Με συγκίνηση και πνευματική χαρά η Ορθόδοξη Εκκλησία υποδέχθηκε την επίσημη αγιοκατάταξη του Οσίου Χατζηγιώργη του Αθωνίτου (1809–1886), μιας εξέχουσας ασκητικής μορφής του 19ου αιώνα, η οποία σημάδεψε τον αγιορείτικο μοναχισμό με τη ζωή, τη διδασκαλία και την υποδειγματική του ταπείνωση. Η απόφαση της Αγίας και Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, υπό την προεδρία της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, αποτελεί επιβεβαίωση της ζώσας φήμης αγιότητος που συνοδεύει τον Άγιο Γέροντα ήδη από την εποχή της κοιμήσεώς του.
Ο Άγιος γεννήθηκε στην Κερμήρα της Καππαδοκίας το 1809, σε ευλαβή οικογένεια με πνευματικές καταβολές. Από μικρός ανέπτυξε ασκητική διάθεση, κατέφευγε σε σπηλιές, νήστευε, προσευχόταν και είχε ιδιαίτερη ευλάβεια προς την Παναγία. Μετά από θαυμαστή επέμβαση της Θεοτόκου απέκτησε το χάρισμα της αναγνώσεως, παρότι μέχρι τότε δεν είχε μάθει γράμματα. Η παρουσία του στην Κωνσταντινούπολη ως νέου ασκητή συγκλόνισε ακόμη και τον Σουλτάνο, ο οποίος – σύμφωνα με τη μαρτυρία – θαύμασε τη ζωή του και επηρεάστηκε από αυτήν. Στο Άγιον Όρος έφθασε το 1828, καθοδηγούμενος από θεϊκό όραμα. Αρχικά εγκαταστάθηκε στη Μονή Γρηγορίου και κατόπιν στα Καυσοκαλύβια, όπου υποτάχθηκε στον παπα-Νεόφυτο, έναν αυστηρό και χαρισματούχο πνευματικό. Εκεί ασκήτεψε σε σπηλιές επί χρόνια, χωρίς να βλέπει άνθρωπο, αφιερωμένος ολοκληρωτικά στον Θεό.
Εκάρη μοναχός με το όνομα Γεώργιος και μετά το προσκύνημά του στους Αγίους Τόπους έλαβε το προσωνύμιο Χατζηγιώργης. Έζησε και καθοδήγησε ως ηγούμενος πολυμελούς αδελφότητος στην Κερασιά, τηρώντας αυστηρό μοναστικό τυπικό. Η ζωή του ήταν γεμάτη νηστεία, προσευχή, αγρυπνίες και αδιάλειπτη πνευματική εγρήγορση. Είχε σπάνια διάκριση, διορατικό χάρισμα και πατρική στοργή για τους υποτακτικούς του. Δεν επιθυμούσε αξιώματα ούτε τιμές και έζησε με απόλυτη αφιέρωση στο θέλημα του Θεού. Υπήρξε παράδειγμα σιωπής, υπομονής και πραότητας. Παρηγορούσε θλιμμένους, θεράπευε ασθενείς, συμφιλίωνε ανθρώπους και ενίσχυε ψυχές με τον λόγο και την προσευχή του.
Η φήμη του εξαπλώθηκε σε όλο το Άγιον Όρος, αλλά και εκτός αυτού. Παράλληλα, όμως, αντιμετώπισε φθόνο και συκοφαντίες, γεγονός που οδήγησε τελικά στην εξορία του από το Άγιον Όρος το 1882. Στην Κωνσταντινούπολη, όπου και διέμεινε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, συνέχισε την ασκητική του πορεία με αμείωτη δύναμη, θεραπεύοντας ψυχές και σώματα, μέχρι την κοίμησή του στις 17 Δεκεμβρίου 1886. Η ταφή του έγινε στο Μπαλουκλή, δίπλα στον αδελφό του. Η εκταφή των ιερών του λειψάνων συνοδεύτηκε από άρρητη ευωδία, ενώ η φήμη της αγιότητάς του διατηρήθηκε ζωντανή μέχρι σήμερα.
Η απόφαση της Εκκλησίας να τον τιμήσει επισήμως με την αγιοκατάταξη αποτελεί σφραγίδα θείας επιβεβαιώσεως στην επίγεια πορεία ενός ανθρώπου που ζούσε ως Άγγελος εν σώματι. Η μνήμη του αναμένεται να εορτάζεται πλέον επίσημα στις 17 Δεκεμβρίου. Ας έχουμε την ευχή του!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου