Του Σεβ. Μητροπολίτου Σουηδίας κ. Κλεόπα
Ψάλλοντας τον Ακάθιστο Ύμνο, καλούμεθα, να κάνουμε ένα πνευματικό ταξίδι, που συνδέει την πίστη με την ποίηση, την θεία λατρεία με την αρχαία ελληνική κλασική παράδοση. Για να το επιτύχουμε αυτό, ας ρίξουμε μια ματιά σε δύο σημαντικά στοιχεία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς: τους 24 οίκους του Ακαθίστου Ύμνου και τις 24 ραψωδίες των Ομηρικών Επών.
Ψάλθηκε απόψε, 27 Μαρτίου 2026, με βροχή και κρύο, ο λαοφιλέστατος ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στον Ναό της Φανερωμένης Βανάτου. Φέτος, τιμήσαμε μιαν ιδιαίτερη επέτειο: Συμπληρώνονται 1400 χρόνια από την πρώτη ψαλμώδησή του στον εν Κωνσταντινουπόλει Ναό των Βλαχερνών, το 626.
Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου - Καθηγητού
Η ορθόδοξη υμνολογία αποτελεί ένα κορυφαίο κεφάλαιο στον παγκόσμιο πολιτισμό. Είναι η αδιάκοπη συνέχεια της ανεπανάληπτης αρχαιοελληνικής ποίησης, καθότι, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένα, ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός διασώθηκε και αναπτύχθηκε μέσα στο Χριστιανισμό. Η ορθόδοξη εκκλησιαστική ποίηση, ως ύψιστη καλλιτεχνική έκφραση, κατέστη τα τελευταία χρόνια αντικείμενο μελέτης και θαυμασμού πολλών ξένων ετεροδόξων μελετητών.
Του π. ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Η Εκκλησία συγκαλεί απόψε τους πιστούς, ώστε να αποδώσει τιμή στην Υπεραγία Θεοτόκο, με ευλάβεια ευκατάνυκτη, ψάλλοντας τον Ακάθιστο Ύμνο, το λαμπρό αυτό κοντάκιο της πίστεως και της οφειλής μας προς την Παναγία.
Ο Ακάθιστος Ύμνος από τον Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, 27η Μαρτίου 2026, χοροστατούντος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, 14 αιώνες μετά την πρώτη απόδοσή του στον Ναό των Βλαχερνών.
ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΜΕΤΑΔΟΣΗ:
Θα ψάλουμε απόψε τον κοσμαγάπητο ΑΚΑΘΙΣΤΟ ΥΜΝΟ προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Φέτος όμως, τιμώντας μιαν ιδιαίτερη επέτειο: Συμπληρώνονται 1400 χρόνια από την πρώτη ψαλμώδησή του στον εν Κωνσταντινουπόλει Ναό των Βλαχερνών, το 626.
Εμείς εδώ, στην παναγιοσκέπαστη Ενορία του Βανάτου εν Ζακύνθω (σημειωτέον, έχουμε πέντε ναούς ή παρεκκλήσια προς τιμήν Της), τιμάμε εξαιρέτως την Επέτειο, μάλιστα δε στον ευκατάνυκτο Ναό της Φανερωμένης, ο οποίος -όπως μαρτυρούν οι δημοσιευόμενες φωτογραφίες- είναι καταστόλιστος από τα φιόρα της αγάπης Ενοριτών και Φίλων.
«Ἐδέχθης εἰς τὴν κοιλίαν σου, ὦ ἁγνή Παρθένε, τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ. Ἐβάστασες εἰς τάς ἀγκάλας σου Ἐκεῖνον ποὺ βαστάζει ὅλην τὴν δημιουργίαν. Ἔθρεψες μὲ τὸ γάλα σου Ἐκεῖνον πού μὲ ἕνα νεῦμα του τρέφει ὅλη την οἰκουμένη. Εἰς Αὐτόν ψάλλομεν: ὅλα τὰ δημιουργήματα, δοξολογεῖτε τὸν Κύριον καὶ διά τῶν ὕμνων σας ὑψώνετε Αὐτόν ὑπεράνω παντός ὕψους καὶ ἀνθρωπίνου μεγαλείου εἰς πάντας τούς αἰῶνας» (Μετάφραση-Ἑρμηνεία Ἀρχιμ. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου)
«Μωσῆς κατενόησεν ἐν βάτῳ, τὸ μέγα Μυστήριον τοῦ τόκου σου· Παῖδες προεικόνισαν, τοῦτο ἐμφανέστατα, μέσον πυρὸς ἱστάμενοι, καὶ μὴ φλεγόμενοι, ἀκήρατε ἁγία Παρθένε· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.»
Ο λόγος του αγίου Ιωσήφ του Υμνογράφου, από τον κοσμαγάπητο Ακάθιστο Ύμνο του, μεστός εικόνων και μυσταγωγικών συμβολισμών, μας οδηγεί σε δύο μεγάλες θεοφάνειες της Παλαιάς Διαθήκης, όπου η θεότητα εμφανίζεται μεν, αλλά χωρίς να καταλύει τη φύση: στη φλεγόμενη βάτο και στην πύρινη κάμινο των Τριών Παίδων.
Η Ορθοδοξία αναμέλπει και φέτος (Παρασκευή, 27.3.2026) τον λαοφίλητο ΑΚΑΘΙΣΤΟ ΥΜΝΟ προς την Παναγία. Φέτος όμως, τιμώντας μιαν ιδιαίτερη επέτειο: Συμπληρώνονται 1400 χρόνια από την πρώτη ψαλμώδησή του στον εν Κωνσταντινουπόλει Ναό των Βλαχερνών, το 626.
Ο ξυλόγλυπτος και ιδιαίτερα καλλιτεχνημένος, πλην όμως 100χρονος, Επιτάφιος του Βανάτου, μέσα στο διαρρεύσαν έτος από την προηγούμενη Μεγάλη Παρασκευή, συντηρήθηκε εις βάθος, αφού λύθηκε εις τα εξ ών συνετέθη, διότι είχε πολύ σοβαρές και εκτεταμένες ζημιές, που απαγόρευαν την περαιτέρω χρήση του.
Μια ιδιαίτερη εκδήλωση λόγου και μουσικής, με έντονο το κατανυκτικό αποτύπωμα των ιερών ημερών που έρχονται, διοργανώνει στο Βανάτο Ζακύνθου το Μορφωτικό Κέντρο Λόγου και Τέχνης «ΑΛΗΘΩΣ», προετοιμάζοντας το κοινό για μιαν ουσιαστικότερη είσοδο στο πνευματικό κλίμα της Μεγάλης Εβδομάδας.
Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ, Θεολόγου – Καθηγητού
Οι γυναίκες Μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας, υπήρξαν το ίδιο ηρωικές με τους άνδρες. Επέδειξαν στους άδικους διώκτες τους ένα άλλο ήθος, πρωτόγνωρο για τον αρχαίο προχριστιανικό κόσμο, τον ηρωισμό, την ομολογία της πίστης στο Χριστό και την ανεξικακία προς τους τυράννους τους. Μία από αυτές τις γενναίες Μάρτυρες υπήρξε και η αγία Ματρώνα της Θεσσαλονίκης, η οποία αποτελεί το καύχημα της συμπρωτεύουσας.
.jpg)
