημείωση: "Το θαύμα τούτο συνέβη εις τον υιόν της κομήσης Καπνίση, μάμμης του αφηγηθέντος ημίν τούτο συμπολίτου μας κ. Διον. Μπουντελοπούλου".
0 σχολιασμοί υπάρχουν εδώ:
Δημοσίευση σχολίου