
Όσο κι αν θέλουμε να έχουμε ειρήνη στη ζωή μας, στην πραγματικότητα η καθημερινότητά μας είναι ένας διαρκής πόλεμος. Η μεταπτωτική μας φύση μάς κάνει να είμαστε συνεχώς σε έναν λογισμό αυτοθέωσης. Δεν είναι η πρόταξη του εγώ το κύριο πρόβλημα. Ο Τριαδικός Θεός, όταν μας δημιούργησε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του, μάς έδωσε τη συνείδηση της ετερότητας, της διαφορετικότητας σε σχέση με τους άλλους ανθρώπους και τον κόσμο και αυτό διαφαίνεται στην υπέροχη διήγηση της Παλαιάς Διαθήκης, όπου ο πρώτος άνθρωπος , ο Αδάμ, ο χωματένιος, δίνει όνομα σε όλες τις ζωντανές υπάρξεις που περνούνε από μπροστά του, συνειδητοποιώντας ότι δεν είναι όμοιες μ’ αυτόν, εκτός από τη δίψα για σχέση. Κι αυτό διαφαίνεται από την αντίληψη ότι όλα τα ζώα ήταν αρσενικά και θηλυκά, είχαν ταίρι όμοιο μ’ αυτά, είχαν δηλαδή την εμπειρία της κοινότητας, της σχέσης, του μοιράσματος, τόσο σωματικά, όσο και ως υπέρβαση της μοναξιάς. Γι’ αυτό και ο Θεός πλάθει τη γυναίκα, την Εύα, από την πλευρά του Αδάμ, για να του δώσει και στην πράξη τη δυνατότητα της κοινωνίας στα πλαίσια της δικής του, της ανθρώπινης φύσης. Η επιλογή όμως του ανθρώπου να είναι θεός από μόνος του, χωρίς σχέση με τον Θεό, διά της βρώσεως του καρπού του δέντρου της γνώσης του καλού και του κακού, κάνει τον άνθρωπο μία ύπαρξη πολεμική και ανταγωνιστική τόσο έναντι της φύσης όσο και έναντι του συνανθρώπου του. Ο κόσμος όλος λοιπόν γίνεται ένα πεδίο ανταγωνισμού, στο οποίο συνήθως ο ισχυρότερος επικρατεί και καταπιέζει τον πιο αδύναμο, συχνά εξοντώνοντάς τον.