Βρισκόμαστε στὴν τέταρτη Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν καὶ ὅλοι μαζί, ἑνωμένοι, βαδίζουμε σὲ συνάντηση μὲ τὸν Παθόντα, Ταφέντα καὶ Ἀναστάντα Χριστό, Τὸν Κύριο καὶ Θεό μας, τὴν ἀδαπάνητη πηγή ἀγάπης καὶ ἐλέους, τὸν ὑπέρλαμπρο Ἥλιο τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐλπίδος μας.
Ποτὲ δὲν ἀποσύρεται ὁ Κύριος ἀπὸ τὴν ζωή μας. Παραμένει πάντοτε διαθέσιμος, πρόθυμος, πιστὸς στὴν ἀπόφασή Του νὰ βρεθεῖ μὲ ὅλους ἀνεξαιρέτως τοὺς υἱοὺς καὶ τὶς θυγατέρες Του στὴν ἐπουράνια Βασιλεία. Στὸν ἄνθρωπο ἐναπόκειται νὰ ἀγωνιστεῖ, ὥστε νὰ βρεῖ τὴν ἔξοδο ἀπὸ τὸν λαβύρινθο τῶν παθῶν, νὰ διαπιστώσει τὴν πνευματική του ἀναπηρία, νὰ διαφύγει ἀπὸ τὶς παγίδες ποὺ στήνει διαρκῶς ὁ πειρασμὸς ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἑαυτός του καί, μὲ φωτισμένο τὸν νοῦ, νὰ ἀνταποκριθεῖ στὸ θεῖο κάλεσμα.
Οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἀσκητὲς τῆς πίστεώς μας γνωρίζουν ἀπὸ προσωπικὴ ἐμπειρία πώς, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος βγεῖ ἀποφασισμένος στὸ στάδιο τῶν ἀρετῶν, προκειμένου νὰ δώσει τὸν καλὸ ἀγῶνα, θὰ δεχτεῖ πόλεμο ἀπὸ δυνάμεις σκοτεινὲς καὶ ἀντίθεες, δυνάμεις ποὺ ἐπιδιώκουν νὰ τὸν ὁδηγήσουν σὲ σύγχυση καὶ ἀπογοήτευση. Σὲ αὐτὲς τὶς δοκιμασίες, ὁ ὀρθόδοξος Χριστιανός, πέραν τῆς διαρκοῦς πατρικῆς ἐνθαρρύνσεως καὶ προστασίας ἐκ μέρους τοῦ Ούράνιου Πατέρα, διαθέτει στὸ πνευματικό του ὁπλοστάσιο καὶ τὴν ἐμπειρία τῶν ἁγίων. Σήμερα, ἕναν τέτοιον ἅγιο νηπτικὸ Πατέρα τιμοῦμε, τὸν ἅγιο Ἰωάννη τόν Σιναΐτη, τὸν πνευματικὸ καθηγητῆ τῆς ἐρήμου, τὸν συγγραφέα ἑνὸς ἀπὸ τὰ πλέον πολύτιμα βιβλία τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τῆς Κλίμακος, μέσῳ τοῦ ὁποίου ἔχουμε τὴν ἀκριβῆ χαρτογράφηση τοῦ δρόμου ποὺ ὁδηγεῖ μὲ ἀσφάλεια στὴν κάθαρση καὶ τὴν θέωση.
Τὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο, μέσῳ τῆς ἐξιστορήσεως τῆς ἰάσεως τοῦ δαιμονισμένου νέου, μᾶς φέρνει πρόσωπο μὲ πρόσωπο μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους καὶ τὸν ἄνισο ἀγῶνα ποὺ ἔχουμε νὰ δώσουμε μὲ αὐτές. Δὲν εἴμαστε ὅμως μόνοι. Καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ σημερινὸ θαῦμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο γεμίζει τὴν καρδιά μας μὲ παρηγοριὰ καὶ ἐνθάρρυνση, συγχρόνως καὶ μὲ τὴν διαβεβαίωση γιὰ τὴν δύναμη ποὺ προσδίδει στὸν ἀγωνιζόμενο πιστὸ ἡ νηστεία καὶ ἡ προσευχή.
«Γιατί ἐμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ βγάλουμε αὐτὸ τὸ δαιμονικὸ πνεῦμα; ρωτοῦν οἱ Μαθητὲς τὸν Διδάσκαλο. Κι ἐκεῖνος τοὺς ἀπαντᾶ: «Αὐτὸ τὸ δαιμονικὸ γένος δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ βγάλει μὲ τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία» (Μρκ. 9:28-29).
Ὅσο γιὰ τὸ ἀποστολικὴ περικοπή, ἕνα εἶναι τὸ μήνυμά της: πὼς ὁ Θεὸς τηρεῖ τὶς ὑποσχέσεις Του. Γι΄ αὐτὸ καὶ ἐμπιστευόμαστε τὸν λόγο Του, ὅπως καταγράφηκε στὴν τελευταία φράση τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Ματθαίου: «Θὰ εἶμαι μαζί σας πάντα, ὡς τὴν συντέλεια τοῦ κόσμου» (28:20).
Αὐτὴ ἡ ὑπόσχεση ἐκπληρώνεται σὲ κάθε Θεία Λειτουργία, ἰδιαίτερα στό σημεῖο τῆς Ἁγίας Ἀναφορᾶς, κατὰ τὴν ὁποίαν, διὰ τῆς ἐνεργείας τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὁ ἄρτος καὶ ὁ οἶνος μεταβάλλονται σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, δὲν καλούμαστε ἁπλῶς νὰ ἀκούσουμε γιὰ τὴν ἀλήθεια, δὲν καλούμαστε ἁπλῶς νὰ μάθουμε γιὰ τὴν ζωή. Ὁ δρόμος εἶναι πλέον ἀνοικτός, ὥστε νὰ ἑνωθοῦμε, ψυχή τε καὶ σώματι, μὲ ὁλόκληρη τὴν Ἀλήθεια, μὲ ὁλόκληρη τὴν Ζωή, μὲ τὸν ἴδιο τόν Θεό. Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει ὁ ἱερέας, ἀμέσως μετὰ τὴν μεταβολὴ τῶν Τιμίων Δώρων:
«Σὲ κείνους ποὺ θὰ μεταλάβουν, λέει, τὰ δῶρα αὐτά, νὰ γίνουν αἰτία ὥστε νὰ γαληνέψει ἡ ψυχή τους, νὰ συγχωρεθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους, νὰ λάβουν τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ πάρουν θέση στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, νὰ ἔχουν παρρησία ἐνώπιόν Σου καὶ νὰ μὴν βρεθοῦν μπροστὰ στὸν θρόνο Σου ἁμαρτωλοὶ καὶ ἄξιοι γιὰ κατάκριση».
Ἡ εὐχὴ τῆς Ἁγίας Ἀναφορᾶς ὅμως δὲν ἔχει ὁλοκληρωθεῖ ἀκόμα. Τὸ φοβερὸ καὶ κοσμοσωτήριο μυστήριο ποὺ συμβαίνει πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα δὲν ἀφορᾶ μόνον τούς παρισταμένους ἐκείνη τὴν ὥρα στὸν Ἱερό Ναό. Μυστικῶς, παρευρίσκεται ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ὀρθόδοξοι Χριστιανοί. Ὁ χῶρος διευρύνεται καὶ ὅλοι μας, τὴν στιγμὴ αὐτή, καλούμαστε νὰ πλατύνουμε τὴν καρδιά μας, ὥστε νὰ αἰσθανθοῦμε τὴν Ἐκκλησία ὡς δική μας οἰκογένεια καὶ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς ὡς ἀδελφούς μας. Συμβαίνει, ὅμως, κάτι ἀκόμα συγκλονιστικώτερο: διευρύνεται ὁ χρόνος. Τὸ παρὸν ἑνώνεται μὲ τὸ παρελθὸν καὶ ἀνάμεσά μας βρίσκονται οἱ ἁγιασμένες ψυχὲς ὅσων εὐαρέστησαν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ἱδρύσεως τῆς Ἐκκλησίας Του. Συνεχίζει, λοιπόν, ὁ ἱερέας:
«Ἀκόμα, σοῦ προσφέρομε τὴν λογικὴ λατρεία γιὰ κείνους ποὺ ἀναπαύθηκαν μὲ πίστη, προπάτορες, πατέρες, πατριάρχες, προφῆτες, ἀποστόλους, κήρυκες, εὐαγγελιστές, μάρτυρες, ὁμολογητές, ἀσκητές, καὶ γιὰ κάθε δίκαιο ἄνθρωπο ποὺ τελειώθηκε μὲ πίστη. Ἰδιαιτέρως ὅμως σοῦ τὴν προσφέρομε γιὰ τὴν Παναγία, τὴν ἄχραντη, τὴν ὑπερευλογημένη, τὴν ἔνδοξη κυρία μας Θεοτόκο καὶ ἀειπάρθενο Μαρία».
Ἡ λατρευτικὴ προσφορά μας περιλαμβάνει ὅλους αὐτοὺς μὲ σκοπὸ νὰ τοὺς τιμήσουμε ἀλλὰ καὶ νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἁγιότητα ποὺ ὁ Ἴδιος τοὺς ἀξίωσε. Καὶ αὐτὸ ἰσχύει ἰδιαίτερα γιὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο. Αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ ὑψηλώτερο δῶρο πού, ὡς ἀνθρώπινο γένος, προσφέραμε στὸν Θεό, Αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ κορυφαῖο δημιούργημα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς, Αὐτὴ ἀποτελεῖ τὴν ἰσχυρότερη μεσιτεία ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ της γιὰ τὴν σωτηρία μας. Πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα βρίσκεται ἡ Θεία Τροφή, ἡ ὁποία ἔφτασε ὡς ἐμᾶς μέσα ἀπὸ τὰ πάναγνα σπλάχνα της. Μέσῳ τῆς ὑπακοῆς της ἀξιώθηκε νὰ γίνει τροφὸς τῆς δικῆς μας τροφῆς. Μέσῳ τῆς ἐλεύθερης ὑποταγῆς της στὸ θεῖο θέλημα, ἔγινε ὁδὸς καταβάσεως τοῦ Θεοῦ πρὸς ἐμᾶς καὶ παραμένει διαρκῶς ὁδὸς ἀναβάσεως δικῆς μας πρὸς Ἐκεῖνον. Αὐτὸ τὸ μεγαλεῖο της ἀναγνωρίζουμε καὶ μὲ ἕνα στόμα τὴν ὑμνοῦμε μὲ τὸν ὑπέροχο ὕμνο:
«Ἄξιὸν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θὲὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν».
Ἀδελφοί μου,
Παρὰ τὴν δόξα ποὺ ἀπολαμβάνουν οἱ ἀναπαυμένοι πλέον ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ ἐξαιρέτως ἡ Παναγία μας, δὲν ἔχουν ἀκόμα γευθεῖ τὴν πλήρη μακαριότητα. Ἀναμένουν καὶ ἐκεῖνοι τὴν Δευτέρα Παρουσία, ὥστε, ὅλοι μαζί, νὰ ὁδηγηθοῦμε στὴν πλήρη θέαση τοῦ φωτὸς τοῦ Θεοῦ. Ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολή του γιὰ τοὺς ἁγίους τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἁγίους τῆς Καινῆς, δηλαδὴ τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας:
«Ὅλοι αὐτοί, παρὰ τὴν καλὴ μαρτυρία τῆς πίστης τους, δὲν ἀπόλαυσαν ἀκόμη ὅσα τοὺς ὑποσχέθηκε ὁ Θεός. Αὐτὸς ἔχει προβλέψει κάτι καλύτερο γιὰ ὅλους μας, ἔτσι ὥστε νὰ μὴν φτάσουν ἐκεῖνοι στὴν τελειότητα χωρὶς ἐμᾶς» (11: 39,40).
Ἡ συγκλονιστικὴ αὐτὴ ἀποκάλυψη ἔρχεται νὰ μᾶς γεμίσει μὲ χαρὰ ἀλλὰ καὶ ἀποφασιστικότητα. Ὅλοι οἱ ἅγιοι, μὲ πρώτη τὴν Παναγία μας, ἀναμένουν τὸν καθέναν ἀπὸ ἐμᾶς, περιμένουν καὶ τόν τελευταῖο ποὺ πρόκειται νὰ εἰσέλθει στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὥστε, ὅλοι μαζὶ νὰ ἀνοίξουμε τὴν πύλη καὶ νὰ βρεθοῦμε στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας. Καρτερία καὶ θάρρος μᾶς γεμίζει τὸ γεγονὸς αὐτό. Σὲ κάθε μας ἀγῶνα, σὲ κάθε μας προσπάθεια, σὲ κάθε μας πτώση καὶ σὲ κάθε μας ἀνόρθωση, ἕνα νέφος ἁγίων μᾶς συμπαρίσταται καὶ μᾶς ἐνισχύει.
Εἴμαστε προσκεκλημένοι ἀπὸ τὸν Μέγα Οἰκοδεσπότη σὲ ἕνα ἐπουράνιο δεῖπνο, ποὺ προγευόμαστε κάθε φορὰ ποὺ κοινωνοῦμε Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, μὲ παρισταμένους ὅλους τοὺς ἁγίους ποὺ πέρασαν ἀπὸ τὴν ζωὴ αὐτή. Ἂς ἀποτελέσει ὁ πνευματικός μας ἀγῶνας ἀνταπόκριση στὴν πρόσκληση αὐτὴ καὶ ἂς βρεθοῦμε συμμέτοχοι μιᾶς χαρᾶς, μὲ τὴν ὁποίαν τίποτε ἐπίγειο δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ. Ἀμήν.
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου